Morgunblaðið - 04.09.2009, Síða 32

32 Minningar
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 4. SEPTEMBER 2009
✝ Erna María fædd-ist í Reykjavík 1.
ágúst 1947. Hún lést á
Líknardeild Landspít-
alans þann 18. ágúst
2009.
Foreldrar hennar
voru Ludvig Leopold
Hjálmtýsson, f. 1914,
d. 1990, og Kristjana
Pétursdóttir, f. 1918,
d.1992. Bróðir Ernu
er Pétur Ludvigsson,
f. 1945, maki Nína
Kristín Birgisdóttir, f.
1949. Sonur Ernu og
Karls J. Steingrímssonar, f. 1947,
er Pétur Albert, f. 1963. Erna
María giftist 1966 Haraldi Schiöth
Haraldssyni, f. 1940, sem ættleiddi
Pétur. Eiginkona Péturs er Berg-
lind Johansen, f. 1966, dætur þeirra
eru Kristjana, f.1992,
Karólína, f. 1995, og
Erna Katrín, f. 2001.
Börn Ernu og Har-
alds eru 1) Unnur
María, f. 1968, sam-
býlismaður Helgi
Bjarnason, f. 1962,
sonur þeirra er
óskírður, f. 2009, son-
ur Helga af fyrra
sambandi er Árni
Freyr, f. 1995. 2) Har-
aldur Ludvig, f. 1978,
dóttir hans og Ingi-
bjargar Jónu Jak-
obsdóttur, f. 1980, er Viktoría
María, f. 2006.
Útför Ernu Maríu fer fram frá
Dómkirkjunni í dag, 4. september,
og hefst athöfnin kl. 13.
Meira: mbl.is/minningar
Það er oft sagt að maður velji ekki
fjölskyldu sína heldur vini. Fyrir mér
var Erna fyrst og fremst vinur því
betri tengdamömmu gæti ég ekki
hafa valið mér. Hún hefur verið mér
mikil fyrirmynd í einu og öllu frá okk-
ar fyrstu kynnum sem spanna nú
hartnær 30 ár.
Hún var einstök manneskja, ynd-
isleg að utan sem innan, með hjartað
á réttum stað. Hún hafði einstakan
húmor og dillandi hlátur sem sárlega
verður saknað. Hún var bæði í senn
góður ráðgjafi og hlustandi, skörp og
áhugasöm, með púlsinn á öllu því sem
var að gerast í kringum hana, hvort
sem var í samfélaginu eða innan fjöl-
skyldunnar. Í veikindum Ernu dáðist
ég að kjarki hennar, þroska og styrk
og æðruleysi í lokin.
Ég kveð nú mína elskulegu tengda-
móður í hinsta sinn með djúpri virð-
ingu og þakklæti fyrir samleið okkar
og vináttu sem lifir áfram í hjarta
mínu sem og arfleifð hennar í dætrum
mínum.
Berglind (Linda).
Þann 18 ágúst sl. lést Erna Lúð-
víksdóttir mágkona mín og vinkona.
Hennar er sárt saknað.
Ég man þegar Harrý bróðir minn
kom fyrst í heimsókn með Ernu þeg-
ar hún var ung stúlka.
Það var mikið í Ernu spunnið, sem
fjölskylda mín fékk að kynnast í
gegnum árin, góðmennska hennar,
glaðlyndi og yfirvegun í öllu hennar
fasi. Ég verð henni alltaf þakklát fyrir
umhyggjuna sem hún sýndi foreldr-
um mínum og ekki síst Elfari bróður í
hans miklu veikindum.
Alltaf var Erna gleðigjafi í vina-
hópnum og þar er höggvið mikið
skarð.
Ég og fjölskylda mín vottum fjöl-
skyldu hennar samúð okkar og
barnabörnum sem eiga eftir að sakna
bestu ömmu í heimi.
Elsku Harrý minn, Erna var lífs-
ljós þitt og það mun aldrei slökkna.
