Morgunblaðið - 04.09.2009, Side 28

28 Minningar
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 4. SEPTEMBER 2009
✝ Gunnar Haukssonfæddist í Reykja-
vík 1. febrúar 1951.
Hann lést á líkn-
ardeild Landspít-
alans í Kópavogi 26.
ágúst síðastliðinn.
Foreldrar hans
voru Aðalbjörg Sig-
urðardóttir, hús-
móðir, f. 9.5. 1924, d.
28.5. 2005, og Hauk-
ur Gunnarsson, fyrr-
verandi versl-
unarstjóri í
Rammagerðinni, f.
18.7. 1921, d. 3.2. 2009. Systkini
Gunnars eru: Ingibjörg, f. 18.9.
1945, d. 15.7. 1951. Sigurður, leir-
kerasmiður, f. 20.1. 1952, kvæntur
Hrefnu Steinsdóttur, deildarstjóra.
Þau eiga tvo syni, Stein og Hann-
es. Ingibjörg, fjármálastjóri, f. 4.9.
1957, gift Einari Sveini Ingólfs-
syni, fjármálastjóra. Þau eiga tvo
syni, Hauk Inga og Kára. 25.10,
1975 kvæntist Gunnar eftirlifandi
eiginkonu sinni, Jóhönnu Geirs-
dóttur, kennara við Fjölbrauta-
unarstjóri Pennans á Laugavegi
178 í rúm tvö ár. Á árunum 1975-
1991 starfaði hann með föður sín-
um í Rammagerðinni. Árið 1991
tók hann við Íþróttahúsinu Aust-
urbergi og vann þar til dauða-
dags. Hann var einnig for-
stöðumaður Íþróttahúss
Kennaraháskólans og Íþróttahúss
Seljaskóla.
Gunnar starfaði í mörg ár fyrir
Sjálfstæðisflokkinn og var formað-
ur í stjórn Laugarneshverfis og
síðar í Fella- og Hólahverfi. Hann
var formaður Sjálfstæðisfélagsins
Varðar í tvö ár. Gunnar var félagi
í Skíðadeild Hrannar og formaður
deildarinnar í mörg ár. Hann var
einnig í sóknarnefnd og síðar for-
maður í Fellasókn í Fella- og
Hólakirkju.
Gunnar var dyggur stuðnings-
maður Íþróttafélagsins Leiknis í
Breiðholti. Ákveðið hefur verið að
heiðra minningu Gunnars með því
að stofna minningarsjóð og verður
hlutverk hans að styrkja starf
yngri flokka knattspyrnudeildar
Leiknis. Útför Gunnars fer fram
frá Fella- og Hólakirkju föstudag-
inn 4. september og hefst athöfnin
kl. 13.
Meira: mbl.is/minningar
skólann í Breiðholti.
Foreldrar hennar
eru Ingveldur Guð-
laugsdóttir, f. 31.1.
1928 og Geir Gunn-
arsson, f. 9.4. 1916,
d. 10.7. 1978. Börn
Gunnars og Jóhönnu
eru: 1) Aðalbjörg,
handverkskona, f.
9.5. 1976. 2) Haukur,
viðskiptafræðingur,
f. 29.5. 1977, kvænt-
ur Rakel Svans-
dóttur, kennara, f.
29.7. 1977. Þeirra
dætur eru Helena Bryndís. f. 20.4.
2001 og Hildur Telma, f. 27.10.
2004. 3) Valur, kennari, f. 14.1.
1982, sambýliskona hans er Ragn-
hildur Sigurðardóttir, kennari, f.
7.6. 1982. Sonur þeirra er Gunnar
Freyr, f. 1.1. 2009.
