Kirkjuritið - 01.05.1956, Qupperneq 30

220
KIRKJURITIÐ
Því fegurri og áhrifameiri sem söngurinn er, því máttugri
reynist hann að leiða hug og hjarta kirkjugesta inn í helgidóm
guðsþjónustunnar og vekja hreia lifandi trú og tilbeiðslu.
Það er gleðilegt, hve kirkjusöngur úti um byggðir landsins
hefir tekið miklum framförum nú í seinni tíð, síðan farið var
að stofna kirkjukóra. Og var þess hin mesta þörf. Má vænta
bins bezta árangurs af því starfi fyrir kirkjukóra og safnaðalíf.
Safnaðarvitundin, sem á að efla guðstrú og tengja fólkið í
órjúfandi bræðralag, þarf að vakna og eflast.
Hér á landi hefir alltaf verið sungið. í kirkju, í brúðkaups-
veizlum og á heimilum. Eða svo var það í mínu ungdæmi. En
síðan fólkinu fækkaði í sveitunum, hefir söngurinn þagnað á
beimilunum. Og er það mjög slæmt. Útvarpið leysir það mál
■ekki af hólmi.
Eg vona, að með fjölgun og starfi kirkjukóra lifni yfir söng á
heimilunum. Ég vona einnig, að heimilisguðrækni, með húslestri,
bæn og söng, verði tekin upp aftur, þar sem það hefir lagzt af.
Sá þáttur daglegs lífs má með engu móti missast.
Það er uppeldisatriði fyrir hina ungu að alast upp með þeim
gamla góða sið.
íslendingar eru sönghneigðir og söngelskir að eðlisfari. Enda
upp úr þeim jarðvegi sprottnir.
Fósturjörðin er sjálf söngnæm.
Tónaskrúð náttúrunnar er mikið og listrænt.
Á fögrum sumarkvöldum, þegar sólin brýzt fram eftir þunga
rigningu, er tónadýrðin mest. Þá er það, sem allt fagnar og syng-
ur. Ár og lækir, fossar, skógar og fuglar.
Það er hægt að sjá í anda Davíð konung Israels sitja á slíku
kvöldi úti í haga meðal hjarðar sinnar og hlusta hugfanginn
■á unaðslega hrynjandi, í röddum hinna síkviku tóna náttúrunnar
og taka strengjahljóðfæri til þess að leika fyrir Drottni nýjan söng-
Berggrav biskup segir í hinni mjög skemmtilegu bók, „Háloga-
landi“, þegar hann talar um kirkjusönginn í Norður-Noregi, efth'
skýrslum sóknarnefnda, að bezt sé sungið í sjávarsöfnuðununi.
Og er það mjög vel skiljanlegt. Þar, sem söngeyrað hefir fm
bernsku alizt við hina voldugu tóna hafsins.