Morgunblaðið - 04.09.2009, Síða 31

Minningar 31
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 4. SEPTEMBER 2009
Lágholtið þá segði ég líklega
„Takk“ … takk fyrir að gefa okkur
lausan tauminn til að leika okkur,
takk fyrir allar þær þúsundir mál-
tíða sem þú eldaðir ofan í okkur,
takk fyrir að leiðbeina okkur með
þolinmæði, fyrir að gera lífið spenn-
andi, fyrir að kenna okkur gagnrýna
hugsun, og að taka ekkert trúanlegt
fyrr en við sannreynum það sjálfir.
Ég hef ekki bara misst læriföður,
Mosógúrúinn minn, heldur hef ég
misst vin, og vinur minn missti
pabba sinn, og mannkynið missti
snilling.
Bragi Páll Sigurðarson.
Fallinn er frá einn ástsælasti
kennarinn okkar í Klébergsskóla,
hann Þorsteinn Broddason, og var
það okkur öllum reiðarslag. Þor-
steinn hóf kennslu við skólann fyrir
tíu árum síðan um sama leyti og við
fjölskyldan fluttum hingað á Kjal-
arnesið. Líkt og Esjan var hann orð-
inn órjúfanlegur hluti af litla sam-
félaginu okkar hér.
Þorsteinn átti miklum vinsældum
að fagna meðal nemenda, foreldra
og samstarfsfólks enda einstakt ljúf-
menni og ætíð tilbúinn að rétta
hjálparhönd. Eins og margir vita er
kennarastarfið oft á tíðum erilsamt
og álag mikið. En Þorsteinn var afar
þolinmóður og góður við nemendur
sína og haggaðist ekki hvað sem á
gekk, húmorinn hans var einstakur
og óborganlegar athugasemdir
hrutu einatt af vörum hans. Góð-
mennska og létt lund var honum í
blóð borin. Það var sannarlega ekki
hægt að láta sér leiðast í návist hans
og eru slíkir samferðamenn gulli
betri.
Þorsteinn var vel gefinn og fróður
eins og hann átti ættir til. Hann
kenndi einkum náttúrufræði og ís-
lensku en hefði í raun getað kennt
hvað sem var. Við vorum samkenn-
arar í unglingadeild síðustu ár. Er
við nemendur mínir stóðum á gati
varðandi eitthvert málefni var lausn-
in sú að spyrja Þorstein sem var
okkar viskubrunnur. Frá þeim tíma
eru margar góðar minningar og
Þorsteinn átti svo sannarlega sinn
þátt í að gera skólann okkar að þeim
góða vinnustað sem hann er.
Síðasta vor varð ljóst að hagræða
þurfti í starfsemi grunnskólanna og
varð að segja okkur leiðbeinendum
upp. Dóttur minni var brugðið og
sagði þá nemendur eiga bágt sem
ekki væru komnir í unglingadeild og
myndu því aldrei fá að kynnast því
hve góður kennari Þorsteinn væri.
En einhvern veginn fannst mér að
Þorsteinn hlyti að halda áfram, ann-
að væri óhugsandi. Það kom mér því
ekki á óvart er ég kom í skólann um
daginn að mæta þar Þorsteini sem
eins og ætíð heilsaði mér hlýlega
með glettnisbros á vör. Hann var
mættur aftur til starfa.
Ég sagði honum draum sem mig
dreymdi þá um nóttina. Þar var
hann spariklæddur svörtum jakka-
fötum og hvítri skyrtu og var tekinn
við starfi skólastjóra. Þar tók hann
við gullverðlaunum fyrir hönd skól-
ans en um hvað þau snerust kom
ekki fram í draumnum. Það er okk-
ar að túlka en ég taldi drauminn
merkja einhver konar upphefð eða
umskipti fyrir Þorstein. Aldrei grun-
aði mig svo afdrifarík umskipti er í
hönd fóru.
Þorsteinn kenndi þremur barna
minna og var umsjónarkennari
tveggja þeirra. Þau minnast hans
með hlýju og eftirsjá líkt og aðrir
nemendur skólans. Mörg atvik hafa
sýnt einlægan hlýhug bæði núver-
andi og fyrrverandi nemenda í garð
kennara síns Þorsteins. Síðasta
föstudag spiluðu tveir nemendur
Tunglskinssónötuna í minningu hans
og í skólanum hefur verið útbúið lít-
ið altari með blómum og myndum.
Þar stendur að sjálfsögðu kaffibolli
Þorsteins sem var eitt hans aðals-
merki. Á föstudag verður haldin
minningarstund um vin okkar Þor-
stein í Klébergsskóla.