Gunnar útskrifaðist frá versl-
unardeild Verslunarskóla Íslands
og stundaði síðan verslunarnám í
London í eitt ár. Er heim kom hóf
hann afgreiðslustörf hjá Silla og
Valda. Hann var einnig versl-
Elskulegur tengdafaðir minn,
Gunnar Hauksson, er látinn aðeins 58
ára að aldri. Ég kynntist Gunnari
fyrst fyrir rúmum 12 árum er ég hitti
Hauk, son hans, fyrst. Síðustu daga
höfum við Haukur rifjað upp margar
góðar minningar á stærstu stundum
fjölskyldunnar, m.a. þegar dætur
okkar fæddust og brúðkaup okkar
Hauks. Gunnar kenndi mér svo
margt sem ég er svo þakklát fyrir og
er setning sem hann sagði alltaf við
okkur mjög minnisstæð: „Að taka
hlutunum eins og þeir eru en ekki
eins og við viljum að þeir séu.“
Ást og kærleiki einkenndi heimilið
í Norðurfelli og þangað var alltaf gott
að koma. Gunnar og Jóhanna voru
eitt og hvernig þau töluðu saman og
voru góð hvort við annað var yndis-
legt að fá að fylgjast með.
Gunnar var mjög vinmargur og
hans jákvæða viðmót laðaði æ fleiri
að honum. Gunnar var mjög hjálp-
samur og var alltaf boðinn og búinn
til að hjálpa okkur. Gott var að leita til
hans með vandamál sín, hann hafði
gott lag á að hlusta og leiðbeina og
opna augu manns fyrir hinum ýmsu
leiðum sem hægt var að fara.
Gunnar sinnti barnabörnunum af
kostgæfni og hafði unun af að sitja í
brúna stólnum inni í stofu og spjalla
og spyrja um allt sem stelpurnar
vildu ræða. Hann gaf þeim allan þann
tíma sem þær vildu og var áhugasam-
ur um allt sem tengdist þeim. Hann
var ákaflega stoltur af þeim og mætti
á allar sýningar og uppákomur sem
þær tóku þátt í. Undir það síðasta
gladdist hann mjög þegar hann vissi
að eldri dóttir okkar hefði komist inn í
Tónlistarskóla Garðabæjar og færi að
læra á píanóið sem foreldrar hans
höfðu átt.
Manngæska, jákvæðni og bjart-
sýni voru hans stærstu eiginleikar og
munum við Haukur leggja okkur
fram við að segja og sýna dætrum
okkar hversu góðan mann afi þeirra
hafði að geyma. Þessar minningar og
miklu fleiri frábærar stundir mun ég
geyma í hjarta mínu að eilífu.
Ég er afar þakklát að hafa kynnst
honum þó tíminn hafi verið alltof
stuttur.
Þín tengdadóttir,
Rakel.
Elsku Gunni bróðir, tvíburi í 11
daga á ári, vinur og félagi, í dag kveð
ég þig með miklum söknuði og tárvot-
um augum. Ég var lánsamur að fá þig
sem bróður, „lottó“. Gunni bróðir lést
26. ágúst sl. Það er skrítið að hugsa til
þess að Gunni bróðir er ekki lengur
til staðar, því hann hefur verið svo
stór hluti af mínu lífi í 57 ár. Minning-
arnar streyma fram við fráfall hans.
Þær voru margar ánægjustundirn-
ar sem við áttum saman sem börn,
síðan með okkar konum og börnum.
Við fórum saman í ferðalög, og allar
veiðiferðirnar með börnunum, þá
skipti ekki máli hvort það var hér
heima eða í Danmörku þar sem þið
heimsóttuð okkur eða í London þar
sem þú þekktir allt, nú til Spánar þar
sem við nutum spænskukunnáttu Jó-
hönnu og allar þessar stundir lifa í
minningunni. Með þig, bróðir, þú
varst svo ljúfur, þú fannst alltaf það
góða í öllum, alltaf tilbúinn að hjálpa.
