Vikan - 01.09.1977, Blaðsíða 19

9. HLUTI
ngsins
Larkin kveikti sér i vindlingi.
Jeremy Hood pataði ofsalega með
vinstri hendinni. Svitinn bogaði af
enninu á honum. Hann reyndi
auðsjáanlega allt til þess að Larkin
forðaði sér út úr klefanum, eða að
minnsta kosti reyndi hann hvað
hann gat til þess að draga athgli
hans frá þvi sem hann hafði
upphaflega talað um. En Larkin var
ekki sú manntegund, sem lætur
villa sér sýn. Hann hóf þvi máls á
erindi sínu.
„Afsakið, herra Hood,” skaut
hann loks inn i. „Þekktuð þér ekki
P.G. Bonner?”
„Bonner?” Það var eins og
sprengja væri að springa, og herra
þekkja Silki-Bonner. Það var sorg-
legt, hvernig endalok hans urðu.”
„Já, mjög sorglegt”. — Larkin
fleygði vindlingnum út um kýr-
augað. Hann ætlaði að reyna fyrir
sér og spurði: „Er það satt að
Bonner hafi safnað tréskurði?”
„Já, það er alveg satt. Hann átti
mjög gott safn. Ég sá það fyrir um
það bil tíu árum austur i
Yohohawa.”
„Þér hafið ekki séð það siðan?”
Hood vætti þunnar varirnar áður
en hann svaraði.
„Nei, því er nú miður. Mig
langaði til þess, en mér tókst það
ekki.”
kaupa. En verðið var of hátt fyrir
mig.”
„Svo að þér eignuðust þær
ekki?”
„Nei, nei, auðvitað ekki.”
„Vitið þér það, herra Hood, að
dóttir P.G. Bonner er einnig með
þessu skipi?”
„Segið þér satt?” Hood reis upp
eitt andartak, en lagðist aftur fullur
undrunar. „Nei, hvemig hefði ég
átt að vita það? Ég hef ekki komið
út fyrir dyr síðan við lögðum úr
höfn. En það virðist samt dálitið
ósennilegt að erfingi silkimiljón-
anna sé að ferðast landa á milli á
bessum fúadrumbi.Ég hef aldrei séð
hana, en ég hef heyrt, að hún sé
óvenju fögur kona.”
„Það er hún líka,” svaraði
Larkin. „En þér hafið ef til vill
kynnst bróður hennar?”
„Nei, aldrei! svaraði Hood. „Er
— er hann kannski líka um borð?”
„Varþað — fyrir stundu siðan!”
Hood hristi höfuðið til þess að
sýna Larkin að nú fyrst væri honum
öllum lokið. Svo reis hann upp við

Hood missti alveg niður þráðinn í
samtalinu. Hvöss augu hans voru
skuggalegri en nokkru sinni áður,
en þegar hann tók aftur til móls, var
rödd hans einlæg og blíð.
„Jú, það gerði ég sannarlega,"
sagði hann. Hver sá, sem kom
jafnoft til Japan og ég, hlaut að
„Hvenær var það, herra Hood?”
„Fyrir tveimur árum,” svaraði
Hood. „Ég var þá af tilviljun
staddur i New York um sama leyti
og Bonner og heimsótti hann. Ég
hafði heyrt að safn hans væri til
sölu og þar sem ég hafði ógirnd á
vissum myndum, langaði mig að
dogg og glápti í sakleysislegri
undrun. — Ekki alltof sannfærandi
hugsaði Larkin. — Maðurinn var
auðsjáanlega ekki mikill leikari.
„Þér eigið þó ekki við, að — að
„Nei, það er óhugsanlegt,"
hrópaði hann síðan. Mér hafði
skilist, að sá látni hefði verið
laumufarþegi.”
„Þrátt fyrir það og engu síður er
ég viss um, að það var Arthur
Bonner. Og það er þessvegna sem
mér finnst að rannsaka ætti málið
nánar. Eða hvað finnst yður,
Hood?” sagði Larkin.
„Ja, undir þessum kringum-
stæðum,” sagði Jeremy Hood
þyngslalega, „er ég eiginlega
kominn á þá skoðun að ég muni
skrifa undir. Hvar er skjalið?”
„Égskal komameðþað, strax og
það er tilbúið,” flýtti Larkin sér að
segja. „En i millitíðinni reynið þér
ef til vill að rifja upp fyrir yður,
hvort þér hafið ekki orðið einhvers
umgangs vareða hávaða í nótt. Það
gæti ef til vill komið okkur á
sporið.”
„Er nokkur, sem heldur, að ég
dylji eitthvað fyrir ykkur?” spurði
Hood og kipraði augun.
„Ekki nokkur sála.” svaraði
larkin. „En þar sem klefi yðar
liggur ekki fjarri þeim stað. sem
morðið var framið á. \ar ekki
ólíklegt, að þér hefðuð einhvers
orðið var.”
„Jæja, ég lit inn seinna,” svaraði
Larkin og bjóst til brottfarar. Á leið
sinni að dyrunum tók hann eftir
regnfrakka, og í vasanum var
krómhúðuð vasalugt — eða ekki gat
Larkin betur séð.
í sama mund og Larkin var að
loka dyrunum að klefa F. hevrði
hann þurran gleðivana hlátur að
baki sér. Hann kom auga á William
Cuttle, sem stóð og hallaði sér upp
að veggnum með hattin niðri á nefi.
„Hvað var það sem þér sögðuð
um áhugaleynilögregiumenn í
morgun?" spurði Cuttle stríðnis-
lega.
„Þér heyrið vel. verð ég að
segja!" sagði Larkin. Jafnvel í
gegnum skróargöt. Urðuð þér nokk-
urs vísari i þetta skipti?"
„Bæði og!" svaraði Cuttle án
þess að á honum sæi nokkur
svipbrigði. „En þér kunnið ekki að
fá menn til þess að tala.”
„Kannske þér vilduð kenna mér
það! Komið” — Larkin benti í
átlina að borðsalnum — „ég býð
upp á bjór, en þér segið mér í
staðinn. hvernig ég hefði ótt að fara
að!"
„All right". maður neitar aldrei
góðu boði". svaraði Cuttle. og þeir
gengu inn i salinn.
Græni filtdúkurinn var ennþá á
borðunum og gaf til kynna. að
salurinn gegndi bæði þvi hlutverki
að vera veitingastofa og skrifstofa
farþega. þar til þjónninn kærni til
þess að legja á borðið. Cuttle barði á
borðið með loðnum krumlunum og
þjónn einn ruddi sér braut til þeirra.
Cuttle pantaði bjór.
Er tvær flöskur voru komnar á
35. TBL. VIKAN 19