Vikan - 01.09.1977, Blaðsíða 43

um. Bíllinn færðist hægt en ákveðið
áfram, án þess að víkja nokkuð fyrir
þeim, sem á móti kom. Óttaslegnum
augum horfði stúlkan á manninn,
sem virtist ætla að svífa yfir vélar-
lokið. En allt í einu vék hann
mótorhjólinu til hliðar, og með
miklum vélargný fór hann fram hjá
henni, svo nálægt, að varla munaði
hársbreidd.
Hún setti hendurnar fyrir andlit-
ið. Allt í einu þaut bíllinn áfram af
fullum krafti. Regina leit upp skelf-
ingu lostin. „Edward, hvað ertu að
gera?”
„Komast í burtu,” sVaraði hann
rólega. ,,Þeir eru báðir langt fyrir
neðan okkur núna. Það tekur þá
smátima að ná okkur aftur.”
Edward Milsom ók nú eins og
skrattinn væri á hælunum á
honum. Regína, sem hélt sér sem
best hún gat, gaf frænda sinum
hornauga. Hann hafði alið hana
upp, svo lengi sem hún mundi.
Henni fannst, að á þessum hálftima
hafði hann breyst svo mikið, að hún
þekkti hann varla.
En hún hafði heldur aldrei séð
hann undir meira álagi heldur en
búast mátti við, að venjulegur
skólastjóri ienti i. Kennaraliðið bar
virðingu fyrir honum og þeim þótti
vænt um hann án þess þó að vera
gagntekin af aðdáun...
,,Af hverju gera þeir þetta?”
spurði hún.
Edward steig bensinið i botn
fram úr einni beygjunni og áfram
upp brattann. ,,Ég geri ráð fyrir að
þeir geri þetta bara að gamni sínu.”
„Ætla þeir í raun og veru að
þvinga okkur át af veginum?”
Edward hikaði. ,,Ég veit það
ekki,” viðurkenndi hann. ,,En ég
get að minnsta kosti ekki annað séð
og...”
Framhald setningarinnar
drukknaði í hinum gífurlega hávaða
af mótorhjólunum tveim, sem
geystust framúr þeim, nákvæmlega
eins mótorhjól, nákvæmlega eins
klæðnaður, algjörlega ómögulegt að
þekkja þá í sundur. Um leið dró
Edward alveg úr ferðinni.
,,En hvers vegna ráðast þeir að
okkur?” kjökraði Regína og hún
óskaði þess að hún gæti verið eins
róleg og hann. „Hvað höfum við
gert þeim?”
„Ekkert að því er ég best veit.
Ég efast um að þetta sé nokkuð
persónulegt. Þeir eltu okkur ekki
hingað. Þeir biðu bara niðri við
rætur fjallsins, ég geri ráð fyrir að
þeir hafi bara verið að bíða eftir að
einhver kæmi, sem þeir gætu
lumbrað á.”
„Þeir eru að koma aftur.”
Enn liðu nokkrar skelfilegar
sekúndur í þessari hryllilegu mar-
tröð, svartklæddir mennirnir
sveigðu háskalega nærri bílnum og
reyndu að þvinga hann fram af
þverhnípinu. Edward lét þá enn
ekki koma sér úr jafnvægi.
Regina vissi ekki hvert þau voru
að fara eða hvers vegna. Nú ógnuðu
þessir svartklæddu náungar þeim,
með þvi að reyna að þvinga bílinn
út afþröngum fjallaveginum. Þetta
voru skelfilegir fyrirboðar þeirrar
hættu, sem þau áttu í vændum.
35. TBL. VIKAN 43