Vikan - 21.11.1963, Qupperneq 41

i
I
JUlMb
helgar sig fegrun augnanna EINGÖNGU
Maybelline býður yður allt til augnfegrunar — gæðin óviðjafnan-
leg — við ctrúlega lágu verði . . . undursamlegt úrval lita
sem gæða augu yðar töfrabliki. I»ess vegna er Maybelline
ómissandi sérhverri konu sem vill vera eins heillandi og henni
var ætlað. Sérgrein Maybelline er fegurð augnanna.
A - Sjálfyddur, sjálfvirkur augnabrúnalitari í
sjö litum.
B - Augnskuggakrem í 6 litum.
C - Vatnsekta „Magic Mascara“ með fjaðrabursta
í fjórum litum.
D - Sterk Mascara í 4 litum — litlar og meðal-
stærðir.
E - Mascarakrem í 4 blæbrigðum — litlar og
meðalstærðir.
F - Vatnsekta augnlínulitari í 8 litum.
G - Mjúkur augnskuggablýantur, sanséraður, í
6 litum.
II - Lítill augnabrúnalitari í 8 litum.
I - Fulikominn augnháraliðari.
MA
mascara
miLl p íiíi
H! MAGIC MASCARA
geta einbeitt mér að ræ&unni
minni.“
Hann var Yalemaður og á-
gætis náungi, svo að ég tók
innilega í hönd hans.
„Þetta var mjög skynsamlega
athugað, Henry. Þar að auki
þurfum við Melanie að gera út
um ýmislegt.“
Við gerðum það líkai. Það tók
okkur allan eftirmiðdaginn, með-
an við gengum um landareign
mina og ég sýndi henni græna
akrana, blómstrandi aldingarð-
inn og lækinn í skóginum, sem
ómaði af fuglasöng. Hún vildi
ólm fá rúmið. Ég var ákveðinn
i að fá hundinn. En lwort tveggja
var of mikil fórn af beggja hálfu,
þo að við skiptum. Þaff var afí-
eins ein leið til að við gætum
bæði átt hvort tveggja.
,,En ég get ekki orðiff ástfang-
in á einum degi,“ sagði Melanie
undrandi. „Það tók mig mörg
ár að verða ástfangin af Ilcnry."
Ég kyssti hana fyrsta kossinn
og við virtnmst ekki verða vör
við neitt ofnæmi.
,,En bara einn dagur, John,“
mótmælti hún af veikum mætti.
„Fólk segir, að slíkt geli ekki
komið fyrir.“
„Þá hef ég gestaherbergið og
Mrs. Hardy til að sjá um að
allt furi sömasamlega fram og
svo skulum við taka eina vikn
i það.“
Það gerðum við og þá vorum
við líka orðin verulega ástfang-
in, eins og ég sagði í skeytinu
til Edwards frænda, en það kom
í Ijós, að hann hafði grunað
hvað fyrir mundi koma.
Melanie er mí húsmóðir á óff-
ali Justiceanna, verfíug kona i
ibenholtsrúmið, heldur uppi öll-
um venjum og skyldum ættar-
innar og deilir með mér öllum
lifs míns leyndarmálum — nema
einu.
Hún trúði aldrei alveg á of-
næmi Henry fyrir ibenholti. Hán
er rómantísk og það var miklu
meira spennandi að trúa því,
að vesalings Henry hafi veriff
hafnað af Mu-mu-a-pu-a. Eigin-
lega hálftrúi ég því sjálfur.
Því skyldi ég þá svipta liana
barnslegu trúna&artrausti sínu
með þvi að nefna aðra hluti,
sem hugsanlegir væru sem orsök
triilofunarslitanna og þar mefí
hamingjn okkar — t. d. efni,
sem borið var undir sængina
á ibenholtsrúminu daginn, sem
IJenry reyndi það?
Það eina sem ég vissi, þegar
ég hringdi til Mrs. Hardy áfíur
en við fórum frá New York,
var afí IJenry væri ofnæmur
fyrir fínum hundi og mér var
fullkunnugt um, hvaff oft leynd-
ist á slíkum dekurdýrum.
Það gat svo scm verið, að
það hafi verið Mu-mu-a-pu-a afí
verki.
Þafí getur líka verið, að þafí
hafi veriff flóaduftið k
FUGLARNIR.
Framhald af hls. 17.
inum, því að hann vissi ekki hve
lengi hann mundi endast. Venju-
iega skiptu þau um geymi þegar
konan hans fór inn í borgina að
verzla. Ef búið væri á geyminum,
mundu þau ekki heyra tilkynn-
ingu yfirvaldanna eða leiðbein-
ingar.
„Það er að verða bjart“ hvísl-
aði konan hans. „Ég sé það ekki,
en ég finn það. Fuglarnir hafa
heldur ekki svo hátt lengur“.
Það var satt. Sargið og krafsið
varð daufara smám saman, og
sarria máli gengdi um þruskið
og pústrana á syllunum og
þröskuldinum. Það fór að falla
frá. Klukkan átta heyrðist ekk-
ert hljóð. Ekkert nema vindur-
inn. Börnin sofnuðu í kyrrðinni.
Klukkan hálf níu lokaði Nat út-
varjinu.
„Hvað ertu að gera? Við miss-
um af fréttunum“.
„Það verða engar fréttir“ sagði
Nat. „Við verðum að bjarga okk-
ur sjálf eftir beztu getu“.
