Vikan - 01.09.1977, Qupperneq 51

Frá KPS, stærstu heimilistækjaverksmiðju Noregs bjóðum við stórglæsnegt úrval
eldavéla, gufugleypa, kæliskápa og uppþvottavéla á mjög hagstæðu verði. Góðir
greiðsluskilmálar. Tískulitir: Karry gulur, Avocado grænn, Inka rauður, hvítur og það
allra nviasta: svartur!
EINAR FARESTVEIT
Bergstaðastræti 10 A.
Sími 16995.
Sendið úrklippuna ti/ okkar
og við póstleggium bækling strax.
& CO. HF.
Nafn________
Heimilisfang
lítið inni í viðskiptalegum málum,
en honum skildist, að aðalmál
fundarins væri að taka ákvörðun
varðandi tilboð i hlutabréfin upp á
hundruð þúsunda. Stjórnarfor-
maðurinn virtist hlynntur því, að
bréfin yrðu seld, og benti mönnum á
kostina þvi samfara. En við
atkvæðagreiðslu var málið fellt, og
virtist formaðurinn eiga erfitt með
að sætta sig við málalyktir.
Talsverð óánægja var meðal fund-
argesta, og leystist fundurinn upp
með megnri óánægju sumra aðila,
sem þarna sátu. Brook gapti af
undrun, þegar hann sá allt í einu
kunnuglegt andlit.
— Þarna er Drake, hvíslaði hann.
— Stendur heima. Atkvæði
hans réði úrslitum. En nú er mér
forvitni á að vita, hvað formaður-
inn, herra Coburn tekur sér fyrir.
Mig grunar, að hann fari á stað,
sem við þekkjum báðir nokkuð til.
, skrifstofu Enterprises Limi-
ted sátu Lorimer, Rancourt
og Pamela og drukku kampavín.
Lorimer var drjúgur með sig, en
Pamela virtist miður sín og hafði
stöðugt auga með stóra koffortinu
sem stóð úti i horni.
— Honum.... honum liður von-
andi ekki illa? spurði hún og benti á
koffortið.
— Auðvitað er allt í lagi með
hann, svaraði Lorimer sannfær-
andi. — Þegar Coburn hefur lokið
afgreiðslu sinna mála, keyrum við
hann, Drake á ég við, út í sveit og
sleppum honum þar.
— Coburn ætti að fara að láta sjá
sig, muldraði Rancourt. — Hann
reynir vonandi ekki að svikja
okkur.
— Nei, það held ég varla. Hann
hefur möguleika á því að græða
100.000 á viðskiptunum.
— Hvað er eiginlega um að ræða?
spurði Pamela.
— Vertu ekki að hafa áhyggjur af
þvi, ljúfan, sagði hann. — Þú hefur
þegar 250 pund í höndunum, sem er
ekki sem verst fyrir nokkurra daga
vinnu, eða hvað finnst þér?
Dyrabjallan hringdi, og Lorimer
gekk fram til að opna. Útifyrir stóð
herra Coburn sótrauður af vonsku.
— Þetta eru vinir mínir og
samstarfsmenn, sagði Lorimer og
vísaði i áttina til Pamelu og
Rancourts.
— Vinir yðar, urraði Coburn. —
Þið eruð meiri erkififlin, hann var
mættur á fundinum með sínum
mönnum. Allt fór í vaskinn, ég er
hér til að segja ykkur, hvað mér
finnst um svona svikara eins og
ykkur.....
— Þér eruð orðinn vitlaus, greip
Lorimer fram i fyrir honum. —
Drake er hér í ferðakoffortinu og
hefur ekki farið úr því síðan í
gærkvöldi.
— Þér ljúgið því, hrópaði
Coburn.
— Ég hlusta ekki á þessa ósvífni,
sagði Lorimer. Þér verðið að átta
yður, hér er lykillinn, og þegar þér
hafið litið í koffortið, takið þér
vonandi móðganir yðar til baka.
Það var barið að dyrum. Þau litu
hvert ó annað og héldu niðri í sér
andanum. Lorimer hikaði, en gekk
svo fram og lauk upp. Þar stóðu
þeir Brook og McLean.
— Góðan daginn, Lorimer, sagði
McLean. — Má ég koma innfyrir?
— Nei.
— Mér þykir fyrir því, en ég á
áriðandi erindi, sem ekki þolir bið.
McLean ýtti Lorimer til hliðar og
brosti til viðstaddra um leið og
hann ktn inn.
— Allir mættir, sagði hann. —
Ég bjóst við þvi, að Coburn færi
hingað. Þið eruð öll handtekin.
— Má ég spyrja hvers vegna?
sagði Lorimer með glotti.
— Það er i sambandi við koffortið
þarna, sagði McLean.
— Ég skil ekki....
— Ég skal lána yður lykil, sagði
McLean. — Ég lét gera hann. 1
koffortinu eru ýmsir hlutir, sem eru
eign hótelsins, sem þessi elskulega
stúlka dvaldist á. Þarf ég að segja
fleira?
Lorimer dró djúpt andann og
starði á lykilinn í höndum McLe-
ans. Coburn var náhvítur i framan,
og Rancourt var ygldur á brúnina.
Pamela virtist nokkuð með sjálfri
sér. Hún skoðaði sig í spegli og
púðraði nefbroddinn vandlega.
— Ég hefi bara þvi við að bæta,
að herra Drake hefur það ágætt,
sagði McLean, — að vísu lyktar
hann af klóróformi. En nú skulum
við fara niður, lögreglubill stendur
úti fyrir og bíður okkar.
— Jæja, sagði Lorimer á leiðinni
ofan stigann — Þá er búið með
þetta.
Q EINNA voru þau öll dæmd
^ — Drake var ekkert of
ánægður. McLean vissi, hvað
klukkan sló.
— Jú, hún var mjög aðlaðandi,
viðurkenndi hann fúslega. — En
hún gæti aldrei lifað heiðarlegu lífi.
Höfðuð þér hana ekki grunaða?
— Nei, mér datt ekkert í hug.
— Hún vissi reyndar ekki mikið
um, hvað var á seyði. Coburn sagði
þeim ekki meira en nauðsyn krafði.
Ég frétti í gær, að Coburn væri hátt
settur í fyrirtækinu, sem hafði
óhuga á að kaupa. Ég er hræddur
um, að fangelsið hafi ekki tök á að
veita honum þann munað, sem
hann hefur lifað við.
— Hvernig fengu þau yður
annars inn í koffortið? spurði Brook
Drake.
Drake yppti öxlum og sagðist
helst ekki vilja ræða um það.
Seinna svalaði McLean forvitni
Brooks.
— Hún fór inn í herbergið til hans
og sagði honum, að það væri rotta í
herberginu hennar. Auðvitað hrað-
aði hann sér henni til bjargar, en
rotturnar voru þeir Lorimer og
Rancourt. Þeir settu klút með
klóroformi fyrir vitin á honum og
læstu hann svo niðri í koffortið. Það
er ekki von, að hann kæri sig um að
segja frá þessu.
— O, þetta gæti nú hent hvern
sem er, sagði Brook og ræskti sig,
þegar McLean leit glottandi til
hans.
35. TBL. VIKAN 51