Vikan


Vikan - 16.09.1982, Blaðsíða 10

Vikan - 16.09.1982, Blaðsíða 10
Fimm nafnlaus ljóð og eitt nefnt Blíð og óvægin í senn TRISTESSE D’UNE PALE ÉTOILE Eg sakna hans og sársaukans fullum, yfirfullum af frosti gjóstri og fannfergi. . . . . . sé mig vera að vaða snjó í hné leiðandi tunglið á aðra hönd myrkrið á hina . . . sé mig halda áfram út í frostið inn í svartan gljáandi hann uns aðra hönd mína kelur Drúpandi höfuð hendur lausar ikjöltu augun oþin og stjörf. Allt er svo milt en þó. . . vafið einsemdarörmum. Hárið snöggt og strítt fœturnir nema hvergi við jörðu. Inni í henni hnitar hringi heitur fugl langt langt fjarri hvítum steinum. . . . sé þá hvar ég stend á þunnri snjóbráð. Hvergi nem ég staðar á bak við. . . Rautt yfir öllu mér sjálfri og hinum sem snúast Þegar sundbláminn í bláleitum þyrli. gerir vart við sig verða vegirnir skriðfærir Inn og út um gluggann. og siglt eftir blámanum vaxandi þrek með stígunum þjófhræddum skrefunum. Svartar koma þær konurnar með köld augu og hjörtu, hörð eins og stál hvergi Ijós eða mildi aðeins bláhvít birta sem sker. Föllum í stafi marflöt í kambinn og bíðum útfalls þolinmóð í faðmi flóðsins. Drögum þá draumfeld yfir strjúpana og gerum okkur höfuð. Bergþóra Ingólfsdóttir Fjórtán ára mótmælir hún lífinu í leðurjakka með grænt hár. Drekkur sig fulla með klúryrði á vör, sýnir heiminum lítilsvirðingu því nýkviknuð árásarhvötin kallar á viðbrögð. Tvítug finnur hún til sín sem kona. Nýturþess að vefja um fingur sér þeim sem trúa á ástarunað kvikmyndanna, dansar með tilfinningu í hverri taug hlær hátt og stráir augnaráði um sali. Stundum deyr hún fram á borðið þvísjálfstraustið er ekki óbrígðult. Þannig mótmælir hún látalátum samkeppninnar. Fertug ólgar hún enn af lífi slær um sig, hlœr, finnur til sín sem kona. Hjá henni leita skjóls og gleði nývaknaðir mótmælendur og fullþroska þar eiga allir skjól þar er alltaf eitthvað að gerast. Lífið heftir sett á hana mark sitt. Það fæst ekki gefins að eiga sig sjálfur. En augun eru ennþá djúp, blíð og næm eins og hafið stundum hörð, köld og óvægin eins og hafið. Elísabet Þorgeirsdóttir Ljósmyndir: RagnarTh. lO Vikan 37- tbl,
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64

x

Vikan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.