Hann gekk að dyrunum og dró
það sem þau höfðu staflað þar
upp hægt frá. Hann opnaði þær
og sparkaði skrokkunum af
þröskuldinum og andaði djúpt að
sér köldu loftinu. Hann átti fyr-
ir höndum sex stunda vinnudag,
og hann gerði sér ljóst, að hann
varð að spara orku sína fyrir það
nauðsynlegasta, en eyða henni
ekki í óþarfa. Matur, ljós og eldi-
viður; það voru nauðsynjar. Ef
nóg væri af því. gætu þau varizt
aðra nótt.
Hann gekk út í garðinn og um
leið sá hann lifandi fugla. Máv-
arnir voru farnir út á sjóinn,
eins og áður; þeir þurftu æti úr
sjónum og upplyftingu flóðsins
áður en þeir legðu til orustu. En
þannig var því ekki farið með
landfuglana. Þeir biðu og athug-
uðu sinn gang. Nat sá þá, á lim-
girðingunum, á jörðinni, í hóp-
um í trjánum, úti á ökrunum, röð
eftir röð af fuglum, allir hreyf-
ingarlausir, allir aðgerðarlausir.
Hann gekk garðinn á enda.
Fuglarnir hreyfðu sig ekki. Þeir
horfðu á hann.
„Við verðum að fá mat“ sagði
Nat við sjálfan sig. „Ég verð að
fara út á búgarðinn og ná í mat“.
Hann fór aftur inn. Hann at-
hugaði gluggana og hurðina.
Hann fór upp og opnaði herbergi
barnanna. Það var tómt, nema
dauðir fuglar lágu á gólfinu. Þeir
lifandi voru þarna úti, í garðin-
um, á engjunum. Hann gekk nið-
ur.
„Ég ætla að fara út á búgarð-
inn“ sagði hann.
Konan hans greip í hann dauða-
haldi. Hún hafði séð fuglana út
um dyrnar.
„Taktu okkur með þér“ sár-
bað hún. „Við getum ekki verið
hér ein. Ég vildi heldur deyja
en vera hér ein eftir“.
Hann hugsaði málið. Svo kink-
aði hann kolli.
„Komið þá“ sagði hann. „Tak-
ið körfur með og barnavagninn
hans Johnný. Við getum staflað
í hann‘.
Þau bjuggu sig hlýlega út í
kuldann, voru með vettlinga og
trefla. Konan hans setti Johnný
í vagninn og Nat leiddi Jill.
„Fuglarnir" kjökraði hún,
„þeir eru þarna allir úti á engj-
unurr}“.
„Þeir meiða okkur ekki“ sagði
hann, „ekki í björtu".
Þau lögðu af stað niður þrep-
in, og fuglarnir hreyfðu sig ekki.
Þeir biðu og sneru höfðunum í
vindinn.
Þegar þau komu að hliði bú-
garðsins, sagði Nat konunni að
bíða með börnin í skjóli við lim-
girnðinguna.
„En ég þarf að hitta Mrs.
Trigg" mótmælti hún. „Það er
ótal margt, sem ég þarf að fá
lánað hjá henni, ef þau hafa far-
ið á markaðinn í gær; það er
ekki bara brauð og.........
„Bíddu hérnad tók Nat fram
í fyrir henni. „Ég kem eftir svo-
litla stund“.
Kýrnar baulandi og eirðarlaus-
ar í húsagarðinum, og hann sá
hvar girðingin var brotin niður,
þar sem kindurnar höfðu ruðzt
út á grasið í framgarðinum. Eng-
an reyk lagði upp um skorstein-
ana. Illan grun setti að honum.
Hann vildi ekki að konan og
börnin færu upp að húsinu.
„Vertu ekki að þusa þetta
núna“ sagði hann hörkulega“,
gerðu það sem ég segi“.
Hún dró vagninn inn undir
girðinguna og reyndi að skýla
sér og börnunum með honum.
Hann gekk einn heim að hús-
inu. Hann ruddist gegnum kúa-
þvöguna, sem reikaði þar um
með júgrin full af mjölk. Hann
sá bílinn standa við hliðið. en
ekki í bílskúrnum. Allir gluggar
voru mölbrotnir. Fjöldi dauðra
máva lá í húsagarðinum og allt
í kringum húsið. Lifandi fuglar
sátu í trjánum bak við húsið og
á þakinu. Þeir voru grafkyrrir.
Sátu og horfðu á hann.
Jim lá í húsagarðinum. Eða
það sem eftir var af honum. Þeg-
ar fuglarnir höfðu gengið frá hon-
um, höfðu kýrnar tekið við og
troðið hann undir. Byssan lá við
hlið hans. Útidyrahurðin var lok-
uð og skráin fyrir, en þar sem
gluggarnir voru brotnir, var það
auðvelt fyrir hann að komast inn
með því að skríða inn um þá.
Lík Trigg lá rétt við símann.
Hann hlaut að hafa verið að
reyna að ná sambandi við mið-
stöð, þegar fuglarnir réðust á
hann. Tólið hékk laust niður,
tækið rifið frá veggnum. Mrs.
Trigg var hvergi sjáanleg. Hún
var sjálfsagt uppi. Þýddi nokkuð
að fara þangað? Nat varð óglatt
VIKAN 47. tl)l. —