Það mun loga áfram í minningu þinni,
barna og barnabarna.
Ég þakka Guði fyrir þann kjark
sem hann gaf henni til að takast á við
veikindi sín sem hún leit á sem verk-
efni.
Ég trúi því að hún muni taka á móti
okkur sem á eftir komum með sínu
fallega brosi.
Elsa Haraldsdóttir og fjölskylda.
Yndislega fallega mágkona mín,
Erna, hefur kvatt þetta líf og haldið á
vit eilífðarinnar. Eftir situr tómleiki
og söknuður.
Ég var heppin að eiga samleið með
Ernu í tæp 40 ár, eða síðan ég giftist
bróður hennar og eignaðist stóra
systur eins og hún sjálf komst að orði
í ræðu til okkar Péturs á brúðkaups-
daginn. Hvorug okkar átti systur og
mér hefur oft síðan verið hugsað til
þessara orða. Ég vona að ég hafi stað-
ið undir heiðrinum sem í þeim felst.
Erna var lánsöm í lífi sínu. Hún
eignaðist elskulegan eiginmann, sem
var ávallt reiðubúinn, með bros á vör
að gera allt fyrir Ernu sína og hann
var vakinn og sofinn yfir velferð Ernu
í veikindum hennar. Yndislegu börnin
þrjú voru augasteinar móður sinnar
og síðan komu englarnir fimm, barna-
börnin. Fjórar yngismeyjar sem
amma ræktaði vel og uppskar í stað-
inn ríkulega virðingu, ást og um-
hyggju. Þá kom prinsinn litli sem átti
dýrmæta 14 daga samveru með
ömmu sinni, litla kraftaverkabarnið
sem beðið hafði verið eftir. Þetta var
lífið fyrir Ernu, börnin og barnabörn-
in.
Þa var mikið áfall þegar Erna
greindist með krabbamein fyrir tæp-
um þremur árum, þann illvíga vágest
sem vægir litlu. Hún var nýkomin
heim úr frábærri siglingu með stór-
fjölskyldunni, frænkum og frændum,
en þurfti nú að horfast í augu við
ólæknandi sjúkdóm.
Erna tókst á við veikindi sín af
ótrúlegri stillingu og húmor, sem ein-
kenndi líf hennar alla tíð. Hláturinn
ómetanlegi mun lifa í minningunni.
Síðustu vikurnar var gott að koma til
hennar á líknardeildina í Kópavogi í
ró og frið og eiga góðar stundir með
henni þar sem sólin skein. Nú skil ég
orðið „æðruleysi“.
Elsku Harrý, Pétur, Linda, Unnur,
Helgi, Halli og allir litlu englarnir
hennar Ernu, ég votta ykkur öllum
innilega samúð. Megi góðar minning-
ar umlykja ykkur og umvefja í þeim
kærleika sem Ernu fylgdi. Megi guð
vera með ykkur og gefa ykkur styrk á
erfiðum tíma.
Nína.
Þær léku létt í huga hennar vís-
urnar sem hún orti frændsystkinum
sínum til heiðurs á tyllidögum. Vís-
urnar, sem innihéldu húmorsríkar
lýsingar með alvarlegu ívafi á viðkom-
andi og umhverfi hans voru fluttar
undir hennar stjórn af kór Frænku-
félagsins við mikla kátínu.
Ernu var það eiginlegt að gefa sér
tíma fyrir aðra, þannig naut hún lífs-
ins í faðmi fjölskyldu og vina.
Virðing og þakklæti er okkur efst í
huga þegar við í dag kveðjum frænku
okkar, Ernu Maríu Ludvigsdóttur,
hinstu kveðju. Erna er þriðja af
barnabörnum ömmu Lucindu og afa
Hjálmtýs sem kveður en áður eru
farnir Hilmar V. Heiðdal og Sigurður
Guðmundsson.
