Æskan - 01.11.1964, Síða 5

Lærisveinar hans skiptu þúsundum.
"H"TALÍA er mikill skagi, rúmlega 1100 km lang-
ur, en mjór, víðast undir 200 km breiður og
sums staðar ekki nema 135 km breiður. Hefur
lögun landsins löngum verið líkt við vaðstígvél,
en þá er „kraginn“ allstórkostlegur, })ví að landa-
mærin liggja í boga um Alpafjöll og að Frakk-
landi, Sviss, Austurríki og Júgóslavíu.
í smábænum Assisí, sem liggur á fjallöxl í
miðjum Appeninafjöllum, en sá fjallgarður ligg-
ur eftir endilögum skaganum út á tá hans, fædd-
ist árið 1182 drengur, sem varpaði slíkum ljóma
á fæðingarstað sinn, að síðan hafa flestir kristnir
menn kannast við þennan litla smábæ. Drengur-
inn hlaut nafnið Frans. Faðir hans rak verzlun
í Assisí og var talinn ríkur maður. í æsku var
Frans þekktur í bænum fyrir gáska og glað-
værð. Eldra fólk hristi höfuðið af hneykslun, en
sjálfir foreldrar Frans létu sér vel líka léttlyndi
sonarins og settu það ekki fyrir sig, þó að lion-
um héldist illa á peningum. Þeim virtist þarna
vera mannsefni í góðan riddara, því að Frans
var kurteis og eðallyndur, þó að hann bærist
mikið á. Sú saga er sögð frá unglingsárum hans,
að dag einn var hann í verzlun föður síns að
selja klæði. Þá kom inn í verzlunina illa búinn
betlari, sem bað hann í guðs heilga nafni að
gefa sér smá ölmusu. Frans rak hann á dyr með
ljótum orðum. En að andartaki liðnu skaut ujjp
nýrri hugsun: „Ég hefði gefið honum eitthvað,
ef hann hefði beðið um það í nafni einhvers
greifa eða baróns“, hugsaði Frans. „Hefði ég þá
ekki fremur átt að liðsinna honum, úr því að
hann bað mig í nafni heilags guðs?“
Frans frá Assisí.
Og jafnskjótt og Frans hafði þetta hugsað,
hljóp hann út úr verzluninni og náði mannin-
um og gaf honum alla þá peninga, sem hann átti
í vösum sínum. Frá þeirri stundu liét hann
sjálfum sér því að láta betlara aldrei synjandi
frá sér fara.
Fljótt kom að því að Frans lét sér ekki lynda
að selja klæði í verzlun föður síns. Hugur hans
þráði svaðillarir og ævintýri, og þess vegna réðst
hann í herferð. í fyrsta bardaganum við óvin-
ina var hann tekinn til fanga og sat í varðhaldi
í rúmt ár. Fangavistin bugaði hann ekki. Hann
var glaður sem fyrr og þráði meira en nokkru
sinni áður að vinna sér frægð og frama. Þess
vegna hugðist hann leggja upp í nýja herför.
En þá veiktist hann og fékk mikinn sótthita, og
á meðan hanri lá sjúkur gerðist það, að hann
heyrði í draumi rödd, sem spurði hann hvert
hann ællaði.
„Ég ætla til Apúlíu til að gerast riddari,“ svar-
aði Frans.
„Segðu mér, Frans,“ sagði röddin — „hvor er
þér meira virði, herrann eða þjónninn?“
„Herrann,“ svaraði Frans forviða.
„Hvers vegna yfirgefur þú þá herrann sökum
337