Heimilisblaðið - 01.05.1966, Síða 17

ÖLL HANS VERK
í BANDI
Smásaga eftir Piert'e Váldagne.
Þegar ung stúlka trúir vinkonu sinni fyr-
ir smærri eða stærri ástarævintýrum sín-
um, sýnir áheyrandinn ætíð mikinn áhuga,
sperrir eyrun og opnar munninn eins og
hún vilji geta gleypt orðin, brosir og styn-
ur: „Ah!“ þegar við á, og lætur yfirleitt í
ijós dýpstu aðdáun og forvitni eftir því að
heyra endinn á öllu saman.
Gilberta Falmoulin var í þann veg að
segja Emmu Vitouver, vinkonu sinni, frá
Adrien Palancon, sem hún var mjög hrifin
ah Vinkonan lét í ljós öll fyrrnefnd ein-
kenni hins áhugasama áheyranda.
.,Og þú ert raunverulega ástfangin af
Palancon?“
,,Já, mér lízt fjarska vel á hann.“
„Hvað er hann gamall?"
„Fjörutíu og fimm. Sem sagt: tuttugu
árum eldri en ég. . . . en það á bara vel við,
finnst þér ekki?“
„Alveg ljómandi! Hvað gerir hann?“
„Hann er rithöfundur........það er að
segja, að hann er ekki sölubókahöfundur
sem kallað er; nei, hann skrifar mjög al-
varlegar bækur um lífið........ geysilega
athyglisverðar og merkilegar sögur.“
„Ö, er það satt!“ stundi Emma yfir sig
hrifin.
„Já, og hann er mjög gáfaður og hríf-
andi maður, en veiztu annars, hvað ég kann
bezt við í fari hans? Það er hvað hann er
skemmtilegur. Þú veizt, Emma, að ég tala
aldrei með lítilsvirðingu um manninn minn
sáluga, hann var fyrirtaks maður og átti
margt gott til, en hann var bara svo.....
ég veit ekki hvernig ég á að segja það....
svo mikill efnishyggjumaður, svo jarð-
bundinn; það var allt í lagi með gáfur
hans, en þær náðu yfirleitt ekki út fyrir
verzlunina; aðeins ef hann gat grætt nóg
af peningum, þá var hann hamingjusamur.
Ef hann gerði eitthvað sem hann var
ánægður með á viðskiptasviðinu, heyrði
maður hann ekki tala um annað næstu átta
daga. Þegar hann kom heim, las hann
?eí líf. Þar sem enginn nema þú hefur enn
falið
sig svo vel, mátt þú reyna einu sinni enn."
V* # O w W V V— ij 11 lCi L I/ p U
ú kveikti veiðimaðurinn i arnarfjöðrinni sinni.
a kom arnarmóðirin á vettvang, tók hann á
/®ngi sína og hóf hann upp til himins (7).
ongsúóttirin leit nú aftur í spegilinn sinn og
e? a e,kki fundið hann í langan tíma, og hún
f aodist. En loksins kom hún þó auga á hann
baki arnarins og hrópaði: „Ég hef fundið þig!“
nn eínu sinni gaf hún honum lif og leyfði hon-
mmrtaö. reyna í allra síðasta sinn. Þá kveikti veiði-
aðurinn i hári refsins. Þegar refurinn kom, mælti
li nH' „Þú átt að grafa fyrir mig göng, sem
Sgja héðan inn i höllina og undir sætið, þar sem
ngsdóttirin sezt, þegar hún horfir í töfraspegil-
inn sinn.“ Þá kallaði refurinn bræður sína á vett-
vang, og þeir grófu göng, eins og veiðimaður-
inn hafði beðið um. Þegar því var lokið, smeygði
hann sér inn, og þegar kóngsdóttirin sat fyrir
framan spegilinn og gat hvergi fundið hann í
honum, stakk hann hana með nál, pikk, pikk,
gegnum stólsetuna (8). Þegar hann stóð aftur
frammi fyrir kóngsdótturinni til þess að spyrja
hana, hvort hún hefði séð hann, sagði hún: „Nei,
í þetta sinn tókst mér ekki að finna þig. Hvar
varstu falinn?" „Ég sat undir stólnum þínum,"
sagði veiðimaðurinn, „og ég stakk þig með nál.“
„Æ, það var þá hún, sem stakk mig svo!“ hrópaði
kóngsdóttirin. ■—- Þá hélt veiðimaðurinn brúð-
kaup með henni, og hann varð konungur (9).
heimilisblaðið
105