Vikan - 21.11.1985, Blaðsíða 46

Published by arrangement with Lennart Sane Agency, Karlshamn. Sweden. Originally published by Simon & Schuster.
Shirley Conran
ÞRÍTUGASTIOG
SJÖUNDIHLUTI
Júdý vegnar vel í New York og rekur nú mikla kynn-
ingarstarfsemi. Kata reynir ítrekað að eignast barn en
missir ýmist fóstur eða börnin fæðast andvana. Óvæntir
erfiðleikar koma upp í hjónabandi hennar. Hún skilur við
eiginmanninn og reynir fyrir sér sem blaðamaður með
góðum árangri.
A meðan fer stjarna Lilíar hækkandi. Hún fær hlut-
verk í góðri kvikmynd en Serge heldur áfram að kúga
hana. Kata tekur viðtal við Lilí en gegn vilja þeirra beggja
verður úr því hið mesta bull og Lilí sárnar mjög við Kötu.
Júdý verður loks ástfangin. Sá útvaldi er vellauðugur
útgefandi sem gerir henni ljóst að hann muni aldrei
skilja við konuna sína.
Hann þrýsti sér að henni með
augun lokuð og hvíslaði að
henni: ,,Fannst þér. . . þetta í
lagi?”
Lilí vafði sólbrúnum, grönn-
um handleggjunum utan um
hann.
,,Það var dásamlegt,” hvíslaði
hún.
Svo elskuðust þau aftur.
Á eftir biðu þau úti í skógin-
um þar til Alexander taldi að alit
fólkið væri komið inn í setustof-
una til að fá sér í glas. Þau lædd-
ust varlega út úr trjánum við
grasflötina að dyrunum á gróður-
skálanum. Alexander leit út eins
og loðin, syfjuð skepna. Hann
var ofboðslega ánægður með sig
og gat ekki tekið hendurnar af
Lilí. Hárið á henni var allt í
flókabendu og kjóllinn ónýtur af
grasgrænku.
Inni í gróðurskálanum stóðu
stór, græn ker með ilmandi hvít-
um kamelíublómum og rauðum
pelargóníum sem af var sterk,
stingandi lykt. Appelsínu- og
sítrónutré voru á milli úthöggv-
inna steinbekkja sem voru með
um það bil fimm metra millibili.
Á bekknum fyrir endanum sat
Maxín, stíf og bein í baki, klædd
appelsínugulum kjól.
Fyrr um daginn hafði Made-
moiselle Janine þrýst enninu upp
að gluggarúðunni i bláa salnum
um leið og Lilí og Alexander
gengu yfir flötina í áttina að
skóginum. Hún var ekki sú eina
sem tók eftir þeim en hún var sú
eina sem sagði greifynjunni strax
frá því. Ofboðsleg afbrýðisemi,
sem blindaði alla skynsemi, hel-
tók Maxín skyndilega. Eins og
allir aðrir hafði hún tekið eftir
því að sonur hennar var bálskot-
inn I Lilí. En hún hafði varla átt
von á því að stjarnan sjálf gæfi
fímmtán ára stráklingi einhvern
gaum, sér I lagi þegar nóg var af
frambærilegum karlmönnum á
staðnum. Þó Maxín reyndi
fannst henni hún ekki geta látið
sem ekkert væri. Hún var að
springa af reiði og hneykslun.
Hún bjóst ekki við að þau kæmu
aftur fyrir sólsetur. Þá kæmi
Alexander (ef hann líktist bræðr-
um sínum og föður) inn I gegn-
um litlu dyrnar á gróðurskálan-
um, þar sem skógurinn náði
næst höllinni.
Þegar Maxín var að skipta um
föt fyrir kvöldverðinn bað hún
Charles að sjá um gestina smá-
stund fyrir sig. Hann leit snöggt
á hana með áhyggjusvip. Það var
eitthvað á seyði þegar Maxín not-
aði þennan yfirvegaða kæruleys-
islega tón, en hann áleit að það
væri best að segja ekkert og gera
eins og hún bað.
Dyrnar á gróðurskálanum
opnuðust hægt og þau smeygðu
sér inn. Alexander dró Lilí að sér
og beygði sig niður að hálsinum
á henni. Hún hló lágt. ,,Þú mátt
aldrei snerta mig svo aðrir sjái
til.”
