Vikan - 16.04.1964, Page 40

TJÖLD
HVÍT OG MISLIT MARGAR
GERÐIR.
SÖLSKÝLI
TÖSKUR
M/MATARÍLÁTUM (PICNIC).
SVEFNPOKAR
VINDSÆNGUR
BAKPOKAR
SÖLSTÖLAR
MARGAR GERÐIR.
GASSUÐUTÆKI
MARGSKONAR.
FERÐAFATNAÐUR
ALLSKONAR.
GEYSIR
TEPPA OG DREGLADEILDIN
orðinn sömu skoðunar og hann
núna?
— Einar þekkti landann fullkom-
lega. Þetta er alveg rétt sem hann
sagði. Eftir okkur verður aldrei neitt.
Eg er ekki bjartsýnn á framgang
listarinnar skal ég segja þér. Skól-
arnir taka menn ekki öðrum eins
tökum og þegar við Þorvaldur
Skúlason og Gunnlaugur Scheving
vorum á akademíinu. Þá var byrj-
að á byrjuninni. Sjáðu þessa mynd
eftir hann Scheving þarna á veggn-
um. Hún er ólík því sem hann mál-
ar nú. En við fengum ekki að sleppa
billega; við urðum að gera fjölda
margar stúdíur fyrir hverja hönd
á þessum konum áður en það var
sett á léreftið. Nú eru menn hættir
að kunna handverkið og því fer
sem fer. Og svo veður allt uppi
af amatörum, sem eru miklu dug-
legri að koma sínum verkum á fram-
færi og selja þau. Þeir hafa bísnis-
hæfileika þar sem á vantar um tal-
entið í listinni. Nei, ég er ekki bjart-
sýnn. Taktu bara hann Ragnar í
Smára eru nokkrar líkur til þess að
við eignumst annan Ragnar í
Smára næstu aldirnar og hvar stönd-
um við þá?
Það var orðið áliðið og hætt að
rigna. Við kvöddum húsráðendur
í húsi listarinnar, hlýjunnar og gest-
risninnar. Jón Engilberts tók í hönd
Gulldropans litla og það glumdi í
stiganum, þegar þau fóru upp á
loftið til að gera amis. -yþ
NÓTT f NAUSTI
Framhald af bls. 11.
eða þrjá, sem ég taldi víst að
mundu þurfa að skýra mér frá ævi-
sögu sinni, ef þeir sæju mig þarna,
svo ég gaf Stjána merki og við
forðuðum okkur niður í veitinga-
salinn . . . þar sem skipstjórinn
sálugi á heima, sem ég sagði frá
í síðasta blaði.
Og þar biðum við þangað til
ró var komin á frammi, og allir
gestir farnir út. Þjónarnir settust
við eitt borðið og fóru að gera
upp sína reikninga fyrir kvöldið.
Svo kvöddu þeir hver af öðrum og
við vorum eftir þrír, við Kristján og
Halldór Gröndal.
Það var auðséð, að Halldóri var
um og ó að skilja okkur eina eftir
þarna. Hann stjanaði við okkur á
alla kanta, sýndi okkur alla hluti,
fór með okkur um allt húsið og
benti á Ijósrofa, ef við þyrftum á
Ijósi að halda, — en við höfðum
ákveðið að vera þarna í algjöru
myrkri. Hann margspurði okkur
hvort við vildum ekki hafa ein-
hverja týru hjá okkur, en við neit-
uðum því. Samt sýndi hann okkur
nákvæmlega hvar við ættum að
kveikja á hverjum stað. Svo benti
hann okkur á símann, ef við þyrft-
um að kalla á aðstoð.
Frammi í eldhúsi sýndi hann okk-
ur kæliskáp, þar sem hann hafði
komið fyrir ýmsum kræsingum og
drykkjarvörum, lagði okkur til tó-
bak, fékk okkur lykil að útidyr-
um, og kvaddi okkur hryggur og
kvíðinn á svip.
I síðasta sinn æddu andköf und-
irheima um viði hússins, þegar Hall-
dór opnaði dyrnar. Svo skullu þær í
lás með háum smelli — og við
Kristján vorum einir eftir andspæn-
is því óþekkta.
Nú mundi eldraunin hefjast.
Fyrst sátum við kyrrir, þar sem
við vorum niðurkomnir, reyktum og
sötruðum úr kaffibolla, sem Hall-
dór hafði borið okkur áður en hann
fór. Okkur leið í rauninni vel og
vorum alls óhræddir. Þarna vorum
við tveir saman [ góðu yfirlæti
inni í hlýju og geðþekku húsi, höfð-
um allt til alls og fjárinn hefði það,
að við hefðum nokkuð að óttast.
Við hefðum líklega ekki tekið þetta
að okkur, ef við hefðum í raun
og veru haldið að eitthvað mundi
ske, sem ekki væri fullkomlega eðli-
legt.
Þótt öll Ijós hefðu verið slökkt,
var langt frá því að vera algert
myrkur þarna inni, því götuljósin
fyrir utan, sendu daufa geisla inn-
um kýraugun, sem dugðu til þess að
þar var vel ratbjart. En þar sem
Ijósið náði ekki til, var samt niða-
myrkur, og skotin voru mörg og
dimm.
Við byrjuðum á því að stemma
klukkur okkar saman. Þær sýndu
báðar fimmtíu mínútur yfir mið-
nætti. Við hrukkum báðir við, þegar
skær Ijósbjarmi lýsti á okkur báða
eitt augnablik, en hvarf svo jafn-
skjótt. Við litum hvor á annan rann-
sakandi augnaráði, þangað til
Stjáni fór allt f einu að hlægja:
„Bíll", sagði hann stuttaralega.
„Bíll . . . ? Já, auðvitað. Kom
úr Garðastrætinu og beygði niður
Vesturgötu. Auðvitað!"
„Eru taugarnar að gefa sig?"
spurði Stjáni stríðnislega.
„Mínar taugar eru úr stáli. Þær
gefa sig ekki. Þær halda hverju
sem er, eftir því sem ég bezt veit.
Ef þær fara, þá fara þær skyndi-
Ódýrir þýzkir
rafmótorar
1 FASA
0.2-0.95 HK
KR. 1228.00-2072.00.
3 FASA
1.1 - 15 HK
Kr. 1792- 5565.00.
900 og 1440 R.p.m.
SÍMAR: 15300 13125 13126
— VIKAN 16. tbl.