Heimilisblaðið - 01.12.1962, Side 16

aðrir vinir . . — og lag, sem ég hef sam-
ið, Ave Maria.“
D’Artega er kaþólskur, og þegar lög-
regluþjónarnir voru farnir, ók hann til
kirkju, þar sem hann var oft við messu.
Hann gekk inn í þögla og dimma kirkj-
una og beint að styttu St. Antoniusar.
Hann var lengi í kirkjunni og bað til þessa
dýrlings, sem hefur orð á sér fyrir að rétta
hjálpandi hönd, þegar maður hefur týnt
einhverju verðmætu.
Á meðan þessu fór fram, var Jim Lacey
staddur í ruslalegu herbergi sínu og var að
tæma ferðatöskurnar. Hann gæti vafalaust
fengið peninga fyrir fötin. En hvað átti
hann að gera við þetta nótnarusl? Lacey
tók upp nokkur nótnablöð, leit á þau og,
og kastaði þeim reiðilega frá sér... Svo
vafði hann fötin saman og fór til veðlán-
ara í nágrenninu — veðlánara sem ekki
spurði of mikið, og bakdyr hans stóðu opn-
ar alla nóttina fyrir „viðskiptavini“. Hann
kom þaðan með sjö veðlánsseðla og 140
dollara í vasanum.
Þegar hann kom heim, tók hann fram
tvo gamla poka og byrjaði að troða nótna-
blöðunum niður í þá, en skyndilega rak
hann augun í nokkur orð, sem hann hafði
séð áður: Ave Maria. Hann stóð grafkyrr
með nótnablaðið í höndunum, og minntist
allt í einu drengjaáranna heima í Chicago,
minntist söngtímanna í skólanum og gat í
huganum hlustað á kór, sem söng Ave
Maria, og heyrði undirspil orgelsins. Hann
lagði nótnablaðið frá sér og tók annað.
Hann las: „Þótt allir aðrir vinir svíki mig 1
neyð minni, þá fann ég vináttu þína,
Herra, og þú raufst hana aldrei.“
Þarna var einnig hljómleikaprógramm
og mynd framan á því. Myndin var af
manninum, sem hann hafði stolið frá. Og
þarna stóð nafnið: Alfonso D’Artega.
Lacey setti nótnablöðin tvö niður í
skúffu. Afganginum tróð hannípokana og
hvarf út í nóttina með þá. Hálftíma seinna
kom hann aftur. Hann lá lengi í myrkr-
inu. Hugsaði og minntist...
Þegar frú Hetty Braine, sem var ekkja
eftir píanóleikara og tónskáld, kom á
sunnudagsmorgni út úr íbúð sinni, sem
var stutt frá híbýlum Laceys, stöðvaði
dyravarðarkonan hana. „Hafið þér séð all'
ar nóturnar, sem einhver hefur hent út-'1
spurði hún og benti með nótnabók á pok'
ana tvo, sem lágu við hliðina á öskutunH'
unum. Hún vissi að sonur frú Braine vai
píanóleikari. „Sonur yðar getur ef til vin
notað eitthvað af þessu,“ sagði hún.
„Kærar þakkir, ég skal segja honum fr^
þessu,“ svaraði frú Braine, en hún hafð|
ekki haft tíma til þess, þegar hún hlustað1
á útvarpsfréttirnar kl. 11. Og þar heyfð1
hún alla frásögnina um hinar stolnu nótu1
D’Artegas.
Frú Braine og sonur hennar komu nót'
unum strax á öruggan stað og létu lö£'
regluna vita. Skömmu síðar kom D’Arteg^
sjálfur til að færa þeim þakkir sínar.
meðan þau töluðu saman sáu æfð aug11
hans, að hann var staddur á músikölsku
heimili, og frú Braine útskýrði, að maðu1
hennar hefði verið tónskáld. „Hér er bezta
verkið hans — verk, sem hann kallað1
S.O.S.,“ sagði hún og rétti D’Artega verk'
ið.
D’Artega las það vandlega yfir. Síða11
sagði hann: „Það er framúrskarandi S°t;
Mig myndi langa til að fá að flytja það 3
hljómleikunum í Buffalo, og þér og sonU (
yðar komið með mér, sem gestir mínir’
Nokkrum kvöldum síðar sat ekkja toH'
káldsins með tárin í augunum og hlustaði a
hvernig áheyrendurnir í Buffalo hyl^11
hljómlist mannsins hennar.
Lacey hafði lesið í blöðunum um nsetu1
heimsókn D’Artegas í kirkjuna og um bse11
hans til St. Antoniusar. Hann náði í 110
urnar og las orðin aftur.
Nokkrum vikum seinna fékk D’Artefi^
bréf með sjö lánaseðlum. í bréfinu stó ;
„Mér þykir ákaflega leitt, að ég skyl
brjótast inn í bifreið yðar og hafa valu1
yður öllum þessum óþægindum. Stundu
verða þó hin slæmu verk okkar til einhve
góðs — þessi nótt varð sú síðasta, sem e
vann sem þjófur. Ég er búinn að fú ®
vinnu, og lifi nú heiðarlegu lífi.“ Bréf1^
arinn — hann skrifaði aðeins „J. L“, 1,11
ir — bætti við að Ave Maria og litli sú*111
urinn hefðu komið honum til að hugsu 11
sunnudaga bernsku sinnar í kirkju11^
„Nú er ég aftur farinn að sækja messu.
HEIMILI
SBLA®1*’
236