Heimilisblaðið - 01.05.1966, Blaðsíða 30

um og lyfti honum klaufalega, því að hann
kunni ekki rétt tök. Þannig bar hann kass-
ann reikull í spori inn eftir skemmupall-
inum.
Þetta var þýðingarmikil stund í lífi hans.
Þetta var í fyrsta skipti, sem hann leysti af
hendi raunverulegt. verk gegn borgun.
En smám saman varð Ogden Pieter ljóst,
að hann hafði ekki fullkomlega skilið, hvað
átt var við með orðinu ,,aðstoðarmaður“.
1 flutningamannastarfi var engu líkara en
aðstoðarmaðurinn væri sá, sem raunveru-
lega leysti allt verkið af hendi, á meðan
yfirmaðurinn lét sér líða vel, reykti sígar-
ettur og sat á tali við unga og rauðhærða
stúlku.
„Þér hlífið honum ekki, verð ég að
segja,“ heyrði hann Peggy Fogarty segja
í nokkuð beiskum tón.
„Annað hvort er hann hæfur eða hann
er ekki hæfur,“ svaraði Mertz hinn róleg-
asti. „Það er ekki hægt að komast að nið-
urstöðu um það á annan hátt.“
Það fóru að myndast blöðrur á hönd-
um Ogden Pieter. Bak hans, sem ekki var
vant við burð, tók að verkja. Hnén virtust
ætla að neita að hlýðnast boðum heilans,
og það suðaði fyrir eyrum hans. Hann tók
eftir því, að þau tvö veittu honum athygli
og það ekki án vissrar tortryggni. — Hann
blóðlangaði til að rétta úr sér og draga
að sér andann í rólegheitum stutta stund,
en eitthvað innra með honum bannaði hon-
um að veita sér slíkan munað að svo stöddu.
Einhver staðfesta, sem hann hafði ekki vit-
að sjálfur, að hann byggi yfir, hafði nú
náð algjörum tökum á honum. Enn einu
sinni beygði hann sig, lyfti kassa og bar
hann að börunum, ók honum inn í vöru-
skemmuna og staflaði honum ofan á þá
kassa, sem fyrir voru. Síðan fór hann að
sækja nýtt hlass; þannig aftur og aftur.
Hann vissi, að þetta var allt ósköp tilgangs-
laust, en hann varð að duga á meðan fylgzt
var með honum af gagnrýnum augum;
hann beit því á vör og lét sem ekkert væri.
Greinilega var það ætlun Mertz að geta
sýnt fram á, að Ogden Pieter væri óhæfur
til starfsins, en hinn síðarnefndi ætlaði ekki
að láta honum verða kápu úr því klæð-
inu.
Sú stund rann upp, að hann þóttist viss
um, að ef hann beygði sig einu sinni enn,
myndi hann falla fram fyrir sig, — en svo
merkilegt sem það var, þá hlýddu fætur
hans fyrirskipuninni eins og ekkert væri.
Hann beygði sig og reikaði af stað,
aftur og aftur. Hann var fastákveðinn í því
að ljúka við það, sem hann hafði tekið sér
fyrir hendur. Hann hataði kassana, hataði
Mertz, og það var ekki laust við, að hann
fyrirliti einnig ungu stúlkuna. En þau
skyldu ekki fá hann til að gefast upp.
Svo var verkinu lokið. Hann gat varla
rétt úr sér fyrir bakverk, og honum fannst
brjóstkassinn ætla að springa og blóðið að
vætla undan nöglunum.
Hann gekk til hr. Mertz, leit á hann heit-
ur í augum og sagði lágt:
„Gjörið svo vel, herra þrælahaldari,
gjörið svo vel......“ Svo settist hann og
hafði á tilfinningunni, að það ætlaði að
líða yfir hann.
Mertz leit á Peggy og lyfti brúnum um
leið og hann gretti sig svolítið.
„Og í rauninni með ekkert í maganum,“
sagði hann.
En Peggy lét ékki í Ijós neina samúð
með Ogden Pieter. Til þess var hún of
klók. Hún vissi, að sérhver samúðarvottur
myndi vera auðmýking fyrir hann.
„Við skulum þá koma okkur inn í bíl-
inn,“ sagði Footsy Mertz stuttur í spuna.
„Hvert förum við?“ spurði Peggy.
„Amma myndi með glöðu geði bera fram
egg og skinku,“ sagði Mertz.
Ogden Pieter lyfti höfði. „Fæ ég borg-
un fyrir þetta?“ spurði hann.
„Þér fáið þau laun, sem þér eigið skilið,“
svaraði Mertz.
„Hvað mikið?“ spurði Ogden Pieter. Það
var ekki af smámunasemi, sem hann spurði,
heldur var þetta honum brýn spurning.
Hann hafði stritað svo, að hann verkjaði
í allan skrokkinn. Á þennan hátt átti hann
að vinna fyrir mat sínum í framtíðinni.
Hann vildi fá að vita, hvað mikið væri
borgað fyrir þennan þrældóm.
„Tuttugu-þrjátíu krónur eða svo,“ anz-
aði Mertz kæruleysislega.
Tuttugu-þrjátíu krónur. Það var það sem
118
HEIMILISBLAÐIÐ