Iðunn - 01.01.1885, Side 13

Gull.
7
ingalandi. Grikkland hið forna var t. a. m. harla
snautt af gulli á þeim tímum, er fyrst fara sögur af
áreiðanlegar, og því var það í mjög liáu verði þar í
landi. Var þar ákaflega mikil eptirsókn eptir þeim
fögru og glæsilegu landsnytjum, og ætla menn að
meðal annars liafi hin fræga Argóar-för stafað af
þeim »gullþorsta«. I þeirri för kynntust Grikkir
gull-laugunum við ána Phasis, er nú nefnistEion, og
sprettur upp í Armeníu-fjöllum og rennur út í
Svartahaf hjá Kale og Poti, og þaðan stafar að öll-
um líkindum sagan um »gullreyfið«.
I Litlu-Asíu var öðru vísu háttað. þar scgir sag-
an, að allt, sem Midas konungur snerti við, hafi orð-
ið að gulli, og auðlegð Krösusar var ómælileg. Af
þeim gullfúlgum fengu Grikkir síðan góðan hlut,
bæðií Persastríðunum, og í mála hjá ýmsurn aust-
urlandakonungum.
Eómverjar voru og engir auðmenn á elztu tfmum.
þeir urðu að láta sjer lynda eirpeninga f gjaldeyri
svo öldum skipti. f>eir fóru eigi að móta silfurpen-
inga fyr en árið 485 eptir að Eóm var reist, og
62 árum síðar voru slegnir gullpeningar í Eóm í
fyrsta sinn. Jafnvel árið 390 urðu Eómverjar að
reyta saman allt það gull, sem til var í borginni,
til þcss að útvega þau 1000 pund, er Brennus Galla-
konungur tók af þeim í lausnargjald, og langt fram
eptir öldum var það harðlega bannað, að láta nokkru
líki fylgja gullskart í gröfina. En tímarnir breytt-
ust þar, eins og á Grikklandi. Eptir að voldugustu og
hættulegustu mótstöðumeun Eómverja, Kartagó-
borgarmenn, urðu að lúta í lægra haldi fyrir þeim í
orustuuni við Zama (202), gjörðist Eóm öndvegis-