Morgunblaðið - 04.09.2009, Side 35

Minningar 35
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 4. SEPTEMBER 2009
efni. Því trúi ég allavega. Ég kveð
þig, afi Kári, með söknuð í huga og
hjartans þökk fyrir allt. Hvíl í friði.
Minning þín er mér ei gleymd;
mína sál þú gladdir;
innst í hjarta hún er geymd,
þú heilsaðir mér og kvaddir.
(Káinn.)
Erla Ölversdóttir og
fjölskylda, Grindavík.
Elsku afi.
Ég sit og hugsa til þín og reyni að
setja á blað minningar um þig, elsku
„litli afi“ eins og ég kallaði þig ætíð.
Það koma margar hlýjar og góðar
minningar upp í huga mér þegar ég
hugsa til baka um þig. Sérstaklega
eru þær minnisstæðar minningarnar
sem ég á frá heimsóknum mínum á
heimili ykkar í Heiðargerði. Sam-
verustundir okkar þar voru margar
og yndislegar, alltaf tóku þið „litla
amma“ vel á móti okkur þar. Ekki
minnkaði umhyggjan og gestrisnin
þegar þið fluttuð síðar út á Granda.
Mér er mjög minnisstæð öll vinnan
sem þú lagðir í og við garðinn og um-
hverfið í kringum húsið ykkar, ég
man að oftar en ekki var girðing tekin
niður og máluð. Þannig varst þú afi
minn þegar kom að viðhaldi og fegr-
un á umhverfinu í Heiðargerði, hús-
inu sem þú og amma byggðuð ykkur
fyrir heimili. Ekki má svo gleyma
kjallaranum þar sem smíðaverkstæði
þitt var og margur hluturinn var
smíðaður eða betrumbættur þar. Þar
niðri var allt í sérstaklega mikilli röð
og reglu, allir hlutir áttu sinn stað hjá
þér. Þannig varst þú afi minn, metn-
aður þinn var alltaf svo mikill, hvort
sem það var við vinnu, viðhald í garð-
inum, við heimilið eða að hlúa að fjöl-
skyldu þinni. Það gerðuð þið amma
alltaf af hjartans lyst og mikilli inn-
lifun.
Það er erfitt að taka fram ein-
hverja eina minningu yfir aðra þegar
ég hugsa til þín og allra góðu stund-
anna sem við áttum saman. Þegar
fregnir bárust um andlát þitt vorum
við Margrét nýfarin til útlanda og því
miður höfum við ekki möguleika að
vera við jarðarför þína. Þar munum
við þó verða í huga okkar og hjörtum
og komum við til að kveðja þig, elsku
„litli afi“, þegar við komum heim. Afi,
ég veit að þú ert hamingjusamur
núna, þegar þið amma eruð sameinuð
aftur himnum ofar eftir langan að-
skilnað.
Elsku afi, hvíl í friði, við munum
ætíð geyma þig í hjörtum okkar.
Á hendur fel þú honum,
sem himna stýrir borg,
það allt, er áttu’ í vonum,
og allt, er veldur sorg.
Hann bylgjur getur bundið
og bugað storma her,
hann fótstig getur fundið,
sem fær sé handa þér.
Mín sál, því örugg sértu
og set á Guð þitt traust.
Hann man þig, vís þess vertu,
og verndar efalaust.
Hann mun þig miskunn krýna.
Þú mæðist litla hríð.
Þér innan skamms mun skína
úr skýjum sólin blíð.
(Björn Halldórsson.)
Kári Magnús og Margrét.
Hin langa þraut er liðin,
nú loksins hlauztu friðinn,
og allt er orðið rótt,
nú sæll er sigur unninn,
og sólin björt upp runnin
á bak við dimma dauðans nótt.
Fyrst sigur sá er fenginn,
fyrst sorgar þraut er gengin,
hvað getur grætt oss þá?
Oss þykir þungt að skilja,
en það er Guðs að vilja,
og gott er allt, sem Guði er frá.
Nú héðan lík skal hefja,
ei hér má lengur tefja
í dauðans dimmum val.
Úr inni harms og hryggða
til helgra ljóssins byggða
far vel í Guðs þíns gleðisal.
(Valdimar Briem.)
Elsku afi Kári, nú ertu kominn til
ömmu Margrétar sem þú elskaðir og
saknaðir mikið. Við munum geyma
minningarnar um þig um ókomna tíð.
Okkur langar einnig að minnast
hennar ömmu Margrétar, og þakka
ykkur báðum fyrir alla þá umhyggju
og ástúð sem þið sýnduð okkur í
hvert sinn er við hittumst. Amma var
alltaf brosandi og hlý og af þér skein
stoltið og metnaðurinn. Við munum
minnast ykkar beggja með ást og
virðingu. Við þökkum ykkur fyrir allt
og biðjum ykkur Guðs blessunar.
