Iðunn - 01.01.1885, Blaðsíða 67

Brjefstuldurinn. 61
var utanáskriptin til ónefndrar konunglegrar persónu,
og stór og sterkleg. Hjer bar engu saman nema
stærðinni á brjefinu. En einmitt af því að munur-
inn var svona gagngjörður, svona óþarflega mikill,
°g að brjefið var svo óhreint og lúð, ólíkt því hvað
D. er annars vanur að vera hirðusamur og jafnvel
teprulegur,—alveg eins og af ásettujjráði gert til þess
að láta hvern sem brjefið sæi ímynda sjer að það
væri einskisvirði, — einmitt af þessu öllu saman
styrktist jeg mjög í því, sem mig grunaði. þar við
bættist, að brjefið var látið vera þarna rjett framan í
öllum, sem inn komu, einmitt eins og jeg hafði hugs-
að mjer.
Jeg stóð svo lengi við sem mjer var hægt, og var
aJlt af að skeggræða við sendiherrann af mestu alúð
°g áhuga, um efni, sem mjer var vel kunnugt um að
hann hafði jafnan bæðí gaman af og áhugaá; en
hafði jafnframt aldrei augun af brjefinu allan tímann.
Jeg setti vandlega á mig og festi mjer í minni, hvern-
Jg það leit út og hvernig það lá í hólfinu ; um leið
i'ak jeg loks augun í eitt, sem tók af allan efa, ef
]eg hefði annars verið í nokkrum vafa. Jeg tók eptir
Því, að það sá býsna mikið á röndum þess. f>að var
líkast því, sem þegar stinnur pappír er brotinn öf-
við það sem hann hefir verið brotinn áður, í
8ama farið. þcssi uppgötvan var mjer einhlít. jpað
var auðsjeð að, brjefinu hafði .verið snúið við, látið
snua út það sem áður sneri inn, og skrifað utan á
það aptur þannig og lakkað aptur. Jeg kvaddi
8endiherrann og fór, en skildi optir tóbaksdósir úr
gulli ií borðinu.
Morguninn eptir fór jeg að vitja um tóbaksdósirnar