Iðunn - 01.01.1885, Blaðsíða 38

32
Gull.
gulli silfurþráð, sem er £ míla á lengd. En þá
verður gullið samt að vera alveg skírt og óblandað.
Sje það brætt saman við aðra málma, einkum blý,
antímón eða vismút, fer úr því teygjan að miklu
leyti, enda fer raunar ekki vel að samlaga það öðr-
um málmum, nema silfri og eir.
Auk þess sem gullið er svona mjúkt og teygjumik-
ið, þá er það énn fremur býsua-þjett og fast í sjer.
En aptur á móti er mjög lítil sem engin stæling í
því, og sömuleiðis er það fremur hljómlítið. Við
bræðslumark þess, sem er 1120 stiga hiti, ér eðlis-
þungi þess 192 6 til 19bs, en á slegnu gulli er eðlis-
þyngdin stöðugt 19oo, þ. e. slegið gull er 19T%°C sinn-
um þyngra en vatn o. s. frv. þegar gull bráðnar, er
það fagurgrænt á lit, og þenst þá svo mikið út, að
sje því hellt í mót, þá hleypur það töluvert saman
þegar það kólnar aptur. Með góðu brennigleri eða
þá með hvelliloptsloga má láta bezta gull gufa burt
og hverfa, og hinar nýjustu rannsóknir sýna, að það
er satt, sem menn grunaði áður, að gullmilti ljettast
við megnan hita til lengdar.
Hinn guli litur á gullinu er mjög fagur og girni-
legur, eins og kunnugt er. Mundi svo þykja, þótt
eigi væri hið mikla verð gullsins fyrir að gangast.
En aðalyfirburðir gullsins eru þó í allt öðrum eigin-
legleikum þess fólgnir en nú hafa nefndir verið. þ>að
fellur aldrei á það, hvorki í lopti nje vatni, og engin
sýra getur unnið á því. þessa kosti hefir ónginn
málmur annar, nema hvítagull. Láti maður t. a. m.
járnmola f bronnisteinssýru, þá rennur hann sundur
í henni á skömmum tíma, svo að ekkert sjest eptir.
Blý helzt reyndar óskaddað að sjá, þó það sje látið