Æskan - 01.11.1964, Síða 6

ÆSKAN

Klaustur Frans frá Assisí.
þjónsins og konunginn sökum hertogans?" sagði
röddin.
Þá þóttist Frans skilja, hver til hans talaði.
Hann hrópaði: „Hvað viltu, að ég geri?“
Röddin svaraði: „Vertu Itér kyrr, og þú munt
fá'að vita, hvað þú átt að gera.“
Síðan þagnaði röddin, og Frans vaknaði. Hon-
um kom ekki dúr á auga jrað sem eftir var
nætur.
Frans varð allur annar maður en hann var áð-
ur eitir þessa nótt. Hann, sem hafði jaínan sælzt
eftir félagsskap glaðlyndra manna, reikaði nú
einn síns liðs um fáfarnar slóðir. Oftast lagði
hann leið sína að helli fyrir utan bæinn. Þar
lá hann hálfa daga á bæn og bað drotlin að
visa sér á þá leið, senr hann ætti að fara. Félagar
hans tóku að forðast hann, en fátæklingar bæj-
ins gerðust vinir lians í staðinn.
Dag nokkurn reið hann brott úr bænum, og
varð þá á vegi hans holdsveikur maður, sem
rétti fram höndina og bað um ölmusu. Frans
hafði aldrei getað afborið slíka sjúklinga. Og í
þetta skipti var viðbjóður hans svo megn, að
hann vék hesti sínum við og reið sem skjótast
í öfuga átt. En hér fór líkt og þegar betlarinn
kom í verzlun föður hans. Ásakandi rödd skaut
upp: „Þú ert göíugur riddari Krists, hugleys-
ingi!“
Þá stökk Frans af baki, gaf lioldsveika mann-
inum þá peninga, sem hann var með, tók í rotn-
andi, kaunum setla hönd hans og kyssti hana.
Viðbjóður hans hafði á svipstundu breytzt í
samúð. Og nú streymdi ósegjanleg sælukennd
um hann allan.
Upp frá þessari stundu náði samúð með fá-
tækurn mönnum og forsmáðum, sjúkum og und-
irokuðum, slíkum tökum á honum, að hann
helgaði þeirn allt sitt líf upp frá því.
Sjálfur gerðist hann fölur og magur, og klæði
lians voru ekki annað en aumustu tötrar. Faðir
hans vildi ekki lengur kannast við hann. Hon-
urn var vísað að heiman. Fyrst um sinn hafðist
hann við í einveru og iðkaði bænagerð alla daga.
Hann ásetti sér að leggja land undir fót og fylgja
fordæmi )esú út í yzlu æsar. Berfættur þrammaði
hann leiðar sinnar í grábrúnum kufli og hafði
bundið kaðli um mitti sér, hjúkraði sjúkum og
hrjáðum og boðaði fagnaðarerindið. Hann var
tuttugu og sjö ára gamall, er þessi þáttur lífs
hans hófst. Syngjandi skundaði Frans þjóðvegina.
Honum þótti innilega vænt um lævirkjann,
sem söng svo fagurt og undi sér svo vel í skógin-
um. Honum þótti innilega vænt um lömbin, sem
voru tákn sakleysisins. Um tíma fylgdi honum
jafnan lamb, sem hann hafði hænt að sér, svo
að það elti hann á röndum. Oft bar það við á
ferðum hans, að hann keypti lömb, senr átti að
slátra, ef hann hafði fjármuni til þess.
Margir héldu Frans frá Assisí geggjaðan. En
þeir, sem lilýddu á boðskap hans, hrifust svo,
að þeir grétu. Aldrei höfðu þeir lieyrt neitt
Jjessti líkt. Það voru ekki fyrst og fremst orð
hans, sem hrifu áheyrendur, heldur maðurinn
sjálfur, sem ljómaði af ást til guðs og manna.
Því var svo farið með Frans, að hann þurfti
aðeins að segja orð eða renna augunum til
manna til þess að eignast nýja lærisveina, er
fylgdu honum eftir það. Það gat því ekki hjá
því farið, að kringum hann söfnuðust aðdáend-
ur, og með þeim stofnaði hann bræðralag, sem
hafði það hlutverk að gera iðrun og yfirbót og
hjálpa þeim, sem voru hjálparþurfi. Leiðar-
stjarna hans var það boð ritningarinnar, að
menn skyldu selja það, sem þeir áttu, og gefa
það fátækum. Og margir menn gerðu þetta með
fögnuði og lifðu eftir það af því, er þeir gátu
aflað sér með vinnu sinni eða þeim var gefið í
guðsþakkaskyni. Margir lærisveinar hans flétt-
uðu körfur, riðu net, gerðu við skó, hjálpuðu
bændum unt uppskerutímann, söfnuðu brenni
eða sópuðu götur.
338