Æskuárin voru Ernu áhyggjulaus í
öruggum faðmi foreldra og bróður
þar sem eiginleikar hennar fengu not-
ið sín og döfnuðu vel. Þegar hún svo
seinna varð móðir og gifti sig góðum
dreng hélt hún hugrökk út í lífið sem
hún leit ætíð björtum augum. Fjöl-
skyldan stækkaði með árunum og var
það farsæld Ernu hversu hún í móð-
ur- og ömmuhlutverki var afkomend-
um sínum bæði leiðbeinandi og vinur.
Í ágúst fæddist lítill ömmudrengur
sem hún dáði að sjá og snerta.
Það var heillaspor í lífi okkar og
foreldrum okkar til mikillar gleði þeg-
ar við stofnuðum Frænkufélagið
Túllu Hansen í september 1989, en fé-
lagið er kennt við ömmu okkar Luc-
indu.
Í tilefni stofnunarinnar orti Erna
brag þar sem hún lýsti hug sínum til
framtaksins og fylgir annað erindi af
sex hér:
„Því það er synd að láta niður falla
ættarbönd og samkennd alla.
Í heimi sem að þarfnast hlýju og ástar
já, kynnumst betur og stöndum saman
fastar.“
(E.L.)
Allt frá stofnun hefur félagið fært
okkur hverja nær annarri og tengt
fjölskyldur okkar sterkari böndum.
Erna skipaði sæti í stjórn félagsins
frá stofnun og stóð meðal annarra þar
að undirbúningi og tilurð hinna ár-
legu þorrablóta sem haldin eru með
glæsibrag, söng og hlátri. Erna var
ávallt tilbúin að skipuleggja eitthvað
nýtt og spennandi eins og ferðir stór-
fjölskyldunnar innanlands og var
aldrei tímabundin ef fundur var í
frænkufélaginu eða á vegum þess.
Svo var það eftir árslangan og vand-
aðan undirbúning að við fórum í sept-
ember árið 2006, tuttugu og níu sam-
an í siglingu frá New Jersey í
Bandaríkjunum til Karíbahafsins.
Siglingin færði okkur öllum ógleym-
anlega ánægju og þegar henni lauk,
heimsóttum við frænkur okkar úr fé-
laginu búsettar í Connecticut þar sem
við fengum höfðinglegar móttökur,
ferðina enduðum við svo saman í New
York. Veikindi Ernu gerðu vart við
sig í ferðinni en hún lét eins lítið með
það og hægt var og naut ferðarinnar í
hvívetna.
Nú á síðustu dögum júlímánaðar
var hún heiðruð af okkur frænkunum
þegar hún var gerð að þriðja heið-
ursfélaga Frænkufélagsins Túllu
Hansen, tók hún við viðurkenning-
unni af mikilli gleði og því ótrúlega
æðruleysi sem einkenndi hugarfar
hennar og fas allt.
Erna var glaðlynd, traust vinkona
sem bar góðmennsku og glæsileika af
mikilli reisn. Söknuðurinn er sár en
minningarnar frá samverustundum
verða vel varðveittar.
Elsku Harrý, megi trygglyndi þitt í
ykkar einlæga sambandi vera þér
huggun harmi gegn. Við vottum þér,
Pétri Albert, Unni, Halla og fjölskyld-
um okkar innilegustu samúð.
F.h. Frænkufélagsins Túllu Han-
sen,
Valgerður Sigurðardóttir.
Elsku Erna frænka mín.
