Samtíðin - 01.10.1943, Blaðsíða 17

Samtíðin - 01.10.1943, Blaðsíða 17
SAMTIÐIN 13 um fannst ekki lakara að vera þar en að fara að flækjast eitthvað ann- að. Þar gat hann búið ókeypis og alltaf var hægt að veiða nóg i soðið. Auk þess var hann sæmilegur fyrir lijartanum, meðan hann hafðist við þarna á ströndinni og lagði ekki of hart að sér við hlaup eða störf. Það voru nú liðnir sjálfsagt tveir mán- uðir, síðan hann hafði fundið til nokkurs stings fyrir hjartanu. Hann strauk hvítt, úfið hár sitt með kræklóttum fingrunum og mælti: „Er þá ekkert, sem ég get gert i þessu striði?" „Jú, mikil ósköp. sitt af hverju, anzaði undirforinginn tafarlaust. Hann vildi ekki særa Joe. En þegar á það var litið, hve andlitið á Joe var hrukkótt og mæðulegt, var ekki hætt við slíku. Undirforinginn mælti: „Hvers vegna gangið þér ekki í strandvarnarliðið?" „Hvað?" „Þér hafið séð hermennina, sem eru á verði á ströndinni, er ekki svo?" „Jú, ég lield nú það", mælti Joe hissa. „Nokkrir þeirra eru í herbúð- um tvær mílur fyrir norðan staðinn, þar sem ég á heima, og enn aðrir eru i mílu vegar fjarlægð fyrir sunnan mig". \K*\V\ „Þér gætuð verið þeim til aðstoð- ar", mælti undirforinginn. „Það er enginn vafi á því, að þeir þurfa á manni að halda milli stöðva sinna — manni, sem gæti haft gát á kafbát- um og séð til þess, að engir óvina- njósnarar komist upp á ströndina. Slíkt væri tilvalið starf handa vður, og auk þess væri það hið mesta trún- aðarstarf". Joe Scudder rak upp stór augu. „Yður er alvara? Get ég þá komizt að í strandvarnarliðinu?"mælti liann. „Auðvitað", mælti foringinn. „Segið þér bara hermönnunum frá öllu, sem þér verðið var við". Og Joe arkaði þessar ellefu mílur heim til sín með hjartað mettað af lotningu og fullsælu. Það munaði minnstu, að honum fyndist hann slaga upp i sjálfan forsela Banda- ríkjanria, svo mikið fannst honum til sín koma. 1 um það bil tíu mílna fjarlægð frá kofanum hans, út með ströndinni, voru æfingastöðvar sjóhersins, og þar hafði hann vonazt eftir að gela fengið vinnu við einhver léttastörf, sem ekki reyndu allt of mikið á Iijartað. En þetta var miklu heppi- legra. Að hafa gát á kafbátum og njósnurum — það var nú hvorki meira né minna en starf í þágu allrar ættjarðarinnar! Joe var gagntekinn af alvöru og skaphörku, þegar hann lagði af siað í strandvarnaleiðangra sína. Á dag- inn, þegar hann var við fiskveiðar, var starfið auðvelt. Þá var ekki annar vandinn en að hafa augun opin. En á nóttunni var allt örðugra viðfangs. Joe áleit, að hann yrði að vera ár- vakur í starfi sínu, ef hann ætti að geta vænzt þess, að nokkurt trausl yrði borið lil hans, svo að hann tók það ráð, að fara tvisvar á fætur á hverri nóttu — i fyrra skiptið um miðnættið og aftur um óttubil — og gekk þá fram og aftur uin strönd- ina og skyggndist um.

x

Samtíðin

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Samtíðin
https://timarit.is/publication/647

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.