Vikan - 16.11.1972, Síða 28

TÍGRIS
\i»ln
amHlay.
straufría sængurfataefnið er nú fyrirliggjandi í mörg-
um mynztrum og litum.
Einnig í saumuðum settum. Kærkomin gjöf, hverj-
um sem hlýtur.
Sparið húsmóðurinni erfitt verk, sofið þægilega og
lífgið upp á litina í svefnherberginu.
Reynið Night and Day og sannfærizt.
|__Samband isl. samyinnufélaga :
INNFLUTNINGSDEILD
3M - SKUGGA
MARVIN
henni að breyta til. Ef hún söng
ekki öll gömlu lögin sin var hún
ekki nein Judy Garland. Það var
eins með okkur. Ef við spiluðum
Apache eða Dance on, þá var allt i
lagi. Ef við hins vegar spiluðum
eitthvað nýtt voru móttökurnar á
þverveginn. Við gerðum okkur
grein fyrir þessu, en við gátum
ekki hætt. Þar kom að þvi, að við
fengum nóg, bæði af því, og af
sjálfum okkur, og ákváðum að
hætta. Það gerði okkur öllum
gott.” Þetta hafði Hank Marvin
að segja um endalok The
Shadows.
Ahrif The Shadows á nútima
rokk-hljómlist eru án efa mikil.
Þeir sem nú eru á toppnum eða
hafa verið undanfarin tvö til þrjú
ár hafa margir hverjir án efa
byrjað að spila sinar fyrstu nótur
eftir plötum The Shadows. Hank
Marvin, sem aðalgitarleikari
hljómsveitarinnar hefur þvi haft
mjög mikil áhrif á nútima-
gitarleikara. f Það hafa margir
þeirra einnig viðurkennt. En
hvernig byrjaði Hank sem aðal-
gitarleikari The Shadows? Hann
sagði sjrtlfur svo frá. ,,Það vildi
til, að ég var sá fyrsti I hljóm-
sveitinni sem eignaöist „pick
up" a kassagitarinn minn. Auk
þess var ég sá eini sem gat spilað
eitthvað i likingu við gitarsóló,
svo ég varð fyrir valinu.” Og nú
geta menn velt þvi fyrir sér,
hvernig þeini tókst að gera það,
sem nú liggur eltir þá á plötum
frá þessum árum.
Margir hafa látið liggja að þvi,
að Hank Marvin sé „Gamli
maðurinn” i brezka poppinu, en
ef betur er aö gáð kemur i ljós, að
hann er ekki orðinn þritugur
gamli maðurinn. Hann velur sér
gangveg eftir þvi, og það hefur
greinilega ekki komið honum i
hug, að fara að taka það rólega.
Þvi til áréttingar hafnaði hann
tilboði BBC nú fyrir nokkru, um
að taka að sér umsjón skemmti-
þáttar á vegum þess. Slíkt starf
hefur hingað til verið talið eitt af
þvi öruggasta sem nokkurn getur
dreymt um að fá, góð laun og allt
eftir þvi. En Hank hafði annað i
huga. Trióið Marvin, Wells og
Farrar skyldi sitja i fyrirrúmi
hvort sem vegurinn yrði beinn og
breiður eða mjór og grýttur.
JARÐARFÖR MANN
ÆTUHÖFÐINGJANS
Framhald af bls. 25.
Ekki mega þær heldur leika sér
að fuglum, þvi að það er talið geta
alið upp i þeim léttúð og
tilhneigingu til að flýja frá
eiginmanninum, þegar þar að
kemur.
Það sem þeir innfæddu ætluðu
að sýna Muller nótt þessa var svo
sem ekkert óskaplega mikið tabú.
1 rjóðri nokkru, sem var aö
sjálfsögðu tabú fyrir aðra en
innvigöa, biðu við kyndlalog
fimm sjö til ellefu ára gamlir
drengir, sem höfðu verið um-
skornir fyrir sex vikum. Við þá
athöfn fékk Kal Muller að visu
ekki að vera. Þetta tabú i rjóðrinu
fólst raunar ekki i öðru en þvi, að
öldungar ættbálksins kváðu fyrir
drengina söngva um allrahanda
ógnir og skelfingar, að þvi er
virtist til að stæla þá og gera þá
að hugrökkum karlmönnum. En
drengirnir virtust öllu hræddari
við myndavélar og önnur apparöt
Mullers en fimmhöfðuðu
djöflana, sem öldungarnir sungu
um.
A leiðinni heim i kofa sinn fékk
Muller ástæðu til aö hugsa frekar
um tabú og háskarin sem fylgdi
þvi að brjóta þau. Þá brast
skyndilega i griðarlegt óveður,
trén rifnuðu upp með rótum og
kofar fuku. Minnstu munaði að
Muller yrði fyrir einu trénu, en
háaldraður höfðingi að nafni
Tabwibalembank, sem veriö
hafði mannæta á duggaraband-
sárunum, þreif i hann kippti
honum til hliðar, og hefur meö þvi
trúlega borgið lifi hans.
Tabwibalembank haföi i æsku
verið mikill og óttalegur
striösmaður, en var nú orðinn
háaldraður og dó skömmu eftir
þennan alburð Þorpsbúar lofuðu
Muller þá að fylgjast með1 og
ljósmynda hvernig fariö var með
likamleifar þess gamla, og er það
þó svo mikið tabú, að jafnvel
konur sjálfs ættbálksins fá þar
hvergi nærri að koma. Þetta var
ljós vottur þess, að þorpsbúar
voru búnir að fá fullt traust á
þessum hvita gesti.
Fyrst var andlit þess dauða
smurt rauðum lit og hann lagður
á börur á hjalli utan við þorpið.
Þar var hann látinn liggja i ár, og
var þá ekkert orðið eftir af honum
nema beinin. Þá eru höfuðkúpa
og önnur höfuðbein losuð af bana-
kringlunni og sett á grind úr
bambusstilkum. 1 grindina og
hausinn er siðan fyllt með leir og
plönturtrefjum, unz úr er oröið
likan sem á aðminnaá hmn látna.
Þetta likan er skreytt svo sem
hæfir þeirri tign, er hlutaðeigandi
hafði i „Nimangi”, eða meö
öðrum orðum sagt samfélagi
hinna lifandi. Tiu nætur samfleytt
var svo stiginn dans frammi fyrir
mvnd höfðingjans.
Sem dæmi um það, hve hættu-
legt sé að rjúfa tabú, var Muller
sögð saga af ungum manm á
eynni Pentecost, skammt frá
Malekula. Maður þessi haföi
kyrinst kristnuðu fólki á strönd-
inni og var oröinn veikur i trú
feöranna. Hann gerðist því sá
Framhald á bls. 35.
28 VIKAN 45. TBL.