Við fjölskyldan mín vottum eig-
inkonu hans, börnum, systkinum og
fjölskyldum þeirra okkar innilegustu
samúð. Minningin um góðan dreng
lifir.
Hrefna S. Bjartmarsdóttir
og fjölskylda
Með þessum orðum kveð ég
Steina og þakka fyrir vináttu og
þær góðu stundir sem við höfum
átt saman í gegnum tíðina. Það má
segja að með tilkomu Steina í líf
Systu hafi margt breyst og varð
hann fljótlega eins og einn af fjöl-
skyldumeðlimunum. Líf þeirra
saman var viðburðaríkt og fóru
Steini og Systa oft sínar eigin leiðir
og létu ekki ráðast af hefðum og
siðum.
Það má segja að snemma hafi
myndast með okkur Steina sterk
vinabönd þar sem við áttum það
sameiginlegt að stökkva nokkuð oft
út af hinni dæmigerðu línu lífsins.
Á menntaskólaárum mínum naut
ég ómetanlegs stuðnings þeirra
Systu og Steina fyrir prófundirbún-
ing. Sérstaklega minnisstæð er að-
stoð Steina við próf í Háskóla Ís-
lands í aðferðarfræði. Þarna var
Steini á heimavelli og gat rætt um
allar mögulegar leiðir heimspekinn-
ar fram og aftur. Þó svo að ekki
hafi náðst að komast yfir allt náms-
efnið sem var til prófs varð þetta
eitt af fáum prófum sem ég stóðst
með sóma í Háskólanum. Í prófinu
romsaði ég upp úr mér úrdrætti úr
öllu því sem Steini hafði frætt mig
um, hvort sem það átti við spurn-
inguna eða ekki.
Á fyrstu árum okkar Þóru í
Hólmgarði 50 söng Systa í Kirkju-
kór Bústaðakirkju. Eftir eina slíka
messu komu Systa, Steini og for-
eldrar mínir í heimsókn á aðfanga-
dagskvöld. Það var notalegt og ljúft
fyrir litlu fjölskylduna í Hólmgarði
að fá þau öll í mat á jólunum og
varð þetta að góðri hefð í nokkur
ár.
Steini var mikill áhugamaður um
hesta enda mikill dýraunnandi.
Hann hafði þó sérstakt dálæti á
skagfirskum gæðingum. Ekki entist
alltaf dagurinn til að stunda hesta-
mennsku enda í mörg horn að líta
við heimilishaldið í Lágholti. Það
var ávallt glatt á hjalla þegar Steini
kom í hesthúsahverfið og hóf lýs-
ingar á hinum stórkostlegu gæð-
ingum þeirra Systu. Þar voru engin
venjuleg hross á ferð að hans sögn.
Steini féll vel að þeirri veiðibakt-
eríu sem fjölskyldan er þekkt fyrir.
Steini gekk til rjúpna við Langá,
skaut gæs í Skagafirði og veiddi
bleikju í Kaldbaksvík sem var einn
af hans uppáhaldsstöðum á landinu.
Það er dapurlegt að hann hafi ekki
getað notið fleiri ára við veiðar og
útivist. Best naut Steini sín við
veiðar þar sem aðstæður voru sem
frumlegastar. Þorsteins kveðju-
stund var þó með þeim hætti sem
ég tel að hver útivistarmaður geti
hugsað sér sem sína hinstu stund.
Jóhannes Oddsson og
fjölskylda í Hamraborg.
Látinn er skyndilega æskuvinur
og samstarfsfélagi til margra ára,
Þorsteinn Broddason.
Við kynntumst í Menntaskólan-
um við Hamrahlíð haustið 1967 og
urðum þar samferða í tvo vetur.
Hann var töffari, klæddist vinnuföt-
um þess vegna, þegar við hinir
gengum um hálfhengdir með lakkr-
ísbindi, var skemmtimaður, skáld-
legur og með þessa dimmu hljóm-
þýðu rödd. Okkur varð fljótt vel til
vina. Þorsteinn hafði geysilega
góða nærveru, það fylgdi honum
einhver styrkur og öryggi, ára hans
var hrein og í jafnvægi en hann var
líka skemmtilega flippaður og til í
allt.
En þarna í Hamrahlíðinni voru
dularfullir straumar í loftinu, það
brakaði og brast í öllum hugmynda-
kerfum kringum okkur. Óttalega
ögrandi var að vera unglingur í
slíku umróti. Í skólanum héldum
við árshátíð helgaða stríði, settum
upp Skemmtiferð á vígvöllinn eftir
Arrabal og fleira í þeim dúr, við
misjafnar pólitískar undirtektir.
