Æskan - 01.11.1964, Síða 15

o o
ÆSKAN
FRÚOLEIKSMOLDR
Frú María Goeppert-Mayer er
fyrsta konan, seni fengið hefur
NóbelsverSlaunin í eðlisfræði á
(iO ára tímabili. ÁSur hafði frú
Marie Curie verður sýndur
bessi mikli sómi fyrir visinda-
störf. Frú Goeppert-Mayer —
sem á tvö uppkomin börn —
liefur verið starfandi við Kali-
forníu-háskóla siðan 1960. Hún
hlaut verðlaunin fyrir rann-
sóknir sínar á eðli skurnar
atómkjarnans, en að rannsókn-
um ])essum vann hún ásamt
frægum vestur-þýzkum vísinda-
manni.
Flugvélin á myndinni, sem
bandaríski flugherinn kaliar B-
58, á hraðametið á ieiðinni frá
New York til Parisar, 3 stundir
og 19 mínútur. Það er merki-
legast við þessa flugvél, að hún
er að öllu leyti límd saman. Til
að létta iiana var horfið frá að
nola bolta og skrúfur, lieldur
er öllum málmhlutum lialdið
saman með feikilega' sterku
limi, og eru samslceytin sögð
svo sterk, að ógcrningur sé að
sundra þeim, hversu miklu afli
sem er beitt.
.... ....• .................................................................................................................................
Þegar HANNA
var átta ára.
„VoruS þér lítil stúlka, Hanna, þegar þér komuð til Ameríku?“ spurði ég.
„Nei,“ svaraði hún og lét saumana falla í kjöltu sér, um leið og hún liorfði
seinlega framan í mig, alvarleg í bragði. „Ég var stór stúlka, fullra átta ára.“
„Átta ára? Kallið þér það stóra stúlku?"
„Það er nú undir atvikum komið,“ svaraði Hanna. „Heima í gamla land-
inu var það þannig, að ef maður var orðin átta ára, og svo kom smábarn í
fjölskylduna, þá var maður orðin stór stúlka — þannig varð það að vera, því
að hver átti annars að hjálpa mömmu?"
„Einmitt það. Komið þér hingað með foreldrum yðar, Hanna?“ hélt ég
áfram, í von um að geta íengið hana til að segja mér sögu sína.
„Nei — pabbi og mamma voru dáin. Frænka mín kom og sótti okkur. Það
kostaði hana tuttugu og átta dollara, en hún setti það ekki fyrir sig“.
„Þér ætlið þó ekki að segja mér, að liægt liafi verið að ferðast til Svíþjóðar
og heim aftur fyrir tuttugu og átta dollara!"
„Jú, í þá daga var það liægt — fyrir seytján árum — en þá varð maður
auðvitað að hafa nesti með sér. Kröfurnar voru ekki miklar." Hanna yppti
öxlum' eins og hana hryllti við. „Frúin veit líklega sjálf, að það verður oft
lítið úr matarlystinni á sjónum!“
„Ó, já, sannarlega!" Og ég yppti öxlum með sama hryllingi og hún. Svo
lilógum við báðar.
„Víst gæti ég sagt yður, hvernig það atvikaðist, að ég kom hingað til Ame-
ríku, en“ — Hanna leitaði að réttu orðunum yfir það, sem hún vildi segja
— „það er harmsaga, ef ég má svo að orði kveða."
„Segið hana samt!“
„Ég veit ekki, hvernig mér tekst að segja yður liana, en ég skal gera það
eins vel og ég get. Faðir minn var sænskur fiskimaður og mikið að heiman
— þegar tíðarfarið var vont, komst hann oft ekki heim svo vikum skipti.“
Hanna þagnaði við en hélt svo áfram í lágum afsökunartón: „Móðir mín
var falleg kona. Við vorum fjögur systkinin, auk mín: Olga, sex ára, og
Hilda, fjögurra ára, og svo Jens, — já, Jens var ekki meira en svo vaxinn upp
úr reifunum — varla eldri en þriggja missera. Við áttum heima í kotbæ alveg
niðri við sjóinn. Það var ósköp lítill bær, en það fylgdi honum skemrna,
EFTIR KATHERINE PEABODY GIRLING
o o
347