Vikan - 01.09.1977, Side 41

SÖGULOK
Kortið var
póstlagt í Highgate. Von mín var
sú, að hún áliti, að það hefði borist
henni fyrir tilstilli Freys. Hún brást
skjótt við og sendi í ókunnugt
heimilisfang aðgöngumiða að leik-
sýningu, sem átti að fara fram fimm
dögum siðar. Frey fékk miðann og
leit svo á, að hún þyrfti nauðsyn-
lega að hitta hann. Með það í huga
að Mundt gæti ekki tekið þetta að
sér vegna „játningar” frú Fennan,
ákvað hann að koma sjálfur.
Þau hittust þess vegna í Sheridan
leikhúsinu i Hammersmith,
fimmtudaginn 15. febrúar.
í fyrstu voru þau þeirrar skoðun-
ar, að hinn aðilinn hefði stofnað til
fundar þeirra. En þegar Frey gerði
sér grein fyrir því að svik voru í
tafli, greip hann til örþrifaráða.
Hugsanlegt er, að hann hafi grunað
frú Fennan um að hafa leitt sig i
gildru, og að hann hafi haldið sig
vera undir eftirliti. Um þetta fáum
við aldrei neitt að vita. En hvað sem
öðru líður þá myrti hann hana.
Aðferð hans við það er best lýst í
skýrslu líkskoðarans, sem var lögð
fram við málsrannsóknina: ,,Þrýst
var á hálsslagæðina, en það leiddi
til dauða næstum samstundis.
Morðingi frú Fennan virðist ekki
hafa verið neinn leikmaður á þessu
sviði.”
Frey var veitt eftirför að húsbáti,
sem lá við festar nálægt Cheyne
Walk. Er hann reyndi að koma í veg
fyrir handtöku féll hann í ána og
hefur lik hans þegar fundist.
18. KAFLI
MILLI TVEGGJA HEIMA
Hinn heldur óaðlaðandi klúbbur
Smileys var venjulega mannlaus á
sunnudögum. En frú Sturgeon
hafði dyrnar ólæstar ef verið gæti
að einhver af herramönnum hennar
kæmi við. Hún kom fram við þessa
herramenn sina af sömu ákveðni og
ráðríki og hún hafði umgengist
kostgangara sína i Oxford, en þar
hafði hún notið meiri virðingar en
jafnvel háskólakennararnir. Hún
fyrirgaf raunar allt, en tókst
einhvern veginn að koma því að, að
fyrirgefningin gilti einungis í þetta
eina sinn og myndi aldrei verða
veitt aftur. Einu sinni hafði hún
fengið Steed-Asprey til þess að
setja tiu shillinga í fátækrabaukinn
fyrir að koma með sjö gesti án þess
að gera henni viðvart, en á eftir
framreiddi hún einhverja þá riku-
legustu máltið, sem nokkru sinni
hafði sést.
Þeir sátu við sama borð og áður.
Mendel var ögn guggnari og virtist
hafa elst. Á meðan þeir borðuðu
sagði hann varla orð, en handlék
hnífapörin af sömu nákvæmni og
hann var vanur að vinna starf sitt.
Guillam var nær einn um að halda
uppi samræðunum, því að Smiley
vareinnigvenjufremurfámáll. Þeim
leið vel í návist hvors annars og
enginn þeirra fann sig sérstaklega
knúinn til þess að tala.
„Hvers vegna gerði hún það?”
spurði Mendel allt í einu.
Smiley hristi höfuðuð hægt: „Ég
held að ég viti það, en kannski
verða það þó aldrei annað en get-
gátur. Ég held að hana hafi dreymt
um heim þar sem engin átök eiga
sér stað, heim, sem yrði stjórnað í
anda hinnar nýju kenningar. Eitt
sinn reitti ég hana til reiði og þá
öskraði hún á mig: „Ég er
gyðingurinn gangandi,” sagði
hún, „einskis manns land, vígvöll-
ur tindáta ykkar.” Þegar hún sá að
hið nýja Þýskaland yrði byggt upp
á sama hátt og hið gamla, sá sama
hrokann gera vart við sig á ný, þá
held ég að henni hafi verið það um
megn. Ég held að henni hafi fundist
þjáningar sínar hafa verið til
einskis. Hún sá að fyrrverandi
kúgarar hennar fóru að lifa i
vellystingum og gerði uppreisn.