Tenglar, sjálfboðahreyfing ungs
fólks, urðu hluti af lífi okkar. Og
um sumarið ’68 framkvæmdum við
Þorsteinn ásamt tveimur öðrum
piltum þá ágætu en vondu hug-
mynd að gefa út tímarit til að
bjarga heiminum, Úthverfi hét það,
nafngift Þorsteins minnir mig, al-
varleg þjóðfélagsumræða lituð bylt-
ingarkenndum ungmennafélags-
anda. Sumarhýran fór í það, en
varð okkur jafnframt ástæða til að
kjafta langar nætur. Og veitti ekki
af, stúdentaóeirðir vestanhafs og
austan, sovétfasisminn afhjúpaði
sig í Tékkóslóvakíu og lögreglubar-
smíðar í Reykjavík. Þorsteinn varð
svo með fyrstu mönnum fjöl-
skyldumaður. Það kom ekki á
óvart, hann var einhvern veginn
þannig, traustur og með stóran
faðm. Mikill barnakarl og húshald-
ari í eðli sínu. Fáum mönnum
treysti maður betur fyrir börnum
en honum.
Árið 1985 höguðu atvikin því
þannig að verslunarmöguleikar
opnuðust mér milli Íslands og
Portúgals. Verandi algjörlega
grænn í heimi viðskipta leitaði ég
til gamalla vina um ráð og það
varð úr að Þorsteinn tók slaginn
með mér. Við stofnuðum fyrirtæki,
Nidana, ásamt fleirum, hann á Ís-
landi, ég í Portúgal. Starfið snerist
um skipasmíðar og útgerðartengda
starfsemi, nokkur fiskiskip voru
smíðuð og við áttum náin tengsl
við útgerðarmenn og sjómenn frá
Patreksfirði, Suðurnesjum, Vest-
mannaeyjum, Hornafirði og víðar,
bæði heima á Íslandi og í Portúgal.
Svona umbastarf felst í að forða
árekstrum, endalausum redding-
um, vera til taks og halda ró sinni.
Að ýmsu leyti var Þorsteinn frá-
bær í þessu starfi, af honum staf-
aði góðvild og geðprýði, hann var
spjallglaður og bóngóður og hafði
góðan almennan sans á menn og
málefni. Upp úr 1990 breyttust að-
stæður, Þorsteinn fór að kenna en
ég hélt áfram í Portúgal. Hann og
Systa og Oddur voru hjá mér í
nokkrar vikur um aldamótin, Odd-
ur orðinn unglingur og strákarnir
mínir að komast á legg. Það var
ógurlega gaman, sumar og sól og
söngur, sund og grillaður saltfisk-
ur. Eftir að ég flutti til Íslands
hafa Steini og Systa verið á mik-
ilvægum brautum í mínu sólkerfi.
Ég þakka góð kynni og samfylgd.
Systu og krökkunum sendi ég mín-
ar innilegustu samúðarkveðjur.
Stefán Unnsteinsson.
Dauðinn gerir stundum illyrm-
islega vart við sig og því meir sem
nær manni er höggvið. Við Þor-
steinn, eða Steini Brodda, vorum
stórfrændur, systrasynir og jafn-
aldrar. Andlát hans var snöggt og
óvænt, án fyrirboða, í miðju flugi
lífsins. Við vorum enn á ný minnt á
að ekkert er gefið í þessum heimi
og lífslengd fer ekki eftir verð-
leikum. Þeim sem stjórna gangi
himintungla og sagðir eru ráða
lífslokum okkar eru stundum held-
ur betur mislagðar hendur.
Við vorum á margan hátt sam-
rýmdir í uppvexti, hittumst mikið
og lékum okkur þar sem hús afa
okkar og ömmu stóð við Marar-
götu, og margir afkomendur þeirra
bjuggu um lengri eða skemmri
tíma. Við hittumst auk þess oft í
ófáum gagnkvæmum heimsóknum
en mikill samgangur var á milli
fjölskyldna okkar.
Steini missti móður sína mjög
ungur. Það voru erfiðir tímar og
fráfall hennar varð stórum systk-
inahópi þungbært, ekki síst hon-
um. Í því tilviki eins og svo mörg-
um öðrum svipuðum reyndust
upphafsorð Halldórs Kiljan í
Brekkukotsannál um foreldramissi
ein verstu öfugmæli íslenskra bók-
mennta.
