Samtíðin - 01.10.1943, Blaðsíða 16

Samtíðin - 01.10.1943, Blaðsíða 16
12 SAMTIÐIN 111. saga Samtíðarinnar OSCAR SCHISGALL: Strandvarnir JOE SCUDDER varð að þramma ellefu milur eftir ströndinni, áð- ur en liann kænii til skrásetningar- skrifslofu nýliða í borginni. Hann var fimni klukkustundir á lciðinni. Joe varð að ganga liægí vegna hjarta- bilunar. Um tímann var bonum sama. Það, sem bonum gramdist, var, lwernig undirforinginn, er sat við skrifborðið, glápti á baim og lwernig liann endurtók: „Þér viljið láta skrásetja yður?" „Nú", anzaði Joe, „eitthvað verð ég að fá að gera". „Jæja, en hve gamall eruð þér?" Joe bjóst við, að heppilegast væri að segja sig eins og tíu árum yngri en hann var i raun og veru, svo að liann svaraði: „Sexlugur". Undirforinginn glotti við tönn og liristi höfuðið. „Mér þykir það leitt, lagsi, en i sjóherinn getum við alls ekki skráð yður". Joe datt i hug, að undirforinginn kynni að hafa misskihð sig. Honum var það ljóst, að hann mundi lítt til þess fallinn að berjast. Hann gerði sér engar tálvonir um, að honum mundi auðnast að ávinna sér heiðursmerki í bardögum fyrir það, sem blöðin kölluðu „frækilega framgöngu í bardaga". Nei, fjandinn liafi það, en Iiann langaði bara að vera svona til aðstoðar. „Gæti ég ekki eldað mat eða gerl eilthvað þess báttar?" „Nei, til þess eruð þér orðinn of gamall", svaraði undirforinginn, og af þvi að hann var forvitinn, bætíi hann við: „Hvað hafið þér fyrir stafni núna?" Joe var órótt innan brjóst. Hann vissi fullvel, að með þennan liatt- garm í höndunum, í þessu samfesf- ingsræksni og með þessa skóræfla á fótunum var liann útlils eins og hver annar þurfalingur. En hann var alls enginn þurfamaður, heldur borgai'i, sem gat séð fyrir sér sjálfur. „Eg fiska", sagði hann. „Einmitt, og hvar eigið þér lieima?" „Tíu milur hérna út með strönd- inni — nálægt Þorskafirði." Undirforinginn varð forviða. Hann skotraði augunum til sjóliðans, sem stóð skammt frá dyrunum og leit síðan aftur á Joe. Og Joe var ó- róJegur. Enn stóðu nokkrir kofar á ströndinni, sem voru orðnir það hrörlegir, að ekki var annað sýnna en að fyrsti ærlegi vindgusturinn mundi feykja þeim um koll. í ein- um þeirra bjó Joe. Einsamall eins og nú var komið fyrir honum. Allir aðr- ir voru fluttir úr þessum kofum fyrir löngu. En Joe liafði þraukað þar eftir dauða konu sinnar. Hon-

x

Samtíðin

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Samtíðin
https://timarit.is/publication/647

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.