Eimreiðin - 01.10.1927, Síða 86

390
NÁTTÚRAN
EIMREIÐIN
oddborgaraskapur hefur eitfhvað af snildaranda hennar. Sá
sem sér hana ekki alstaðar, sér hana hvergi rétt.
Hún elskar sjálfa sig, og festir endalaust óteljandi augu og
hjörtu á sjálfri sér. Hún hefur lagt sig fram, til þess að njóta
sjálfrar sín. Sífelt lætur hún nýja njótendur vaxa, óþreytandi
að gefa sig til kynna.
Hún gleðst yfir blekkingunni. Hverjum þeim, sem eyðir
blekkingunni í sjálfum sér og öðrum, refsar hún eins og
grimmasti harðstjóri. Þeim, sem fylgir henni með trausti, þrýstir
hún eins og barni að hjarta sínu.
Börn hennar eru óteljandi. Engum synjar hún a!ls, en hún
á eftirlætisgoð, sem hún veitir óspart gjafir sínar og leggur
mikið í sölurnar fyrir. Hún heldur verndarhendi sinni yfir
hinu stóra.
Hún þeytir börnum sínum fram úr óskapnaðinum og segir
þeim ekki hvaðan þau koma né hvert þau fara. Þau eiga að-
eins að halda áfram; brautina þekkir hún.
Hún hefur fáa aflvaka, en aldrei útslitna, sístarfandi, sífjöl-
breytt.
Sjónleikur hennar er ávalt nýr, af því að hún skapar ávalt
nýja áhorfendur. Lífið er fegursta uppfinning hennar, og dauð-
inn er snjallræði hennar til þess að fá sem mest líf.
Hún sveipar manninn í dimmu og knýr hann endalaust í
áttina til ljóssins. Hún gerir hann háðan jörðunni, tregan og
þungan, og knýr hann alt af upp aftur.
Hún veitir þarfir, af því að hún elskar hreyfingu. Undra-
vert, að hún skuli koma allri þessari hreyfingu af stað með
svo litlu! Hver þörf er velgerð, sem er fljótt fullnægt og
vaknar fljótt á ný. Veiti hún nýja þörf, þá er það ný upp-
spretta nautnar; en hún kemst brátt í jafnvægi.
Á hverju augnabliki tekur hún hið lengsta tilhlaup, og á
hverju augnabliki hefur hún náð markinu.
Hún er sjálfur hégóminn, en ekki fyrir okkur, því að okk-
ur hefur hún gert sig mikilvægasta af öllu.
Hún lætur hvert barn leika að sér, hvern heimskingja
dæma um sig, þúsundir ganga sinnulausar yfir sig, án þess
að sjá neitt, og af öllu hefur hún ánægju, í öllu sér hún
sér hag.
Menn hlýða lögum hennar, einnig þá er menn spyrna móti
þeim; menn starfa með henni, einnig þegar þeir vilja vinna á
móti henni.
Alt, sem hún gefur, gerir hún að velgerð, því að hún gerir
það fyrst ómissandi. Hún bíður, svo að menn þrái hana; hún
flýtir sér, svo að menn verði ekki leiðir á henni.