Hún sagði mér að fyrir fimm árum
hafi þau hitt Dieter, er þau voru í
skiðaleyfi í Þýskalandi. Þá var
endurreisn Þýskalands þegar komin
langt á veg og það var að verða
töluvert ráðandi afl meðal vest-
rænna rikja."
„Var hún kommúnisti?”
„Ég held, að hún hafi ekki
kunnað við að vera stimpluð á svo
einfaldan hátt. Ég býst við að hún
hafi viljað hjálpa til við að byggja
upp þjóðfélag, þar sem ekki rikti
togstreita og sundrung. Orðið friður
er ekki hátt skrifað í dag. Ég held,
að hún hafi viljað frið."
„En Dieter?" spurði Guillam.
„Guð einn má vita eftir hverju
Dieter sóttist. Heiðri, býst ég við,
og heimi. þar sem hinn sósíaliski
andi rikti.” Smiley yppti öxlum.
..Þau dreymdi um frið og frelsi. Nú
eru þau morðingjar og njósnarar."
„Guð minn góður." sagði
Mendel.
Smiley varð aftur þegjandalegur
og horfði ofan í glasið sitt. Að
lokum sagði hann: „Ég get ekki
vænst þess, að þið skiljið þetta. Þið
sáuð einungis Dieter eins og hann
var orðinn. Ég sá hann. er hann var
að hefja göngu sína. Hann fór allan
hringinn. Ég held að hann hafi
aldrei komist yfir að hafa verið
svikari í stríðinu. Hann varð
einhvern veginn að bæta fyrir það.
Hann var einn af þessum uppbyggj-
endum, sem virðist ekki gera annað
en að eyðileggja. Það er allt og
sumt.”
„En hvað um simhringinguna kl.
8.30?" skaut Guillam inn i.
„Ég held að það liggi í augum
uppi. Fennan vildi hitta mig hjá
Marlow. I þvi skyni hafði hann
fengið fri i vinnunni. Sennilega
hefur hann ekki sagt Elsu frá því,
enda hefði hún þá reynt að slá ryki í
augu mín hvað það snerti. Hann lét
hringja í sig. svo að hann hefði
afsökun til þess að fara til Marlow.
Það er að minnsta kosti min
tilgáta.”
Eldurinn í arninum logaði glatt.
Um miðnætti sat hann í flugvél á
leið til Zurich. Þetta var yndisleg
nótt. í gegnum litla gluggann á
velinni horfði hann á gráan væng-
inn. einkennilega hreyfingarlausan.
þar sem hann bar i stjörnubjartan
himininn. Þetta var likt og stutt
sýn inn í eilifðina þarna milli
tveggja heima. Hún hafði róandi
áhrif á hann. bældi niður óttann og
efasemdirnar. gerði hann örlaga-
trúar frammi fvrir órannsakanleg-
um tilgangi almættisins. Allt sem
maðurinn var að bjástra við daglega
virtist svo smávægilegt.
Brátt sáust ljósin á strönd
Frakklands. Hann sá fvrir sér lífið
fyrir neðan sig. fann lykt af
Gauuloises Bleues sígarettum hvít-
lauk og góðum mat. og svo voru
það. háværar raddirnar á vínstofun-
um. Maston var milljón kílómetra í
burtu. innan um pappírshaugana
sina og snobbaða stjórnmálamenn-
ina.
Smiley stakk í stúf við samferða-
fólk sitt. þessi litli, þybbni og
heldur þungbúni náungi. Allt í einu
brosti hann og pantaði sér diykk.
Ungi. ljóshærði maðurinn við hlið
hans gaf honum hornauga. Hann
þekkti svo sem þessa manntegund.
þennan þreytta fjármálamann í leit
að saklausri skemmtun. Honum
fannst hann fremur óviðfelldinn.
ENDIR
35. TBL. VIKAN 41