Vikan - 16.09.1982, Blaðsíða 7

BLÚNDUR, PÍFUR
OG TÝNDIR
FLIBBAHNAPPAR
um 1830
um 1860
Herraskyrtur hafa tekið
miklum breytingum í
aldanna rás. Skyrtur
átjándu aldarinnar voru
saumaðar úr líni og mikill
tími fór í að strauja flúrið
fremst á ermum og á
kraganum. Raunar sást
aldrei annað af skyrtum
þessum á almannafæri,
séntilmenn gengu alltaf í
vesti og jakka.
Glaumgosar nítjándu
aldarinnar drógu heldur
úr flúrinu og sýndu meira
af skyrtunni, enda var nú
allt skyrtubrjóstið með
fellingum eða öðrum
krúsídúllum. Meiriháttar
sjarmörar töldu tuttugu
skyrtur algjört lágmark
til að geta sýnt sig að stað-
aldri á almannafæri.
Stífir siöir viktoríu-
tímabilsins fyrir og um
miðja nítjándu öldina
komu fram í karla-
skyrtum. Kragarnir voru
stífaðir úr sama efni og
menn höfðu fram til þess
notað til að hemja hár-
skrúðann. Til að geta
þrælstífað kragana losuðu
saumakonurnar þá frá
skyrtunum og spunnust
ótal brandarar um týnda
flibbahnappa sem
upprunalega festu saman
skyrtu og kraga.
Fyrir og eftir aldamótin
Kúnígúnd1
Hafnarstræti 11 — sími 13469
Kúníeúnd
ími ö
tóku skyrtur karlmanna
aftur að léttast og losna, í
stað þykkra efna kom létt
baðmull, jafnvel silki.
Grundvallarsniðið hefur
lítið breyst frá því, aðeins
settar áherslur með maó-
sniði, sænsku sveitasniði,
kúrekabrjósti og svo
framvegis. Raunar hafa
kavalérar samtíðarinnar
tekið auk heldur upp þann
sið á stjörnumessum aö
ganga í skyrtum sem hafa
flúraðar ermar og kraga
— alveg eins og Casanova
gekk í á átjándu öld. i m
37. tbl. Vlkan 7