Tímarit lögfræðinga og hagfræðinga - 01.12.1923, Blaðsíða 3

Afstaða foreldra til óskilgetinna
barna.
Eins og kunnugt er voru 1921 sett þrenn lög, er gera
rnikla breytingu á svokölluðura sifjarétti, lög ura stofnun
og slit hjúskapar og tvenn lög um afstöðu foreldra til barna,
skilgetinna og óskilgetinna. 1 ár bættust við fjórðu lögin,
lög um réttindi og skyldur hjóna.
I 2. hefti tímarits þessa var gerð allítarleg grein fyr
ir lögunum um afstöðu foreldra til skilgetinna barna.
Lögin um afstöðu t'oreldra til óskilgetinna barna gera
miklu róttækari breytingu á eldra skipulaginu en hjóna-
bandsbarnalögin. Kemur því hér nokkur lýsing á aðal-
dráttum utanhjónabandsbarnalaganna, sérstaklega á afstöðu
föður til barns og barnsmóður. Afstaða hans til framfærslu-
hreppsins kemur hins vegar ekki þessu máli við. Hun á
heima í fátækralögunum.
Samkvæmt 1. gr. utanhjónabandsbarnalaganna nr.
46/1921 eru þau börn óskilgetin, „sem hvorki fæð-
ast í hjónabandi, né svo skömmum tíma eftir hjúskapar-
slit, að þau geti verið getin í bjónabandiu. Eftir hjóna-
bandsbarnalögunum, nr. 57/1921, 1. gr. eru hins vegar þau
börn skilgetin „sem fæðast í hjónabandi eða eftir hjóna-
bandsslit á þeim tíma, að þau geta verið getin í lijóna-
bandinu“. Þó má samkv. 2.—7. gr. hjónabandsbarnalag-
anna vefengja skilgetnað barns, sem fætt er og getið get-
ur verið í hjónabandi, og telst barnið óskilgetið, ef vefeng-
ingarmálið gengur vefengjanda í vil.
Aður var hugtakið „óskilgetinn“ neikvætt, merkti öll
börn, sem ekki töldust skilgetin. Var það livorttveggja í
12