Við frændur áttum margt saman
að sælda á þessum árum. Steini
var ætíð glaður og glaðbeittur,
uppátækjasamur, og þroskaðist
fyrr en við margir frændur og fé-
lagar, varð fljótt fremstur meðal
jafningja. Hann var leiðtogi í
mörgu skemmtilegu sem við tókum
okkur fyrir hendur. Við hlupum og
stikluðum á háum garðveggjum í
Vesturbæ með hávaða og látum,
fullkomnuðum hina eðlu list bjöllu-
ats, teikuðum bíla af kúnst, og átt-
um í stórfenglegum skylmingabar-
dögum þar sem heilu göturnar
voru gerðar að vígvelli. Við gerð-
um virðulegum borgurum lífið
leitt, ekki síst þeim sem ekki vildu
að við hlypum um garða þeirra,
stundum í sakleysi þegar sækja
þurfti bolta sem sparkað var inn í
garðinn. Við stunduðum trjáklifur
af ástríðu, en á þeim árum var ekki
mörgum klifurhæfum hríslum til að
dreifa í Reykjavík nema í Vest-
urbænum. Við sáum fyrstu útgáfu
hinnar merku bíómyndar King
Kong rúmum tuttugu árum eftir að
hún var gerð í nýju Laugarásbíói,
líklega átta ára, ég man að mér var
um og ó við að horfa á þennan
stóra og ógnvekjandi apa á tjald-
inu, en Steini lét sér fátt um finn-
ast. Ég býst við að þessar lýsingar
eigi við marga sem voru börn á
þessum árum, en fyrir þessar
stundir og minningar hef ég alltaf
verið Steina stórfrænda mínum
þakklátur. Því miður urðu okkar
samskipti minni þegar við eltumst,
og önnur viðfangsefni tóku við. Á
því er of seint að ráða bót.
Ég votta Guðríði Steinunni,
börnunum þremur, barnabörnum
Steina, systkinum hans, fjölskyld-
um þeirra og Friðriku djúpa sam-
úð. Missir okkar sem Steina þekkt-
um er mikill, þeirra þó miklu meiri.
Sigurður Guðmundsson.
Fréttin af fráfalli vinar míns
Þorsteins Broddasonar fyllti hjarta
mitt miklum söknuði. Kletturinn
sem ávallt var til staðar og veitti
stuðning þegar á reyndi var fallinn
en minningarnar um þennan mikla
lífskúnstner eiga eftir að hjálpa
mér og styðja í framtíðinni.
Steini var einn af þessum gull-
molum sem maður kynnist á lífsins
braut. Maður sem vildi öllum vel
og kom fram við aðra af nærgætni
og virðingu. Hann lá þó engan veg-
inn á skoðunum sínum heldur kom
þeim frá sér með þeirri fimi í ís-
lenskri tungu sem fáum er gefin.
Leiðir okkar Steina lágu fyrst
saman er hann kom fyrst til
kennslu í Klébergsskóla fyrir um
fimmtán árum. Fljótlega kom í ljós
að hlýja hans og færni í mann-
legum samskiptum skilaði nemend-
um hans hæfari út í lífið, enda var
það að hans áliti megintilgangur
menntunar. Hann ávann sér virð-
ingu samstarfsfólks, nemenda og
foreldra og víst er að hans verður
sárt saknað í skólasamfélaginu
okkar.
Ég vil þakka þér Steini fyrir all-
ar góðu samverustundirnar í leik
og starfi og votta Guðríði þinni og
fjölskyldu samúð mína. Þinn vinur
Snorri Hauks.
Þær voru ófáar góðu stundirnar
í Lágholtinu þar sem við fjölskyld-
an vorum svo lánsöm að eignast
frábæra nágranna og vini á 2b.
Mikill samgangur var milli heim-
ilanna og margt lærði maður af
Steina enda fróður og vel mælandi
maður. Þau eru einstaklega eft-
irminnileg sumarkvöldin þar sem
Steini labbaði yfir til okkar á 2a og
lá í grasinu með kaffibollann, sagði
lærdómsríkar sögur og endaði
kannski heimsóknina með fimleika-
hoppi.
Elsku Steini, þín er sárt saknað
og takk fyrir góðu stundirnar sem
við áttum í þau 17 ár sem við
bjuggum hlið við hlið.
Við vottum Systu, Oddi Brodda,
Daða og Vin innilega samúð og
vonum að almættið veiti styrk í
sorg ykkar.
Hugurinn er hjá ykkur,
Guðmundur granni og börn.
