Heimilisblaðið - 01.05.1966, Blaðsíða 6

skrautlegustu fötunum sínum, og sté upp
á allan lestarflutninginn, sem var hlaðið
upp á miðju tjaldbúðasvæðinu. Hann sett-
ist efst upp á hlaðann og benti mér að
setjast við hlið sér. Hann sagði með ströng-
um rómi: „Ég skipa öllum mönnum að
koma hingað!“
Þegar þeir höfðu safnazt saman skömmu
síðar í kringum þetta einkennilega hásæti,
renndi Arabahöfðinginn augunum hægt
yfir órannsakanleg andlitin, sem star-
blíndu á hann. Að minnsta kosti fimm
mínútur liðu, og loks varð ég blátt áfram
að stilla mig til þess að gera ekki eitthvað
— alveg sama hvað — til þess að rjúfa
þessa hræðilegu þögn. Ég gat séð, að hún
hafði jafnsterk áhrif á mennina. Enginn
vöðvi hreyfðist, ekkert auga flökkti. Þegar
þessari þögulu skoðun var lokið, tók Ar-
abahöfðinginn að tala rólega og að gjör-
hugsuðu máli.
„1 dag hefur nafn mitt verið smánað
gagnvart þessum howndji (ferðamanni) og
gagnvart Allah. Þjófnaður er herfilegur
glæpur, sem bæði Allah og menn hafa and-
styggð á, en þegar maður stelur frá gesti
sínum, er hann sjö sinnum bölvaður. Þessi
howadji hefur falið sig umsjá minni. Það
hefur verið stolið frá honum á heimili
mínu. Þar sem enginn utanaðkomandi mað-
ur hefur verið í nágrenni tjaldbúðanna,
hlýtur þjófurinn nú að vera fyrir framan
mig. Hann stendur hér lastafullur eins og
djöfullinn sjálfur og heldur, að hann geti
dulið glæp sinn.“
Nú ruddi Arabahöfðinginn úr sér langri
runu af bölbænum. Hann lýsti yfir því,
að engin refsing væri nógu ströng handa
svona glæpamanni; að Allah sjálfur hlyti
að hylja andlit sitt, þegar hann liti niður
á þennan flokk, þar sem svona forhertur
syndari væri í honum. Hann lýsti því vand-
lega, hvernig Allah hefði skipað honum
að afhjúpa þjófinn og skila gullinu aftur.
Rödd hans hækkaði og hækkaði, því leng-
ur sem hann talaði; en allt í einu þagnaði
hann og hélt áfram, rólega eins og áður:
„Hvíti asninn minn inni í tjaldinu er
beinn afkomandi Alboraks, mjallhvíta gæð-
ingsins, sem Múhameð reið frá Jerúsalem
til himnanna sjö. Hann hefur mikla spá-
dómshæfileika, og honum skjátlast aldrei,
þegar um er að ræða að afhjúpa hinn guð-
dómlega sannleika. Andi Múhameðs lifir í
þessu dýri, og hann kynnir okkur vilja
Allah með aðstoð þess. Asninn mun nú
segja mér, hver ykkar hefur framið þenn-
an svívirðilega glæp.
Asninn getur ekki talað mál okkar, af
því að rödd hans er asnarödd, þó að andi
hans sé frá Guði, og hann mun því koma
upp um þjófinn á sínu eigin máli. Ég skipa
ykkur — hverjum einum — að fara inn
í tjald mitt. Setjið dyralaf tjaldsins niður,
svo að engir aðrir en asninn og Allah geti
séð ykkur. Togið því næst í halann á asn-
anum. Þegar saklaus hönd snertir hala
hans, mun hann þegja, en þegar hönd þjófs-
ins tekur í hann, mun hann rymja hátt.
Það verður boðskapur hans til okkar, og
við munum handsama þorparann og drepa
hann.“
Maðurinn, sem sat yztur og var skipað
að fara fyrst, stóð hátíðlega á fætur, gekk
inn í tjaldið, lokaði tjalddyralafinu á eftir
sér, var inni stundarkorn og sneri svo aftur
til sætis síns. Arabahöfðinginn benti næsta
manni og síðan þeim þar næsta. Það var
erfitt að segja, hverja þessi athöfn hafði
meiri áhrif á — mennina eða mig. ■
Ég hlustaði í ofvæni eftir að asninn
rymdi og mér ógnaði refsingin, sem ég
yrði áreiðanlega vottur að á eftir. Tólf
menn gengu inn í tjaldið og komu út aftur
— en enn kom ekkert hljóð! Þrettán, fjór-
tán, fimmtán, sextán; nú voru aðeins þrír
eftir. Ég fylltist meiri og meiri eftirvænt-
ingu. Seytján, átján — og síðasti maðurinn
var á leiðinni. Nú hlaut hámarkið, sem
beðið var eftir, að koma, annars var leik-
urinn tapaður. Nítjándi maðurinn fór inn
í tjaldið og kom út aftur. Dauðaþögn hvildi
enn yfir öllu. Við höfðum sett allt traust
okkar á asna — og hann hafði brugðizt
okkur.
En Mahmoud Ibn Moosa hvíslaði sef-
andi að mér: „Sittu bara áfram þegjandi.
Allt fer eins og vera ber!“
Mennirnir sátu nú frammi fyrir honum
í sömu sætum og áður. „Standið á fætur!“
skipaði hann. Þegar allir stóðu upp, bætti
hann við. „Réttið fram hendur ykkar með
94
HEIMILISRLAÐIÐ