Heimilisblaðið - 01.12.1962, Blaðsíða 8

þeim ber að gera (þ. e. a. s. semja frið við
Karl 7.), en halda stríðinu áfram, verða
þeir sigraðir eins og Englendingarnir.
— Fyrirleiztu sem barn áhangendur
þess flokks, sem börðust gegn konungi
þínum ?
— Ég fyrirleit Englendinga og sam-
verkamenn þeirra, Búrgundara.
— Sögðu raddirnar þér að hata Búr-
gúndara ?
— Því betur sem ég skildi, hversu illt
þeir höfðu unnið ættjörð minni, þeim mun
meira hataði ég þá.
— Hverra launa ætlastu til fyrir allt
það, sem þú hefur gert fyrir konung þinn?
— Ég hef aldrei beðið raddirnar um
aðra umbun en þá, að ég öðlist sálarfrið,
og frelsun sálar minnar frá öllu illu.
— Vonastu enn eftir sigri yfirboðara
þíns?
— Ég vonast ekki eftir neinu, — ég veit,
að hann mun sigra. Guð mun veita Frakk-
landi endanlegan sigur. Þetta veit ég jafn
örugglega og að ég sit hér fyrir framan
ykkur.
— Þú veizt, að konungur þinn lét myrða
hertogann af Búrgúnd, hélt dómsforsetinn
áfram lævíslega. — Er það þín skoðun, að
hann hafi gert rétt í því?
— Dauði hertogans af Búrgúnd olli rík-
inu miklu tjóni, svaraði Jeanne. En hvað
svo sem hefur farið á milli þeirra tveggja
valdsmanna, þá hefur Guð sent mig til að
standa við hlið Frakklandskonungi!
Þannig liðu mánuðir. í hléum milli and-
legra pyndinga yfirheyrslunnar varð hin
tvítuga stúlka, hlekkjuð á höndum og fót-
um, að þola grófa fyndni og nærgöngult tal
fangavarðanna. Samt lét hún ekki bugast.
Dómstólnum tókst ekki að fá hana með
slægð til að játa það, sem sótzt var eftir:
að hún hefði syndgað og ratað siðferðilega
rangan veg: að hún hefði ekki verið af
Guði send, heldur Myrkrahöfðingjanum.
Hin hrausta stúlka varðist næstum
snilldarlega hrekkjabrögðum óvina sinna.
Auk þess var það harla neyðarleg stað-
reynd, út frá sjónarmiði þeirra, sem vildu
henni allt illt, að ítrekaðar læknarannsókn-
ir höfðu leitt í ljós, að hún hafði aldrei
karlmanns kennt. Meydómur var nefnilega
talinn fullkomin sönnun þess, að viðkoni-
andi væri ekki á snærum djöfulsins, held'
ur hefði með því hina öruggustu vörn geg11
honum. Svo lengi sem stúlka var jómfru>
var loku fyrir það skotið, að hún g@b
verið galdranorn.
Að lokum gafst dómstóllinn upp. Farið
var með Jeanne d’Arc út í kirkjugarð*
þar sem reistir voru tveir pallar. Þar sátu
dómararnir, en fyrir neðan beið böðulli1111
með kerru sína. Allt var reiðubúið til að
færa hina ákærðu á bálköstinn. Þrisvar
var hún spurð, hvort hún vildi viðurkenna
samband sitt við hið illa, og þrisvar svarað1
hún nei. Þá tók biskupinn af Beauvais að
lesa upp dómsúrskurðinn. Jeanne vai'ð
gripin megnri reiði, því að þetta þýddi, að
innan fárra mínútna yrði hún afhent
brezkum hermönnum og brennd lifandn
Allt frá fyrstu bernsku hafði hún óttazt
eld. Og nú, eftir þriggja mánaða eldrau11*
missti hún kjarkinn í fyrsta skipti. Hul1
greip fram í fyrir dómaranum og sagð1
lágt, að hún skyldi játa hverju því, sem
þeir vildu. Að því búnu var dauðadóm111"
um breytt í ævilangt fangelsi.
Andartaksstund hafði Jeanne bugaZ
undir hinni skefjalausu andlegu áreynsl11,
En heldur ekki nema andartaksstund-
Kjarkur hennar og þrjózka hafði ekki bug'
azt til fulls. Tveim dögum síðar var hu11
aftur komin í hin „syndsamlegu" kaH'
mannsföt, sem dómarar hennar höfðu ver1
hvað æfastir út í. Með hugrekki lýsti húu
þá yfir því, að játning sín hefði veH
ósönn, og tilkynnti biskupinum af Benu'
vais, að hún afturkallaði hana. Þar nie
voru örlög Jeanne d’Arc ráðin. Dómstoh'
inn úrskurðaði hina tvítugu stúlku sek'1
um galdra, guðsspottun og trúvillu. KiHtj'
an lýsti hana í bann, sökum „afturhvaH
til syndarinnar", og því næst var huU
dæmd til að brennast á báli.
Þann 30. maí 1431 var hún flutt á bsejal'
torgið í Rouen. Þar hafði trúvillinguba
kösturinn verið hlaðinn um nóttina. HiJ1'
hverfis var kolsvart, iðandi mannhaf. •A1
ir, sem vettlingi gátu valdið, komu til u
vera viðstaddir. Náföl — með dökk augul1
mænandi á krossmarkið, sem presturih11
hélt á loft fyrir framan hana —- s^el®
HEIMILISBLA©1'1’
228