Gunni bróðir, manstu þegar við sáum
hvert stefndi, og það fauk í mig og ég
segi: Hvað er þetta, áttu að fara að
leysa guð af tímabundið? Siggi, ekki
segja þetta, en ég vona að ég verði ná-
lægt honum. svo brostum við. Bróðir,
þar sem þú ert tekinn snemma frá
okkur ætla ég að trúa hinu. Þú varst
besti frændi strákanna okkar
Hrefnu. Þegar eitthvað stóð til og
menn komnir í sparifötin og maður
opnaði fyrir ykkur dyrnar, tókstu
alltaf dansspor við húsfreyjuna og
kysstir alla. Þú ert einn af síðustu
„orginölonum“ sem heimsækja sína
vini án þess að hringja. Þú bara birt-
ist við hurðina og sagðir halló. Til mín
komstu oft í viku, við höfðum sam-
band svo til á hverjum degi. Ég hafði
það alltaf á tilfinningunni að svona
ræktaðir þú sambandið við alla. Miss-
irinn er mikill fyrir Sigga bróður,
Hrefnu, Stein og Hannes. Hvað þá
fyrir Jóhönnu, Aðalbjörgu, Hauk, Val
og tengdadætur og barnabörn. Guð
blessi þig, farðu í guðs friði.
Sigurður bróðir.
Það er mér sem öðrum erfitt að
horfa á eftir svila mínum sem svo
skyndilega var kippt af vettvangi,
manni sem stóð í svo mörgu og átti
svo mörgu ólokið. Manngerð sem
þjóð vor þarf svo sannarlega á að
halda, nú og alltaf. Gunnar Hauksson
var ein af fegurstu liljum vallarins. Í
öllu falli í augum þeirra sem til hans
þekktu, störfuðu með honum eða um-
gengust af einhverjum ástæðum
þennan raungóða og göfuga mann.
Vonandi verða þeir margir sem taka
sér hann sem fyrirmynd.
Ára Gunnars var góð, nærvera
hans því notaleg og göfgandi. Það
skynjuðu ungir sem aldnir, ekki síst
sá breiði hópur íþróttafólks sem hann
daglega umgekkst og hvatti, kölluðu
hann Gunna góða. Hann naut sinnar
yndislegu fjölskyldu, sem hann sýndi
fádæma umhyggju, nærfærni og feg-
urð í öllum samskiptum, rétt eins og
einnig stórum hópi vina og ættingja.
Að ég tali nú ekki um stækkandi hóp
fagurra barnabarna, sem mikið hafa
misst. Enginn fyllir nú skarð hans.
Þrátt fyrir þetta grunar mig að ein-
hvern tímann hafi frú Jóhanna mátt
bíða ögn með kvöldmatinn, því
skyldurækni hans við störf sín var
slík sem Sölva Helgasonar forðum.
Gunnar tók að sér ýmis félagsleg
störf í þágu íþrótta-, kirkju- og
stjórnmála. Alls staðar tókst honum
vel til, tæki hann eitthvað að sér, fór
það vel úr hendi, enda samviskusemi
og heiðarleiki honum í blóð borið.
Eitt af aðaláhugamálum Gunnars
voru fiskveiðar í undurfögrum ám og
vötnum föðurlandsins. Þar átti hann
marga friðsæla stund millum marg-
þáttaðra verka sinna og trúnaðar-
starfa. Í kyrrum kvöldsins hefur ef til
vill annar veiðimaður einhverju sinni
heyrt til hans kalla í ákafa: „Og koma
svo, Leiknismenn.“ Þá kom hann oft
heim með meiri fisk en fjölskyldan
þurfti, en vinir nutu þess þá gjarnan,
máttu í staðinn hlusta á veiðisöguna
og það hvernig nýja flugan, sem hann
sjálfur hafði hnýtt, laðaði til sín spik-
feita bleikjuna.
Líklega verður í framtíðinni nokk-
uð sama hvar borið verður niður í
handröðum sögunnar. Sé Gunnar
Hauksson þar, er það vegna góðra
verka hans um víðan völl á annars
alltof stuttri ævi. Móttökur slíkra
manna í nýjum félagsskap þekkjum
við öll, þeirra er alls staðar vant.
Far þú í friði, vinur minn, til fjar-
lægra veiðilendna. Við hin komum til
þín síðar.
Fjölskyldu Gunnars óska ég alls
hins besta um ókomna framtíð.
Magnús Víkingur
Grímsson.