Nú hefur þú kvatt okkur eftir bar-
áttu við illvígan sjúkdóm. Þegar ég
rifja upp stundirnar sem ég átti með
þér minnist ég alltaf þeirrar hlýju og
gleði sem ríkti í kringum þig. Aldrei
var húmorinn langt undan og þú gast
alltaf séð það fyndna og skemmtilega
við allar aðstæður. Úr æsku minni
minnist ég einna helst ferðanna sem
við fórum í berjamó og veiðiferðanna
með afa Ludvig og ömmu Nönu þegar
við vorum öll saman. Þegar ég var að
skoða gamlar myndir um daginn rifj-
aðist upp fyrir mér þegar við Halli
fengum að búa til virki úr svefnsóf-
anum heima hjá ykkur Harrý og her-
bergið umturnaðist. Við áttum von á
skömmum, en þú tókst þessu öllu með
húmornum. Við bökuðum líka og
skreyttum piparkökur fyrir jólin, en á
seinni árum, eftir að við krakkarnir
uxum úr grasi, hefur samgangurinn
ekki verið eins mikill og áður, en þó
ríkir alltaf hamingja og gleði þegar
við hittumst hvort sem er á þorrablót-
um, um jólin eða annars staðar. Síð-
ustu vikurnar, eftir að þú lagðist á
spítalann og ekki síst eftir að þú fórst
á líknardeildina í Kópavogi, áttum við
aftur góðar stundir saman þar sem þú
hélst áfram að veita af elsku þinni og
umhyggju. Æðruleysi þitt og styrkur
í erfiðri baráttu var einstakur. Ég
mun ávallt minnast þín með söknuði
og virðingu.
Við Þorri sendum Harrý, Pétri og
Lindu, Unni og Helga og Halla og öll-
um barnabörnunum samúðarkveðjur
og hugsum með þakklæti til þess að
Erna fékk að sjá litla kraftaverka-
prinsinn áður en hún lést.
Hildur Ólöf.
Nú er haustið gengið í garð og
runninn upp sá tími ársins sem hóp-
urinn okkar horfði til með eftirvænt-
ingu og gleði í hjarta. Þá var sprett úr
spori og haldið út á land í „skemmti-
helgarreisu“, sem við höfum farið í sl.
40 ár.
Við höfum verði svo lánsöm að hafa
átt Ernu að í þessum hópi, sem ávallt
smitaði alla með sinni glaðværð, já-
kvæðni, frásagnarhæfileikum, húmor
og dillandi hlátri.
Það er stórt skarð höggvið í þennan
góða vinahóp við fráfall Ernu.
Við sem þekktum Ernu vel vitum
að það hefði ekki verið í hennar anda
að vita af okkur leiðum og sorgmædd-
um og þá er gott að ylja sér við góðar
minningar um frábæra konu. Þær
munu veita okkur styrk inn í framtíð-
ina, en Ernu verður sárt saknað.
Elsku Harrý okkar, börn og fjöl-
skyldur. Missir ykkar er mikill og
sorgin djúp. Megi Guð gefa ykkur
styrk.
Kom, huggari, mig hugga þú,
kom, hönd, og bind um sárin,
kom, dögg, og svala sálu nú,
kom, sól, og þerra tárin,
kom, hjartans heilsulind,
kom, heilög fyrirmynd,
kom, ljós, og lýstu mér,
kom, líf, er ævin þver,
kom, eilífð, bak við árin.
(Valdimar Briem.)
Ólafía, Hermann, Gerður,
Gunnar, Snæfríður, Sæmundur,
Erla, Garðar, Arnbjörg, Svein-
björn, Þorgeir, Elsa og Kolbrún.
Og nú fór sól að nálgast æginn,
og nú var gott að hvíla sig
og vakna upp úngur einhvern daginn
með eilífð glaða kringum þig.
Nú opnar fangið fóstran góða
og faðmar þreytta barnið sitt;
hún býr þar hlýtt um brjóstið móða
og blessar lokað augað þitt.
Hún veit, hve bjartur bjarminn var,
þótt brosin glöðu sofi þar.
(Þorsteinn Erlingsson.)
Að morgni dags hinn 18. ágúst sl.
kvaddi Erna mín þessa jarðvist eins
hljóðlega og fallega og hún hafði lifað
lífi sínu. Þessi glæsilega kona og kær
vinkona hafði lokið baráttu sinni við
illvígan sjúkdóm. Hún bjó yfir aðdá-
unarverðu æðruleysi og styrk til
hinztu stundar og sem hefur einkennt
hana alla tíð. Það var hún sem huggaði
og sefaði sorgina sem bjó í hjörtum
okkar sem þekktu hana og vissu að
hverju stefndi.