Sú sorgarfregn beið okkar þegar
við mættum til fyrsta skóladags
þessa vetrar að Þorsteinn Brodda-
son hefði látist kvöldið áður. Hann
byrjaði að kenna við Klébergsskóla
fyrir um fimmtán árum og starfaði
samfleytt við skólann frá árinu
1999. Nemendur hans dáðu hann,
samstarfsfólk hans elskaði hann og
foreldrar virtu hann. Hann var frá-
bær náttúrufræðikennari, skapandi
og hugmyndaríkur. Erfitt verður
að fylla í það skarð.
Það var samt umsjónarkennslan
sem Þorsteinn lagði mestan metn-
að sinn í, að hjálpa öllum nem-
endum til nokkurs þroska. Senni-
lega var það köllun hans í
kennslunni, að hugsa um andlega
velferð nemenda sinna. Það þurfti
ekki langt samtal við Þorstein um
nemendur til að skynja það. Þor-
steinn var kærleiksríkur umsjón-
arkennari og hann bar djúpa virð-
ingu fyrir nemendum sínum sem
sjálfstæðum einstaklingum. Nem-
endur Klébergsskóla munu ávallt
hugsa til hans með hlýhug.
Þegar hans nýtur ekki lengur
við reynum við hin að halda merki
hans í kennslunni hátt á lofti. Með
því heiðrum við minningu Þor-
steins Broddasonar.
Við sendum Guðríði Steinunni og
fjölskyldu Þorsteins innilegar sam-
úðarkveðjur.
F.h. nemenda og starfsmanna
Klébergsskóla,
Björgvin Þór Þórhallsson.
Sigurgeiri Jóns-
syni kynntist ég
haustið 1983 þegar
ég hóf störf í alþjóða-
deild Seðlabankans
sem hann veitti forstöðu jafnframt
því að vera aðstoðarbankastjóri.
Meginviðfangsefnið laut að því að
afla ríkissjóði lánsfjár erlendis frá
og fólst í þessu að hafa tengsl við
erlenda banka og fjármálastofn-
anir. Einnig féllu mál tengd Al-
þjóðagjaldeyrissjóðnum undir
verksvið deildarinnar.
Á þessum vettvangi kynntist ég
vel mannkostum Sigurgeirs Jóns-
sonar, íhygli hans og gætni sem
gat verið blandin dirfsku. Áhersla
hans í starfi var á vönduð vinnu-
brögð í hvívetna. Hann hafði að
orðtaki, við erum fagmenn, og
meira þurfti í raun ekki að segja.
Hann naut trausts þeirra sem við
hann skiptu og mátti treysta því
að það stóð sem hann sagði. Þarna
lá lykillinn að árangursríku starfi
með erlendum lánastofnunum að
tryggja lýðveldinu lánsfé erlendis
frá við misjöfn skilyrði. Sigurgeir
var ágætur yfirmaður og minnist
Sigurgeir Jónsson
✝ Sigurgeir Jónssonfæddist í Vík í
Mýrdal 23. janúar
1934. Hann lést á
líknardeild Landspít-
alans í Kópavogi 16.
ágúst síðastliðinn og
var útför hans gerð
frá Háteigskirkju 25.
ágúst.
ég margra góðra
stunda með honum
og starfsfólki bank-
ans á þessum árum.
Eins minnist ég
ánægjulegra ferða
með honum í erind-
um bankans víða um
heim.
Framhaldsnáms í
hagfræði aflaði Sig-
urgeir sér við Stan-
ford-háskóla í Kali-
forníu. Um fjögurra
ára skeið var hann
varafulltrúi í stjórn
Alþjóðagjaldeyrissjóðsins í Wash-
ington DC. Hann hafði ágætar
forsendur til að taka þátt í mótun
stefnu í efnahagsmálum á starfs-
ferli sínum og lagði þar margt
gott til mála.
Sigurgeir stóð traustum fótum í
íslenskum jarðvegi, hafði áhuga á
sögu lands og lýðs og honum voru
átthagar sínir í Vestur-Skaftafells-
sýslu kærir. Oft minntist hann for-
feðra sinna og frændgarðs þeirra,
presta mann fram af manni sem
ýmist hétu Jón eða Þorvarður og
þótti ekki minna til þeirra koma
þó að sumir hefðu verið hneigðir
fyrir öl og víf. Ævisaga síra Jóns
Steingrímssonar, prests af öðrum
ættmeiði, var honum löngum hug-
stæð.
Ég kveð Sigurgeir Jónsson með
virðingu og þökk og flyt Ingi-
björgu og fjölskyldu samúðar-
kveðjur.
Ólafur Ísleifsson.