Frændi minn Gunnar Hauksson er
látinn langt um aldur fram. Það er
þyngra en tárum taki að hugsa til
þess að minn yndislegi, glaðværi og
hjartahlýi frændi skuli ekki hafa
fengið lengri tíma hér á jörð. Með ör-
fáum orðum langar mig til þess að
minnast hans.
Við vorum systrabörn og samgang-
ur mikill á æskuárunum á milli heim-
ila okkar. Foreldrar hans voru alveg
einstakt heiðursfólk og trygglynt í
minn garð alla tíð. Þau Alla móður-
systir mín og Haukur, foreldrar hans,
voru auk þess miklir gleðigjafar svo
ekki átti hann frændi minn langt að
sækja þann einstaka hæfileika að
hrífa fólk með sér bæði í leik og starfi.
Sem lítil börn lékum við okkur sam-
an, það var góður tími sem í endur-
minningunni er fullur af sólskini,
ærslum og gleði.
Við vorum alltaf miklir og góðir
vinir og sú vinátta hefur haldið alla
tíð. Ekki spillti það heldur að börn
okkar kynntust ung og eru vinir í dag
svo í hvert skipti sem Gunnar frændi
hitti þau var spurt frétta og faðmlagið
var hlýtt eins og honum var einum
lagið. Þau minnast hans með trega í
hjarta.
Þar sem við bjuggum í sama hverfi
kom það ósjaldan fyrir að við rækj-
umst á hvort annað og þá var alltaf
stund til þess að spjalla og einatt var
þessi góði frændi minn fullur af
skemmtilegum sögum úr hversdags-
lífinu og fullur af húmor.
Þegar við kvöddumst leið manni
alltaf einhvern veginn betur, bara við
það að hitta hann, finna hlýjuna og
væntumþykjuna sem hann einhvern
veginn átti svo auðvelt með að gefa af
sér. Ég harma lát hans, harma það að
stundirnar okkar verða ekki fleiri, að
við sitjum ekki lengur saman í nýárs-
messu í kirkjunni okkar eins og við
höfum gert svo lengi ásamt mökum
okkar, já ég harma ótímabært lát ein-
staks manns sem öllum þótti vænt um
sökum fágætra mannkosta. Um hann
er svo auðvelt að segja „Hann var
drengur góður“.
Að sama skapi gleðst ég yfir öllum
fallegu minningunum sem hann skil-
ur eftir í hjarta allra þeirra sem hon-
um kynntust, þær eiga eftir að ylja
um ókomin ár. Í einkalífinu var
Gunnar lánsamur, átti yndislega
konu, börn, tengdabörn og barna-
börn sem hann talaði alltaf svo fal-
lega um og fór ekki í grafgötur með
það hversu stoltur hann var af sínu
fólki. Þeirra er sorgin mest og viljum
við Sigurjón og börn okkar senda
þér, elsku Jóhanna, Aðalbjörg,
Haukur, Valur og fjölskylda hug-
heilar samúðarkveðjur, eins systkin-
um Gunnars þeim Sigurði og Ingi-
björgu og fjölskyldu þeirra.
Við biðjum ykkur blessunar Guðs,
megi minningin um einstakan eigin-
mann, föður, afa og bróður vera ykk-
ur öllum styrkur á erfiðum tíma.
Frænda minn hjartahlýja kveð ég
með miklum trega og bið honum
góðrar heimkomu um leið og ég
þakka fyrir trygglyndi hans og vin-
áttu í minn garð alla tíð. Blessuð sé
minning Gunnar Haukssonar.
Margrét Þ. Blöndal (Systa.)
Það er mikið tilfinningarót sem
bærist innra með manni þegar einn
af bestu vinunum fellur frá. Vinur
sem setti svo sannarlega lit á lífið og
sem maður hafði gengið að sem vísu
að yrði til staðar inn í elliárin. Maður
sveiflast á milli sorgar og reiði. Sá já-
kvæðasti, kraftmesti og hressasti í
vinahópnum hefur kvatt. Sá sem sá
til þess að aldrei yrði dauður punkt-
ur á þeim stundum sem félagarnir
hittust, hvort heldur það var í þröng-
um hópi „strákanna“ eða þegar mak-
ar voru með í för. Ekkert verður
eins. Sá sem öllu ræður hefur tekið
ákvörðun og henni verður ekki
breytt. Þegar frá líður mun reiðin
víkja og spurningar hverfa, en eftir
mun standa minningin björt um ljúf-
an mann. Mann sem var einstakur
fjölskyldumaður, eiginmaður af
bestu gerð, besti vinur barnanna og
sá sem hélt öllu saman í mótlæti sem
meðlæti. Sá sem öldurnar brotnuðu
á og sem ætíð færði fleyið til hafnar
með bros á vör og jákvæðri lífssýn.