,,Má ég koma upp I herbergið
þittí kvöld?”
,,Þú ferð upp I herbergið þitt
núna, Alexander.” Það var rödd
móður hans sem heyrðist. Alex-
ander var með öllu óviðbúinn og
þessi stóri sláni leit allt I einu út
eins og skömmustulegur sex ára
strákur sem hefur verið staðinn
að þvl að stela sér sælgæti.
Hann hikaði. Lilí ýtti við hon-
um og hann hentist I burtu.
Maxín leit á Lilí með fyrirlitn-
ingu. „Gastu ekki séð son minn
I friði. Þurftirðu endilega að tál-
draga fimmtán ára gamalt barn?
Geturðu ekki séð neitt karlkyns I
friði?”
,,Láttu ekki svona. Hann
tældi mig. Er hann ekki nema
fimmtán! Ég hélt að hann væri
átján. . . eða kannski sautján.”
,,Ég þoli ekki að hugsa til þess
að hann skuli hafa snert þig. ’ ’
,,Hvað er svona hræðilegt við
það? Þetta var greinilega ekki
fyrsta skiptið.”
,,Hann ætti að halda sig við
stúlkur á sínum aldri og af sömu
manngerð.”
,,Ég er nú ekki nema tuttugu
og fjögurra ára.”
,,Mér er alveg sama hvað þú
ert gömul. Þú ert ekkert betri en
hverönnurhóra.”
Maxln hafði gengið of langt.
Lilí varð allt I einu fjúkandi reið.
,,Þú ert afbrýðisöm vegna þess
að ég var með honum og þú get-
ur það ekki.”
Maxín steig fram og sló þessa
veru sem hafði seitt yngsta son-
inn og uppáhaldssoninn hennar
til sln.
Lilí var eldsnögg eins og bar-
dagahani. Hún flaug á Maxín og
lófínn á henni skall á andliti
konunnar. Blóðið lak I þremur
taumum niður andlit Maxín.
Lilí grét af reiði og réðst á
Maxín, blind af hatri og hefndar-
þorsta. Maxín setti handleggina
fyrir andlitið til að verja sig og
sparkaði I Lilí með öðrum satln-
skóuðum fætinum. En Lilí réðst
aftur á hana með pírð augun og
herptar varir.
Maxln skammaðist sín, hún
var niðurlægð og óttaslegin. Hún
hafði aldrei á ævi sinni barið
nokkurn, ekki einu sinni syni
slna þegar þeir voru litlir. Þó
hafði hún nú leyft sér að sleppa
sér alveg eins og þessi dræsa.
Hún reif sig lausa og hljóp inn I
herbergið sitt. Hárið var allt úr
skorðum, það blæddi úr kinn-
inni á henni og kjóllinn var rif-
inn.
Hún kastaði sér niður á bláu
silkirúmábreiðuna, greip hvíta
innanhússsímann og hringdi I
ráðskonuna. Með erfiðismunum
tókst henni að halda röddinni ró-
legri. „Pakkaðu fötum Mademoi-
selle Lilíar niður strax og biddu
Antoine að koma með bllinn
hennar að útidyrunum. Hún er
að fara núna strax.” Síðan
hringdi hún I yfirþjóninn og bað
hann að koma upp I herbergið til
sín.
Hún flýtti sér inn á baðher-
bergið, burstaði hárið og setti
það upp. Hún þvoði skrámurnar
á kinninni og setti augnbauga-
krem I sárin. Þegar yfírþjónninn
kom inn sagði hún aðeins: „Það
hafa átt sér stað nokkur um-
skipti. Mademoiselle Lill er að
fara. Ég vil að þú sjáir til þess að
hún verði komin út áður en hálf-
tími er liðinn. Og, Lamartine,
það er best að blða með að borða
þar til hún er farin. Við viljum
ekki raska ró hinna gestanna, við
viljum ekkert rifrildi. Berðu fram
meira kampavln, ef þú vildir
gjöra svo vel.”
Lilí var þegar I óðaönn að
henda fötunum sínum niður I
töskurnar. Hún bar höfuðið hátt
þegar hún yfirgaf húsið. Hún
vissi vel af því að Lamartine
horfði svipbrigðalaus en athug-
46 Vikan 47. tbl.