Melkorka - 01.12.1949, Page 10

Sigrid Undset
Málverk eftir mann hennar, A. F. Svarstad
Er mér minnisstætt live handtak hennar
var hlýtt og alúðlegt er hún heilsaði. Svnir
hennar tveir voru íallegir og yndislegir
drengir, Andrés þá 17 ára. Það var hann,
sem féll fyrir þýzku nazistaböðlunum í Nor-
egi, en Hans var þá aðeins 11 ára. Sjálf hef-
ur frú Undset vafalaust verið falleg á yngri
árum og minnist ég þess að Stefán frá Hvíta-
dal, sem sá hana unga í Noregi, sagði mér
að liún hefði verið falleg kona, nú var hún
orðin þreytuleg og nokkuð feit, en höfðing-
leg og svipmikil í sjón. Ilún hafði ein-
kennilega stór og djúp augu og enn er
mér sem ég sjái hana hvar hún situr hæglát
og róleg og horfir á mann íhugul og dreym-
in, en ekki eins og rannsakandi dómari, og
það er strax gott að vera nálægt lienni, líkt
og að vera í hreinu lofti.
Þau prófessorshjónin fóru í heimsókn í
annað hús meðan við konurnar stóðum við
í læknishúsinu. Tók frú Undset þá upp
léttara hjal við okkur og frú Oddnýju um
matreiðslu og önnur kvenleg umræðuefni,
sem hún virtist hafa áhuga fyrir næstum
eins og fyrir íslendingasögunum, sem hún
var þaulkunnug. Hún var létt í máli og
gamansöm. Jónas frá Hriflu var jrá ráðherra
og barst eitthvað í tal, kallaði hún hann
„selveste Jónas“.
Þennan sama dag ætluðu þau suður til
Reykjavíkur og næsta dag var ákveðið að
fara til Þingvalla. Veður hafði verið leiðin-
legt á ferðalaginu að norðan, og var það
óheppilegt því svo miklu munar á náttúru-
fegurð hér í góðu veðri og björtu eða
drungalegu. Það var því einhuga ósk okkar
allra að þau fengju gott veður á Þingvöllum
og mig langaði innilega til að mega taka
fram fyrir hendurnar á Guði almáttugum
og lofaði ég frú Undset og spáði henni sól-
skini á Þingvöllum. Ekki veit ég hvort spá
mín rættist, en hún hafði gaman af.
Ég minntist þess að við íslendingar áttum
um þessar mundir ungan rithöfund í Nor-
egi, sem skrifaði skáldsögur á norsku, er þá
höfðu verið þýddar á fjölda tungumál,
spurði ég frú Undset hvort hún kannaðist
við liann, en þetta var Kristmann Guð-
mundsson. Jú, hún sagðist vel kannast við
hann og liafa séð hann í Forfatterforening-
en (rithöfundafélaginu), og sagði að lxann
væri mikið lesinn í Noregi, bezta sagan eftir
hann. sagði luin að sér Jrætti Brúðarkjóllinn.
Á ferðalaginu hafði Sigrid Undset safnað
íslenzkum jurtum, er hún hafði tekið upp
með rótum, liafði hún með sér kassa með
íslenzkri mold og smáblómum. Ég man að
hún hélt á litlu fallegu blómi og spurði okk-
ur íslenzku konurnar hvort þetta væri ekki
fjalldalafífill, hún mundi ísl. heitið og vissi
nöfn á þeim blómum sem hún hafði safnað,
og hið síðasta sem ég man eftir Sigrid Und-
set var þar sem hún beygði sig yfir íslenzku
blómin í kassanum, sem hún sagðist ætla að
flytja með sér til Noregs og húnhandlékþau
með slíkri nákvæmni og móðurlegri um-
hyggju að mér varð ósjálfrátt hugsað til
82
MELKORKA