Mikill er missir okkar vinanna, en
mestur hans yndislegu fjölskyldu.
Við Gunnar kynntumst fyrir ein-
um 30 árum. Frá fyrsta degi duttum
við í þann farveg að vera vinir. Við
áttum svo margt sameiginlegt. Með
sterka skoðun á því að sjálfstæði og
frelsi einstaklingsins væri hverjum
og einum fyrir bestu. Sú skoðun
leiddi okkur til starfa í Sjálfstæðis-
flokknum, báðir vorum við bindind-
ismenn og það leiddi okkur saman til
starfa hjá skíðadeild Hrannar og
báðir vorum við KR-ingar. Ef maður
veltir fyrir sér hvernig örlögin
spinna þá höfum við báðir verið for-
menn Fellasóknar, en ein 25 ár
skildu þar á milli í tíma.
Gunnar fylgdi sonum sínum eftir
af lífi og sál í starfinu hjá Leikni.
Hann leiddi mig til stuðnings við
Leikni og nú er svo komið að fyrst
athuga ég úrslit leikja hjá Leikni og
þá hjá KR. Slíkur var máttur Gunn-
ars í mannlegum samskiptum. Mak-
ar okkar urðu vinir og með góðum
hópi vina ferðuðumst við um landið,
áttum góðar stundir saman í matar-
klúbbnum okkar, í leikhúsferðum,
eða bara í góðu spjalli heima í stofu.
Ég veit að lífið heldur áfram og
falleg minning um gæðadreng mun
lifa. Í minningunni mun einnig lifa
röddin í símanum sem sagði ósjald-
an: Ég var að koma úr veiði í Þing-
vallavatni, vantar ekki fisk á pönn-
una?
Gunnar náði ekki háum aldri og
hann átti eftir margt ógert. Þegar
upp er staðið er það ef til vill ekki
takmark í sjálfum sér að lifa til hárr-
ar elli, aðalatriðið hlýtur að vera
hvernig lífi maður lifir og hvað hver
og einn skilur eftir.
Gunnar var sterkur hluti af fjöl-
skyldumynstri mínu. Hann var ekki
bara vinur minn, hann var vinur okk-
ar allra og hans verður sárt saknað
og þökkum við samfylgdina. Jó-
hönnu, börnunum og fjölskyldum
þeirra sendum við okkar innilegustu
samúðarkveðjur.
Sveinn H. Skúlason
og fjölskylda.
Nú þegar við kveðjum Gunnar
Hauksson leitar hugurinn til æsku-
áranna þegar við, nokkrir litlir strák-
ar við Kleppsveg og Selvogsgrunn,
komum saman á laugardagskvöld-
um, nestaðir kók og epli. Við köll-
uðum það Fundi. Síðan hefur þessi
hópur haldið kunningsskap og vin-
áttu allt til dagsins í dag.
Við brölluðum margt. Leiksvæðið
var óravítt. Bófahasarinn var í Holt-
inu, dúfnakofarnir við Melstað, æf-
ingasvæði Fálkans á túnunum neðan
Kleppsvegar og siglingar í skurðun-
um og á Viðeyjarsundi. Við stund-
uðum KFUM og dans, fórum á skíði
og í hjólaferðir. Þetta voru dásam-
legir tímar fyrir hressa stráka.
