Vikan - 21.11.1963, Blaðsíða 2

í fullri alvöru:
ujjtí
■■■■>> i
■■■maitk
■■■■■■■■&F
Verjið börja ycjar gegn /stormi og
fegni. yoí- ijarnaregn/ötin bjóða
yður í I sejnii, /þægifegq flik í fal- /
legum /liti/lm qtr öru^gt t/kjól í ölíuny
veðrux/i. ýÖR/ skjólfíiki^ ó eldri seni
^911-/ 1 - i I 1 I
O^GRBjNEkl
OLL AKLÆÐIN MOLVARIN
NYJUNG: OLL AKLÆÐIN
Gefjunaráklæðin breylast sífelll í litum
og munztrum, því ræður tízkan hverju
sinni.
Eitt breyfist þó ekki, vöruvöndun verk-
smiðjunnar og gœði íslenzku ullarinnar.
Alll þetta hefur hjálpað til að gera Gefj-
unaráklæðið vinsælasta húsgagnaáklæð-
íð í landinu.
LISTIN ER LÖNG
A þessu hausti hafa íslenzkir
myndlistarntenn hengt upp verk
sín, almenningi til sýnis. Bæði
hafa það verið sýningar ein-
stakra listamanna svo og stór
samsýning. Það var einkum og
sér í lagi fróðlegt að sjá þessa
samsýningu, enda þótt hún gæfi
ekki neitt greinargott yfirlit þar
sem myndlistarmenn geta ekki
haft ein samtök. Félagsskapur
þeirra er klofinn, líklega af póli-
tískum ástæðum, svo kjánalegt
sem það nú annars er. Fyrir vik-
ið sýnir aðeins annar armurinn,
þegar samsýningar eru haldnar.
Það er bezt að afgreiða strax
Danina, gesti sýningarinnar. Þeir
báru heldur skarðan hlut frá
borði, féllu í skuggann fyrir okk-
ar mönnum. Verk þeirra voru
tilþrifalaus og á engan hátt eft-
irminnileg. Sannaðist þar orð-
tækið: „Þar lágu Danir í því“.
Nóg um það.
Það sem oft vekur furðu mína
á sýningum sem þessum er hug-
myndaleysið og hræðslan við að
troða nýjar slóðir. Þar er því-
lík fátækt á íslenzka listaheim-
ilinu að nálgast örbirgð. Svo
undarlegt, sem það nú annars
kann að virðast, gerir þessi
íhaldssemi líklega enn meira
vart við sig í þeim armi mynd-
listarmanna, sem telur sig vinstri
sinnaða — og þá um leið líklega
framfarasinnaða — og það voru
einmitt þeir, sem stóðu að sýn-
ingunni í haust. Ósköp hlýtur
það að vera þreytandi til lengd-
ar, ár eftir ár, jafnvel áratug eftir
áratug, að komast aldrei frá þess
um flötum. Reglustrikan er að-
eins lögð á léreftið á mismun-
andi vegu; stundum lárétt stund
um lóðrétt, en stundum einkum
á ská. Oft hefur verið vakin at-
hygli á því, að þessháttar mál-
verk hafa verið sjaldgæf á er-
lendum sýningum í 10—15 ár.
Þar eru rrfyndlistarmenn búnir
að yfirgefa þetta stundarfyrir-
brigði, sem nánast er nakin teó-
ría. Það er sjálfur grundvöllur
myndarinnar, undirbyggingin.
Og vafalaust er ágætt fyrir
listmálara að kunna skil á ab-
strakt myndbyggingu. En það
nálgast geðveiki, þegar menn
geta ekki séð út fyrir þann
þrönga sjóndeildarhring, sem
þetta listform skapar.
Abstrakt myndsköpun kom
Framhald á bls. 51.