Lífið er söngur, syngdu hann.
Lífið er gjöf, njóttu hennar
Lífið er fegurð, dáðu hana.
Lífið er áskorun, taktu henni.
Lífið er sorg, sigraðu hana.
Svo mælti Móðir Teresa m.a. þegar
hún vitnaði til þeirra ótal gjafa sem líf-
ið gefur en er okkar að vinna með og
rækta. Fáa þekki ég sem kunni þá list
betur en Erna. Veikindum sínum og
stærstu áskorun lífsins tók hún með
ótrúlegri yfirvegun. Hún kveður okk-
ur á þeim árstíma sem hún mat hvað
mest, þegar fagrir haustlitirnir birt-
ast í landslaginu, m.a. í bláberjalyng-
inu sem hún tíndi samviskusamlega á
hverju ári, þurrkaði og kom fyrir í
koparpottinum sínum.
Erna var Guði þakklát fyrir gjafir
lífsins, naut þeirra í ríkum mæli en
kunni jafnframt að fara vel með þær.
Henni tókst svo sannarlega að syngja
söng lífsins fallega. Fjölskyldan öll
var hennar stærsta gjöf sem hún hlúði
að og varðveitti. Eiginmaðurinn,
börnin þrjú, tengdabörn og barna-
börn elskuðu hana og dáðu og þeirra
er söknuðurinn mestur. Hún ræktaði
vináttuna og var traustur hlekkur í
stórum og tryggum vinahópum og sá
til þess að keðjan slitnaði ekki.
Glaðværð og húmor einkenndi
Ernu alla tíð og sá hún oftar en ekki
spaugilegu hliðarnar á málunum. Og
hvað við gátum hlegið saman. Við vor-
um sannfærðar um að hlátursköstin
hefðu lækningamátt og hreinsuðu lík-
amann af alls kyns óværu og er ég
ekki frá því að það sé rétt. En oft er
stutt milli hláturs og gráts. Lán mitt
var að eiga hana að, því allt verður
betra ef maður getur deilt því með
góðum vini. Hún hafði svo góða og
þægilega nærveru. Við nutum þagn-
arinnar saman jafnt sem gleðistunda.
Söknuðurinn er svo sár en þakk-
lætið fyrir að hafa þekkt Ernu mína
og átt með henni samleið verður það
sem sigrar sorgina hjá mér og öllum
þeim sem hana þekktu. Ótal ljúfar
minningar, eftir nær 40 ára vináttu
sem aldrei hefur borið skugga á, eru
ómetanlegar og sefa. Ég þakka henni
fyrir allt sem hún hefur verið mér og
mínum og sakna þess að hafa hana
ekki lengur, því við ætluðum svo sann-
anlega að eyða ellinni saman og hafa
það svo huggulegt og skemmtilegt.
Ég sakna þess að geta ekki ýtt á
Erna mín í símanum og átt okkar
notalega morgunspjall.
Ég sakna hlátursins.
Ég sakna þess að fá ekki fleiri vís-
ur.
Ég sakna þín kæra vinakona.
Erla Ólafsdóttir.
Erna, mín hjartans vinkona, lést á
fallegum sumardegi eftir erfið veik-
indi. Við fráfall hennar hrannast upp
ljúfar minningar um hana; konuna
sterku með fallega brosið og heillandi
framkomuna; jákvæðni og fágað fas
voru hennar aðalsmerki.
Við Erna kynntumst fyrir meira en
fimmtíu árum og tengdumst strax
sterkum vináttuböndum. Við deildum
bæði sorg og gleði og gat ég alltaf
treyst á vináttu hennar og styrk, sem
ég verð henni ævinlega þakklát fyrir.
