Heimilisblaðið - 01.05.1966, Side 12

LEIKUR AÐ
LÍFSINS
SKÚPUM
Smásaga eftir POUL-LOUS HERVIER
„Herra meistari trúið þér líka á örlög og
fyrirboða?"
Jean Dujardin, hinn þekki rithöfundur,
virti fyrir sér brosandi hina ungu stúlku,
sem spurði hann, stúlkuna sem ekki hafði
sagt eitt einasta orð meðan á máltíðinni
stóð, fyrr en nú.
„Alveg skilyrðislaust, mademoiselle!"
Veitingakonan, sem heyrt hafði svarið,
laut nú brosandi að honum og sagði í leið-
réttingartón: „Madame,“ og bætti svo við
til skýringar: „Gyldis vinstúlka mín hefur
þegar verið gift og er ekkja — því mið-
ur.“
Dujardin virti fyrir sér með óblandinni
aðdáun andlitsdrætti hinnar ungu ekkju, en
tjáningarrík augu hennar horfðu á hann
á móti, og þetta var mjög falleg stúlka.
Hann sagði:
„I lífinu kemur það iðulega fyrir mann,
að ýmis konar atvik fá jafnvel tortryggn-
asta mann til að gruna, að eitthvað — við
getum kallað það örlögin — vaki yfir manni
og beini frá okkur þeim hættum, sem ógna
okkur, eða komi í veg fyrir, að við gerum
glappaskot sem við höfum verið komin á
fremsta hlunn að fremja. Oft og einatt hafa
slíkar örlagadísir gefið mér viðvörunar-
merki, og þegar ég hef hugleitt það sem
síðan hefur átt sér stað, hef ég stundum
spurt sjálfan mig, hvort það hafi ekki allt
saman verið næsta ótrúlegur draumur. Ég
get nefnt yður eitt eða tvö dæmi, svo þér
getið sjálf dæmt um það; og jafnvel þótt
ég sé rithöfundur, geri ég ráð fyrir að þér
séuð sammála mér um það, að það er ekki
hugarflug mitt, sem þarna hefur komið til
skjalanna."
Monsieur Dujardin var vanur því, að á
100
hann væri hlustað, þegar hann talaði. Hann
hækkaði því róminn, svo að nærverandi
gestir gætu fengið hlutdeild í því, sem hann
var að segja Gyldis. Hann var fyrirtaks
sögumaður og rödd hans var einkar þægi-
leg. Þegar svo þar við bættist, að hann var
myndarlegur maður, óvenju fríður að auki,
er ekki að undra þótt augnaráð kvenna
beindist að honum sem heillað, og athygli
þeirra væri óskipt, þegar hann talaði.
„Það var í kvöldboði einu fyrir eitthvað
tíu árum, að ég kynntist ungri stúlku. Rétt
í því sem verið var að kynna okkur, var
verið að leika foxtrott, sem þá var mjög í
tízku og hét „Þú ert hjarta mínu nœr“.
Lag þetta beit sig fast inn í vitund mína
og varð síðan það sem ég vil nefna kenni-
lag mitt.
Strax í byrjun var það sem sagt upp-
hafið að einhverju fögru: stórri ást. Og
svo merkilegt sem það er, hefur það ætíð
síðan verið fyrirboði og upphaf mikilla at-
burða og ákvarðana í lífi mínu.“
Rithöfundurinn þagnaði andartak, laut
höfði og andvarpaði veikt, um leið og hann
minntist horfinna tíma í þögn. Hann renndi
augum sem snöggvast yfir til hinna mörgu
andlita, sem veittu orðum hans athygli, og
hélt síðan áfram:
„Hálfu ári síðar átti ég að fara til Mar-
seille til þess að taka á móti unnustu minni,
sem var að koma úr ferðalagi til Egypta-
lands.
1 því sem ég ók framhjá La Cannébiére,
lét ég vagninn nema staðar, því að ég
heyrði hljómsveit á litlu veitingahúsi leika
kennilagið mitt. Svo hélt ég áfram leiðar
minnar, en viðlagið hélt áfram að óma í
eyrum mér. En þegar ég kom að skipshlið,
fékk ég þær verstu fréttir sem hugsazt gat:
Unga og fagra unnustan mín hafði látizt
um borð á leiðinni, af skyndilegri lungna-
bólgu.“
Löng augnhár ekkjunnar titruðu, rétt
eins og hún væri að gráti komin.
„Eftir þetta,“ hélt Dujardin áfram, „hef-
ur það ekki brugðizt i eitt einasta skipti,
að þegar ég hef þurft að taka örlagaríka
ákvörðun eða eitthvað óvenjulegt verið í
HEIMILISBLAÐIÐ