Vikan - 10.09.1970, Blaðsíða 25

litkvikmyndir og Lillebil varð
aðnjótandi þess heiðurs að ein
allra fyrsta litkvikmynd í heim-
inum var tekin af henni dans-
andi. Eitt af því sérstæða við
Eastman var að hann borgaði
frægum listamönnum stórfé fyr-
ir að skemmta honum með list
sinni meðan hann var að borða.
Auðvitað voru einnig í vinahópn-
um Norðmenn, sem komu vest-
ur um haf til að freista gæfunn-
ar, menn eins og teiknarinn Jo-
han Bull og fiðluleikarinn Kiss
Thaulow.
Dag nokkurn skýrðu blöðin
svo frá að International Film
Company væri í þann veginn að
byrja á töku stórmyndarinnar
Under the Red Robe. Hinn ill-
ræmdi sorpblaðakóngur William
Hearst var eigandi fyrirtækis
þessa. Tancred Ibsen hafði þá
þegar ákveðið að gerast kvik-
myndari. Hann var þeirrar skoð-
unar að réttast væri að byrja að
neðan, sem statisti. En það var
enginn barnaleikur að komast að
sem slíkur, því að hundruð
manna voru á biðlista um hvert
aukahlutverk. En Kiss Thaulow
ætlaði einnig að reyna sig á þess-
um vettvangi, og hann vildi fá
Ibsen með sér. Hvernig þeir ættu
að komast að? „Við tölum við
blaðakónginn sjálfan,“ sagði
Kiss.
Gallinn á þessari ráðagerð var
bara sá, að hjá Hearst var erfið-
ara að fá áheyrn en hjá nokkr-
um þjóðkonungi. En Kiss var of
hrífandi persóna til að nokkrar
dyr gætu verið honum lokaðar
lengi. Með Tancred Ibsen í togi
lék hann sér að því að smjúga
gegnum heila heri af riturum og
varðmönnum alla leið inn í hið
allra helgasta hins mikla manns,
það er að segja einkaskrifstofu
hans. Hearst varð í fyrstu mál-
laus af undrun er hann stóð aug-
liti til auglitis við þessa tvo ungu
Norðmenn, sem höfðu komizt
inn í vígi hans, nokkuð sem
hann hafði litið á sem ófram-
kvæmanlegt afrek. En húmor-
laus var hann ekki, og honum
fannst ekki nema sjálfsagt að
verðlauna slíkan dugnað með
því að verða við óskum ungu
mannanna. Þeir voru síðan báð-
ir dubbaðir upp sem franskir
skotliðar með blaktandi fjaðra-
skúfa í höfuðfötunum.
En þar með voru ekki allir
þröskuldar úr vegi. Skotliðarnir
urðu að geta setið hest, og Tan-
cred var þaulvanur reiðmennsku
heiman úr Noregi. Öðru máli
gegndi með Kiss Thaulow. Hann
hafði aldrei komið á hestbak
fyrr og var rekinn fyrsta dag-
inn, sem æfingarnar stóðu yfir.
Vildi gera kvikmynd
um Leif heppna
Tancred Ibsen var ekki í nein-
um vafa varðandi framtíðar-
áætlanirnar. Líf hans skyldi
helgað kvikmyndunum. Hann fór
nú að sækja New York Public
Library, þar sem hann safnaði
efni í kvikmynd, sém hann hugð-
ist gera um Leif heppná og Vín-
landsfund hans. í þeim tilgangi
kynnti hann sér fornar bók-
menntir norrænar og fræðirit
um víkingaöldina.
Johan Bull bætti upp á hand-
ritið með teikningum og upp-
dráttum, og Douglas Fairbanks,
einn frægasti leikari heims í þá
tíð og jafnframt mikill kvik-
myndaframleiðandi, lýsti sig
viljugan að fara með aðalhlut-
verkið.
— Sagan um kvikmynd þessa
er út af fyrir sig efni í heila
kvikmynd, segir Tancred og and-
varpar. — Allrahanda atvik
leiddu til að hún var aldrei
gerð. Ein helzta ástæðan var sú,
að kaþólikkar gátu með engu
móti fellt sig við þá tilhugsun
að einhver annar en Kristófer
Kólumbus hefði fundið Ameríku,
og æstu sig því upp úr öllu valdi
til að koma í veg fyrir að Leifur
yrði aðnjótandi þessa heiðurs.
Ég varðveitti handritið í mörg
ár, lét prenta það og tryggði mér
á því höfundarrétt. Fyrir tíu til
fimmtán árum las ég að John
Steinbeck ætlaði að gera hand-
rit að kvikmynd um Víkinga og
sendi honum frumritið að mínu
handriti með teikningum Johans
Bulls. En ég fékk það aldrei end-
ursent.
f Hollywood
En í upphafi hafði ég góðar
vonir um að gera þessa kvik-
mynd að veruleika. Eftir að sýn-
| Á búgarði nokkrum í Arizona tók
Ibsen þátt í að fanga villihesta. Indí-
ánar voru meðal verkamanna á hú-
garðinum.
4 Tancred Ibsen í Hollywood, meðan
hann skrifaði þar handrit fyrir Metro
Goldwyn Mayer.
ingum lauk á Pétri Gaut varð
Lillebil að snúa aftur heim til
Noregs. En ég hafði fengið til-
kynningu um að peningarnir,
sem ég hafði grætt á flugfélag-
inu, væru tapaðir, og þar eð mig
fýsti lítt að snúa heim sem fá-
táekur dragónalautinant, ákvað
ég að verða einn eftir í Banda-
ríkjunum og fara til Hollywood.
í lestinni á leiðinni var stolið
af mér öllum þeim peningum
sem ég átti eftir, svo að ég átti
ekki grænan eyri þegar ég kom
til höfuðborgar kvikmyndanna.
En ég fékk fljótt vinnu sem raf-
virki hjá Metro Goldwyn May-.
er, hvað þýddi að ég flutti til
lampa og dró til og frá leiðslur
meðan á myndatökum stóð.
í fritímunum sýslaði ég við
hitt og þetta. Eins og fyrr er
getið hafði ég kennt hnefaleika
^ Tancred yngri var orðinn stór
drengur þcgar Amerikudvölinni lauk
og iiktist föður sínum meir og meir.
í herskóla og flugskóla, og í Los
Angeles gaf ég mig fram í hnefa-
leikaskóla og græddi fáeina
aukaskildinga sem Sparring-
partner fyrir atvinnuhnefaleik-
ara. Fyrir kom líka að ég tók
þátt í keppnum og fékk þá her-
lega barsmíð í aukagetu á kaup-
ið.
í Venice utan við Hollywood
var skemmtigarður, þar sem
tveir hjólreiðakappar léku þá
háskalegu list að þeysa á bif-
hjólum eftir veggjum víðra
gangna. Ég var meðlimur bif-
hjólaklúbbs lögreglunnar og átti
fjögurra strokka Henderson, sér-
smíðað. Annar bifhjólakappanna
féll eitt sinn niður af veggnum
og slasaðist, og mér var boðið
að koma í stað hans. Það var
alls ekki eins erfitt og í fljótu
bragði kann að virðast. Reynsla
mín úr fluginu kom hér líka að
nokkru haldi. Það var ekki svo
Framhald á bls. 44
37. tbi. VIKAN 25