Nýjar kvöldvökur - 01.10.1943, Blaðsíða 12

Nýjar kvöldvökur - 01.10.1943, Blaðsíða 12
152 SÆNSKIR HÖFÐINGJAR N. Kv. nema augað i'yrir skaftið. Karilas tók hana og lagði hana á milli hnjánna á sér. Sá gamli, sem næstur honum sat sýndi honum, hvernig hann ætti að fara að. — Hann hét Sikauga. — Það er fljót lært, mælti Sikauga, og við höfum nógan tímann. Það er ekki annað en að setja mergjarhnútu eins og bor á stein- inn, og láta hana svo snúast milli handa sinna, eins hart og unnt er. Karilas batt stein fastan ofan á beinið, til þess að borinn yrði þyngri og ynni betur. — Þegar ég er kominn svo langt, að ég get smíðað höfðingja-öxi, hugsaði Karilas, þá verð ég aftur frjáls, og þá get ég aftur staðið hjá Ura Kaipa. — Og svo sneri hann born- um milli handanna, eins hart og hann gat. Þegar hann var búinn að vinna langa stund, gat hann þó ekki séð minnstu holu í steininn, aðeins ofurlítinn hvítan blett. — Þú átt stöðugt að hella vatni yfir og strá í sandi, sagði Sikauga — það er hinn hrjúfi, harði sandur, sem vinnur á tinn- unni. Karilas hlýddi. En svo byrjaði hann að svíða í lófana eins og af logandi eldi, og verkurinn gekk lengra og lengra upp eftir handleggjunum. — Nú er ég búinn að keppast við í hálfan dag, stundi hann að síðustu alveg slitupp- gefinn, og samt er langt frá, að ég sé búinn að bora auga á öxina. — Ég hefi borað frá báðum hliðum — þarna geturðu séð. En liolurnar hafa ekki ennþá mætzt. — Hálfan dag! hrópaði Sikauga. Hann hafði sjálfur harða, svarta sigghnúta í lóf- unum, svo að þeir litu út eins og ganghófar á hundsfótum. — Við höfum nógan tíma. Ég veit satt að segja ekki hversu lengi ég er nú búinn að vera að prýða skaftið á þess- ari stríðsöxi hérna, sem Ura Kaipa á að fá. Karilas þagði. Þegar farið var að dimma spurði hann Sikauga: —Hvenær heldur þú, að þú verðir búinn með þína öxi? — Tvö ár ennþá — það er jaað allra minnsta, sem .það getur tekið, svaraði sá gamli. Það versta er, að ég er farinn að verða máttlaus í öðrum handleggnum, svo ég veit ekki, hvort mér auðnast nokkurn tíma að ljúka við öxina. Takist mér það ekki, hefi ég þrælað til einskis. Þá verð ég aldrei frjáls maður. En þti ert ungur, svo að þér getur tekist það, ef þú ert þolinmóður. Daginn eftir var Karilas svo stirður í handleggjunum, að hann gat ekki lireyft þá.. Öxin lá óhreyfð milli fóta hans. — Öldung- arnir gengu um og litu eftir vinnu þræl- anna, og þegar þeir komu til Karilas, urðu þeir hamslausir af vonzku. — Þú ert alveg handónýtur, þræll! hróp- uðu þeir og rifu upp mold og hentu í hann til þess að svívirða hann sem allra mest. Allir limir þeirra skulfu eins og í krampa, og þeir ýmist krepptu hnefana eða glenntu út fingurnar. Einir tveir eða þrír þrælar hlupu þegar til og rifu af þeim húfurnar. Ofan á beru liöfðinu höfðu þeir svolítið lok bundið fast yfir gat, sem borað var á hauskúpuna rétt í hvirflinum. Á svona gat var litið með mikilli lotningu, og það máttu ekki aðrir hafa en mestu virðingamenn. Út um það átti að sleppa illum gufum og öndum, og þegar þeir dóu, átti sólin að skína þar inn og taka sál þeirra. Þeir lyftu nú upp lokunum og slepptu hinum illu öndum út. Urðu þeir þá ró- legri. — Höfðingi, sögðu þeir við Ura Kaipa, á rneðan þrælarnir létu aftur á þá húfurnar. Þú verður að láta Karilas ganga undir hina miklu raun. Allir þrælarnir fleygðu frá sér verkfærum sínum, þegar þeir heyrðu þetta, því að allir vissu — og það of vel — að það endaði sorg- lega fyrir öllum, sem dæmdir voru til að gangast undir hina miklu raun. — Einnig það heimtið þið af mér! mælti Ura Kaipa, þegar hann kom út í dyrnar. —
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64

x

Nýjar kvöldvökur

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Nýjar kvöldvökur
https://timarit.is/publication/511

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.