Æskan - 01.11.1964, Síða 17

Börnin hafa verið að spila
Jólaspil Æskunnar. En í miðju
spilinu hafa l>au orðið fjrrir
]>vi óhappi að tapa sjálfum
teningnum. Þau liafa leitað
mikið að honum, en ekki fund-
ið. Nú ætlum við að hiðja ykk-
ur í jólafriinu að taka þátt í
leitinni. Teningurinn á að
finnast á einhverri siðunni i
þessu jólahlaði. Sendið okkur
svör á livaða síðu teninginn
er að finna fyrir 20. janúar
1065. Fimm verðlaun, sem eru
nýjar hækur Æskunuar, verða
veitl fyrir réttar lausnir. Svör
við liverri þrnut í þessu blaði
verða að vera sér á blaði með
fullu nafni og heimilisfangi.
liósta, svo að hún varð að styðja sig við dyrastafinn til að detta ekki. I>ar
stóð hún um stund og horfði út á veginn og upp til íjallanna, sem voru
þarna svo hvít og köld í tunglsljósinu. Hún hafði lengið blóð á varirnar og
þurrkaði það af með snjó. Við komum strauborðinu þá einhvern veginn upp
á stólana og breiddum lak yfir það og lögðum kodda á annan endann. Og
svo lagðist mamma endilöng á borðið, og ég lagði annað lak yfir hana.
„Mamma," sagði ég, „láttu mig sækja eittlivað hlýtt til að breiða ofan á
1%“
„Nei,“ sagði hún svo lágt, að ég varð að lúta alveg ofan að henni, „ég varð
aö komast hingað út, meðan ég hafði krafta til, en nú vil ég l'ara héðan fljótt,
og ef mér er kalt, gengur það lijótara. Hanna, Hanna, elsku stóra stúlkan
mínl“ sagði hún. ,,Ó, að þú vissir, hve mikla huggun þú veitir mérl“
Svona hélt ég í höndina á mömmu, og hún varð köld fyrr en varði. £g
strauk hana og nuddaði milli handa minna, en hún varð bara kaldari og
kaldari. Þá lyfti ég henni upp að vörum mínum og andaði hlýjum anda mín-
um á hana, en hún vildi ekki hitna aftur. Svo tók ég sunnudaga-vasaklútinn
hans pabba og batt hann fyrir augun á henni — eins og þegar börn eru í
blindingjaleik, þér skiljið — og reyrði saman hendurnar á henni með svuntu-
349