Þarna var Gunnar fremstur í flokki
og hrókur alls fagnaðar sem og ætíð
síðan. Heimili þeirra bræðra, Gunna
og Sigga, var á vissan hátt miðpunkt-
ur okkar félaganna og segja má að
heimili þeirra Jóhönnu og Gunnars
hafi tekið við því hlutverki. Gunnar
var sannur vinur og félagi og ræktaði
vináttuna alla tíð. Hann hringdi eða
mætti í stutta heimsókn, svona rétt
til að athuga hvernig allir hefðu það
og sagði nokkrar skemmtilegar sög-
ur. Hann hafði kannski meðferðis
nýveiddan silung að færa okkur.
Við félagarnir áttum saman
skemmtilega stund á Þingvöllum nú í
lok júnímánaðar. Þar hittumst við
ásamt konum okkar, en Þingvellir
voru uppáhaldsstaður Gunnars.
Þarna stóð hann keikur úti í miðju
vatni og sveiflaði stönginni af öryggi.
Síðar um daginn fór hann á kostum,
lék á als oddi og sagði skemmtisögur
þótt veikindin væru farin að taka
sinn toll. Við félagarnir eigum eftir
að sakna hans mikið. Minningin um
hans einstöku hlýju og jákvæðni
mun lifa. Hann var sífellt hvetjandi
og ætíð bóngóður. „Þetta er ekkert
mál, hún Jóhanna mín bjargar
þessu,“ sagði hann svo oft. Við vott-
um Jóhönnu, Aðalbjörgu, Hauki,
Vali og fjölskyldum þeirra og systk-
inum hans, Sigga og Imbu (Sigurði
og Ingibjörgu), okkar innilegustu
samúð.
Valur, Kristján og
Óskar Elvar.
Gunni Hauks, æskuvinur minn og
nágranni til margra ára, er fallinn frá
langt um aldur fram. Þegar ég flutti
á Selvogsgrunn þá voru Gunni og
Siggi þeir fyrstu sem ég kynntist en
þeir bjuggu í húsinu á móti nr. 6.
Ekki var hægt annað en að nefna þá
bræður samtímis enda ekki nema
rétt rúmt ár á milli þeirra. Lífið var
einfalt í þá daga, ekki sjónvarp þann-
ig að við vorum mikið úti að leika,
uppi í holti í bófa- og indjánaleik,
niðri í Vatnagörðum á skautum eða
fórum á skíði í nágrenninu eða í Jós-
epsdal. Alla alltaf heima, en Haukur
að vinna í Rammagerðinni, oft seint
og um helgar að sinna erlendum
ferðamönnum, en þá naut ég góðs af
því að Gunni og Siggi fengu að koma
með okkur pabba í bíltúra um bæinn.
Gunni var einstakur ljúflingur sem
sá aldrei nema það góða í fólki alveg
frá því að ég kynntist honum. Til
dæmis um þetta þá átti Guðjón bróð-
ir minn hund sem Gunni var beðinn
að halda í og passa meðan bróðir færi
á bílnum eitthvað. Nema hvað hund-
ur var háður bróður og þegar hann
lagði af stað (Selvogsgrunn var ekki
malbikað) þá tók hundur á stökk og
Gunni, mjór og lítill, tókst á loft og
lenti á maganum og þannig dró
hundurinn hann langan spotta en
ekki sleppti Gunni ólinni á hundinum
þar sem hann hafði verið beðinn um
að passa upp á hundinn. Og svo stóð
hann upp og sagði Það er ekkert að
mér, ábyrgðarfullur, eftir að hund-
urinn hafði dregið hann á maganum
út götuna.
Við Gunni fórum mikið á skíði og
vorum að minnsta kosti tvisvar í
heila viku í Kerlingarfjöllum og á ég
skemmtilegar minningar um þann
tíma. Foreldrar okkar voru miklir og
góðir vinir og var mikill samgangur á
milli heimilanna ásamt því að þau
fóru saman ótal sinnum til útlanda.
Fjölskyldan er nú í annað skipti á
árinu að ganga í gegnum mikla sorg,
fyrst fylgdum við Hauk, föður Gunn-
ars og nú ljúflingum Gunnari.
Samúð mína sendi ég til Jóhönnu
og barna hennar Hauks, Vals og Að-
Gunnar Hauksson