Ég er stolt af því að hafa verið sam-
ferðamaður hennar og góður vinur.
Sorg og söknuður hreiðra um sig í
hjartanu en minningin um elsku Ernu
mína mun verma sálina nú þegar hún
er gengin inn í ljósið bjarta laus við
allar þjáningar.
Elsku Harry, Pétur, Unnur, Halli,
ömmustelpurnar Kristjana, Karólína,
Erna María og Viktoría og nýfæddi
fallegi drengurinn, tengdabörn, bróð-
ir og aðrir ástvinir sjá nú á eftir ást-
ríkri eiginkonu, móður og ömmu sem
umvafði þau öll ást og umhyggju og
bar ætíð hag fjölskyldunnar ofar öllu.
Megi góður Guð gefa þeim styrk og
vissu um endurfundi.
Ég aldrei hef lofað að brautin sé bein,
né blómstígar gullskrýddir alla leið heim.
Ég get ekki lofað þér gleði án sorgar,
á göngu til himinsins helgu borgar.
En eg hefi lofað þér aðstoð og styrk,
og alltaf þér birtu þó leiðin sér myrk.
Mitt ljúfasta barn ég lofað þér hef,
að leiða þig sjálfur hvert einasta skref.
(Hjálmar Jónsson.)
Guð blessi elsku Ernu mina í nýjum
heimkynnum.
Helga Bjarnason.
Kær vinkona, Erna María, er fallin
frá langt um aldur fram. Síðustu daga
sína dvaldi hún á líknardeildinni við
voginn þar sem fuglarnir sungu í sum-
argolunni og náttúran skartaði sínu
fegursta. Þar var hún umvafin fjöl-
skyldu sinni og vinum og yndislegt að
hún skyldi lifa það að sjá yngsta
barnabarnið, dóttursoninn, og fylgj-
ast með honum fyrstu dagana í lífi
hans.
Minningar 60 ára vináttu streyma
fram, ljúfar minningar frá barnæsku í
Hátúninu þar sem við ólumst upp;
bernskuleikir krakkanna í hverfinu,
ferðir í Sjálfstæðishúsið þar sem
pabbi hennar vann og þar máttum við
fylgjast með revíuæfingum gaman-
leikara þess tíma í gegnum lítil op, ný-
stárlegu leikföngin sem pabbi minn
keypti í Ameríku, áramótaboðin milli
húsanna með tilheyrandi göngu á
brennu, sunnudagsbíltúrar og ís,
barnaguðsþjónustur í Laugarnes-
kirkju, og fleira og fleira. Við eign-
uðumst þrjú börn hvor, þau fyrstu í
heimahúsum og nutum þeirra forrétt-
inda að vera heimavinnandi og geta
fylgst með börnunum okkar vaxa úr
grasi. Við fylgdumst að í stóru og
smáu, í gleði og sorg.
Þegar horft er til baka finnst mér
svo stutt síðan við vorum litlar stelpur
en nú er komið að kveðjustund og vil
ég þakka henni fyrir allt það góða sem
hún gaf mér og mínum. Erna gaf mik-
ið af sér sem skilar sér áfram til barna
hennar, barnabarna og allra sem um-
gengust hana. Hún gaf frá sér fegurð
og hamingju, hún var glaðvær og vin-
átta hennar var ósvikin. Betri ömmu
gátu barnabörnin ekki átt. Ég rakst á
góða lýsingu sem gæti svo vel átt við
Ernu: „Flestar ömmur eru svolítið
feitar, en þó ekki svo feitar að þær
geti ekki reimað skóna manns. Þær
nota gleraugu, þær geta svarað öllum
spurningum. Ef þær lesa fyrir okkur,
hlaupa þær aldrei yfir neitt. Ömmur
eru þær einustu sem hafa tíma fyrir
aðra.“
Hún dó þakklát fyrir lífið sem gaf
henni svo margt gott; eiginmann sem
Erna María
Ludvigsdóttir