Samtíðin - 01.03.1943, Blaðsíða 9

Samtíðin - 01.03.1943, Blaðsíða 9
SAMTÍÐIN stundvís. Hann verður jafnan að vera kominn á varðstofuna, skömmu áður en dagsverk hans á að hefjast, með þvi, að varðskráin er tilkynnt, þ. e., á hvaða varðsvæði hver lögreglumað- ur eigi að lialda sig þann daginn. Enn fremur tilkynnir varðstjóri eða aðr- ir yfirmenn ýmsar dagskipanir, og eru þær jafn margbreytilegar og starfið sjálft. Stundum eru þær við- víkjandi handtökum manna, sem eft- h'Iýstir hafa verið vegna afbrota, eða þær eru viðvikjandi umferðinni, stað- bundnar eða óstaðbundnar, viðvíkj- andi sambúðinni við setuliðið o. s. frv. Öllu verður lögreglumaðurinn að taka vel eftir. Engu má hann gleyma, ekki einu sinni smáatriði í lýsingu á eftirlýstum manni eða bif- reið, sem hefur sloppið undan að- gerðum lögreglunnar vegna óskýrra skrásetningarmerkja o. s. frv. Góður lögreglumaður getur ávalll fundið sér nóg til að starfa. Það þarf að stjórna umferðinni, leiðbeina gangandi fólki, taka ölvaða menn úr umferð, kosta kapps um, að allt sé í röð og reglu og veita alls konar upp- lýsingar um ýmiss konar málefni. AI- menningur lítur og þannig á, að lög- reglunni beri að veita slíkar upplýs- ingar. Lögreglan er margvislegum vanda og örðugleikum háð. Ég hygg, að Is- lendingar þoli yfirleitt illa, að þeir séu beittir valdi. Lögreglumaðurinn segir þvi ekki: „Ég banna þér að gera þetta", heldur segir hann: „Þetta er bannað. Gjörið svo vel" o. s. frv. — En lögregluþjónninn má heldur ekki lJeygja sig fyrir ofbeldi né mótþróa. Það er oft, þegar lögreglan þarf að bægja fólki frá ákveðnu svæði, að einhver neitar að víkja og stendur uppi í hárinu á lögreglunni. Þetta á sér m. a. stað hjá eldsvoðasvæðum., þar sem slökkviliðið er að verki. Þar er ef til vill benzín eða sprengiefni í nánd. Engir óviðkomandi mega koma nálægt slíku, en fólkið þykist eiga jafnan rétt á götunni og slökkvi- liðið. Hér getur hlotizt stórslys, ef lögreglan er svifasein, tekur sínar á- kvarðanir ekki tafarlaust og fram- kvæmir þær ekki hiklaust. Lögreglu- maðurinn þarf ekki að óttast dóm bins ókyrra og andúðarfulla áhorf- endahóps, þótt hann framkvæmi skylduverk sín. Það eina, sem hann a á hættu, er, að framkvæmdirnar mis- heppnist. Þegar svo ber undir, heyrisl oft sagt: „Það var þarna einn náungi, sem sýndi lögreglunni mótþróa, en lögregluþjónninn snéri hann um- svifalaust niður og smellti á hann handjárnunum, án þess að hann kæmi nokkurri vörn við. Hvaða lög- regluþjónn var þetta? Það var snið- ugur náungi." — En ef handtakið mistekst, æpa allir á lögregluna: „Sjáið, hvað hann fer illa með mann- inn!" o. s. frv. Þessar andúðar- eða samúðaröldur stjórnast ekki af réttlætiskennd, held- ur af þeim sleggjudómi, að sá einn sé sekur, sem tapar. Eina vopnið, seni lögregluþjónn- inn má bera, er kylfan. En það er lika oft hans viðsjárverðasta hlutverk, þegar henni þarf að beita, því að allir þykjast saklausir, sem fyrir hirtingu verða. Kylfuna má nota í sjálfsvörn eða til að afstýra árásum á aðra eða yfirvofandi hættu. Oft þykir lögreglu-

x

Samtíðin

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Samtíðin
https://timarit.is/publication/647

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.