Vikan - 16.04.1964, Síða 37

var illmenni eitt, sem undirbjó
allt, skipulagði allt og kom því
af stað . . . du Paty de Clam
ofursti, sem þá var aðeins majór
að tign . . . hann ber ábyrgð á
Dreyfusarmálinu . . . hann einn
er fyrst og fremst sekur um þetta
dómsmorð.
„MÓÐURSJÚK UPPLÝSINGA-
ÞJÓNUSTA, ÁKÆRURNAR
OFSTÆKISFIRRUR.
Þá lýsir Zola því, hvernig
liðum; loks var ekki eftir nema
eitt atriði -— að Dreyfus hefði
skrifað „bordereauið“ . . .“
Zola flettir ofan af baktjalda-
makkinu og samsektinni. Hann
segir um Gonse hershöfðingja, að
hann geti „fellt samvizku sína
að flestum hlutum“, og hann
ásakar Billot hermálaráðherra,
„sem sjálfur hafði að vísu hrein-
ar hendur; hann gat því tekið
upp baráttumerki sannleikans, en
hann þorði það ekki . . . af ótta
kallað það . . . en hingað til hefur
verið reynt að hylja ósómann af
þessari fáránlegu og heimskulegu
málsmeðferð, sem ber öll ein-
kenni lögregluríkjanna, ólýsan-
lega martröð, spænskan rann-
sóknarrétt . . .
Mér kemur ekki til hugar að
kvíða því, að réttlætið vinni ekki
sigur að lokum. Ég endurtek, af
enn meiri sannfæringu — sann-
leikurinn er þegar í sókn, og
ekkert getur stöðvað hann.
fyrir almenningsálitinu og dylja
sín eigin afbrot . . .
■— Ég ákæri að lokum hina
fyrri herréttardómendur fyrir
brot á öllum mannréttindum, með
því að kveða upp úrskurð sam-
kvæmt sönnunargagni, sem hald-
ið var leyndu fyrir sakborningn-
um, hina síðari herréttardómend-
ur, fyrir að hafa, skipun sam-
kvæmt, breytt yfir þessa sví-
virðu, og í ofanálag að sýkna sek-
an mann vitandi sekt hans . . .
NAUST ER NOTALEGT
Þar er næði
- og þar er nautn
að neyta matar
NÆRIST f NAUSTI
„bordereauið“ komst í hend-
ur upplýsingaþjónustunnar, sem
hann kallar móðursjúka.. Ákær-
urnar minna á ofstækisfirr-
ur frá því á 16. öld,
og grundvallast allar á einni
heimskulegri sakargift — að
Dreyfus væri höfundurinn að
þessu fáránlega plaggi. . . og það
er þetta, sem er mergurinn máls-
ins: í þessu er hinn eiginlegi
glæpur flóginn, og þangað á hinn
svívirðilegi glæpur gagnvart rétt-
lætinu, sem er blettur á allri
frönsku þjóðinni, rætur sínar að
rekja.
Réttarhöldin í máli Dreyfusar
fóru fram fyrir luktum dyrum,
af hernaðarlegum öryggisástæð-
um, að því er talið var, en þar
er Zola á öðru máli. „Á bak við
þessar lokuðu dyr voru móður-
sýkisímyndanir Patys nokkurs
de Clams allsráðandi . . . okkur
var sagt að ákæran væri í fjórtán
við að fletta þar með ofan af
allri herforingjaklíkunni". Þeir
hershöfðingjarnir, Gonse, Billot
og Boisdeffre höfðu sannanir fyr-
ir sakleysi Dreyfusar, „en þeir
leyndu þessum hræðilega sann-
leika! Og þó geta þessir menn
sofið rólega um nætur, og reynzt
ástríkir feður og eiginmenn!"
Þá er það sýknudómurinn í
máli Esterhazy — „rangur dóm-
ur“, segir Zola, „sem um allan
aldur verður smánarblettur á
frönskum herrétti og gerir alla
slíka dómsúrskurði tortryggilega.
Fyrri dómsúrskurðurinn ein-
kenndist kannski öllu fremur af
heimsku, en sá síðari var glæp-
samlegur . . .
. . . Dreyfus verður ekki sýkn-
aður nema allt herforingjaráðið
verði ákært . . . stjórn lýðveldis-
ins kemst ekki hjá því að hreinsa
til í þessu jesúítahreiðri, eins og
Billot hershöfðingi hefur sjálfur
Síðan lýkur Zola þessu langa
bréfi sínu með ákæru í sundur-
greindum liðum. Og sérhver lið-
ur hefst á orðunum: Ég ákæri...
J'accuse . . .
-—■ Ég ákæri du Paty de Clam
fyrir að hafa verið hið djöfullega
afl á bak við þetta réttarmorð. ..
— Ég ákæri Billot hershöfð-
ingja fyrir að hafa látið liggja
í þagnargildi þau sönnunargögn
fyrir sakleysi Dreyfusar, sem
hann hafði í fórum sínum ...
— Ég ákæri Pellieux hershöfð-
ingja og Ravary majór fyrir fals
og fantaskap í sambandi við
rannsókn málsins . . .
— Ég ákæri rithandarsérfræð-
ingana þrjá fyrir að hafa lagt
fram lognar og sviknar skýrsl-
ur . . .
— Ég ákæri hermálaráðuneyt-
ið fyrir að hafa gengizt fyrir og
haldið uppi svívirðilegum áróðri
í blöðunum, til þess að villa um
—• Stefni þeir mér fyrir rétt,
ef þeir þora, og láti þau réttar-
höld fram fara fyrir opnum dyr-
um!
— Ég er reiðubúinn.
Framhald í næsta blaði.
VIKAN HEIMSÆKIR
JÓN ENGILBERTS
Framhald af bls. 27.
leið upp ó þak. Þar stóðu ekki færri
en sex mólverk ó trönum fyrir utan
stafla og raðir meðfram veggjum.
A allmörgum og misháum borðum
standa óteljandi krukkur, dósir,
flöskur og önnur ílát undan litum.
Og sízt má ég gleyma penslunum,
þeir skipa mjög þýðingarmikinn
sess í vinnustofunni. Eg taldi tuttugu
leirkrukkur og í hverri krukku voru
VIKAN 16. tbl. — gij