Samtíðin - 01.10.1943, Blaðsíða 13

Samtíðin - 01.10.1943, Blaðsíða 13
SAMTfiHN mér var vel við hann vegna vináttu við foreldra mína, og svo af góðvild hans til sjómannanna. Og fyrir mín- um minningaraugum er gamli Loft- ur oftast brosandi. En kunnugir segja, að brosið hafi eins og stirðn- að, þegar hann aflaði minna en aðrir. Hann vildi í engu vera öðrum minni. Loftur mun hafa verið flestuni þar í sveit ríkari og ríklund- aðri. Slíkt leiðir oft til öfundar hjá mörgum, en öfund og vinsældir eiga sjaldan samleið. Kona Lofts hét Anna, virðuleg og væn kona í alla staði. Ekki var hún að sínu leyti minni að vallarsýn en bóndi hénnar, að sagt var. Ég sá hana aldrei. Kon- ur sóttu þá ekki mannfundi. Slarf- svið þeirra var þrengra en nú. En Anna á Eyjum hafði mikið orð á sér fyrir mannkosti, engu minni en Loft- ur. Hún var lijartagóð og gjafmild kona og manni sínum fremri að því leyli eftir kunnugra sögn. Ann- ars var það ekki ætlun mín að tala um manngildi þeirra Lofts og Önnu. Eg hef enga vog eða mál til að mæla og vega þess háttar. Ég veit, að þessi hjón voru bæði ágæt og stéttarprýði. Nú eru ])au fyrir löngu flutt í kirkju- garðinn, en síðan þau fóru, hefur aldrei verið talað um stórheimili á Eyjum; það hvarf með þeim. Væri andi Lofts á sveimi hér neðra, þá myndi hann horfa til Eyjanna og hyrnunnar, reika svo að lendingunni, ef þar væru einhverjir að lenda. Nei, það er allt búið að vera „Gjögrarnir" gömlu eru ekki lengur til. Það er stutt frá Lofti til Eyja- hyrnu, og bæði gnæfa hátt. En fjöll- in hafa hlustað á nið aldanna og fótatak áranna, án þess að breytast, eins og hugumstór, rólegur maður, sem aldrei skiptir skapi, hvað, sem á gengur. Áður en ég minnist á Eyjahyrnu, fer ég fáum orðum um Ennishöfða; Hans hef ég áður getið. Þótt höfðinn takmarki útsýnið í suðri, getur hann ekki byrgt hina miklu víðáttu til auslurs og norðurs. Húnavatnssýslu- fjöllin blasa við, Vatnsnesið og Langadalsfjöllin, að visu vatnar að mestu yfir láglendið á Skagaströnd- inni, en fjöllin, tindarnir, eru eins og raðir af risavöxnum minnismerkj- um yfir þjóðhöfðingjum. Þá er það Eyjahyrna. Fyrir norð- an hana er hin nafnfræga Kaldbaks- vík, sem Önundur tréfótur nam land í fyrrum og leizt ekki á. Hyrnan sjálf er í rauninni ekkert frábrugðin öðrum fjöllum hér og viðar á land- iiui. Það eru til svo margar hyrnur og Iiöfðar á íslandi, en þau eru ekki öll jafnfalleg. Eyjahyrna er fallegt fjall héðan að sjá, og hún sýnisl vera einvöld þarna í fjallaþyrpingunni, þar af leiðandi ofurlítið ríkilát eins og drottning; það fer heimi vel. Eyjahyrna er einn liðurinn í hiiniin langa og hrikalega fjallgarði, sem aðskilur hiiia víðáttumiklu og ægi- legu grafreiti, Húnaflóa og Isafjarð- ardjúp. Þegar logn er og miklar hill- ingar, breiðir Eyjahyrna bláfeldinn sinn út á Húnaflóa, en ]iegar stormar, sveipar hún að sér skikkjulafinu, en sjálf er hún róleg og tigin á svip, hvað, sem yfir dynur. Hún skiptir að- eins litum. Þegar sólargangur er lengstur hér, er sólin aðeins stutta stund að fjallabaki. Svo kemur hún

x

Samtíðin

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Samtíðin
https://timarit.is/publication/647

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.