Margs er að minnast,
margt er hér að þakka.
Guði sé lof fyrir liðna tíð.
Margs er að minnast,
margs er að sakna.
Guð þerri tregatárin stríð.
(V. Briem.)
Guð blessi minningu þeirra.
Ykkar langafadætur,
Birgitta Hrund og Elka Mist
Káradætur.
Ég átti þess kost að vinna með
Kára Ingvarssyni, á árunum 1982-
1984. Var það við Múlastöð Pósts og
síma, en hann var þar þá húsvörður
og ég einn næturvarðanna. Hann var
þar frekar vinsæll og vel liðinn
stjórnandi; og hafði gaman af að við-
hafa vafasamar vísur eftir bæði sig og
aðra. Var hann tilfinningaríkur, hlý-
legur og örlátur heim að sækja. Hefi
ég lengi séð fyrir að það myndi þykja
eftirsjá að honum er hans tími kæmi.
Múlastöðin var þá einn af fjöl-
mennu og fjölbreytilegu vinnustöð-
unum í borginni, með fólk sem vann
við símtækni, talsamband, póstflokk-
un og stjórnunarstörf; og virtist þar
starfsandi góður. Voru þar einnig
margir áhugamenn um blaðaskrifin
mín. Nú þegar einn helsti tengilið-
urinn þar, Kári húsvörður, er fallinn
frá, og stofnunin orðin einkavædd og
uppskipt, hlýtur mörgum gamalla
kunningja minna þar að finnast að
farið sé að fenna yfir sitt eigið líf. Vil
ég því nota tækifærið hér til að kasta
kveðju minni til þeirra. En þannig
stóð á veru minni á þeim bæ, að ég
hafði nýlokið við að kenna vetrar-
langt við menntaskóla, að afloknu há-
skólanámi, og vildi nú reyna fyrir
mér með ritstörfum. Hugði ég að það
myndi finnast mikið næði í nætur-
varðarstarfinu til að sinna lestri og
skriftum; og stunda lausablaða-
mennsku meðfram. Gekk þetta eftir.
Gerðist ég nú iðinn við greinaskrif í
DV og Morgunblaðið. Varð þar einn-
ig til undirbúningsvinnan að ljóð-
skáldaferli mínum, og fjölluðu nokk-
ur fyrstu ljóð mín þar um þann
vinnustað. Birtist það lengsta í Les-
bók Morgunblaðsins 1982, og heitir
það Næturvörðurinn. Fleiri birtust í
Stúdentablaðinu 1983. Þau birtust
síðan í fyrstu ljóðabókinni minni,
Næturverðinum, 1989 (og ljóðið um
næturvörðinn birtist svo í enskri þýð-
ingu minni í fjórðu ljóðabók minni,
An Icelandic poet, 1998). (Það var
raunar einnig endurbirt í Reykjavík-
urljóðum, 1986, á vegum Heimdallar,
í bók sem var ritstýrt af Ólafi Þ.
Stephensen, núverandi ritstjóra
Morgunblaðsins!).
Kári leysti mig að lokum út eftir
þriðja sumar mitt í starfi, með gam-
alli kersknisvísu um feitlagna stúlku
á Borðeyri; en þangað var ég nú að
halda til kennslu eftir að hafa bætt
við mig kennsluréttindanámi við H.Í
um veturinn. Hitti ég hann síðan einu
sinni eftir það. Vil ég nú endurgjalda
vísnakveðju hans með einu ljóða
minna úr elleftu ljóðabók minni,
Kvæðaljóðum og sögum (2008), sem
er ort í bundnu formi, en það heitir:
Dúfur tvær.
Má segja að eitthvað leifi eftir af
andblæ næturvörsluáranna í því; þó
svo að þar sé einnig komin til nýlegri
skírskotun til hugðarefna Ásatrúar-
manna:
Á morgni hverjum dúfur hvítar tvær
hraða sér um skelliganga þrær;
en áður báðar þó til enda ná
einatt lykjast skelliklettar þá:
önnur ferst en hin stéls fjöður missir;
færir síðan Seifi helgar vistir.
Seifur þakkar þessa lofgjörð svona:
þrífur fuglinn, kreistir hann og togar
þar til guðleg veig úr goggi drýpur.
Sendir síðan fyglið út um gnípur.
Tryggvi V. Líndal
✝ Guðmundur Jó-hannes Tómasson
fæddist í Reykjavík
25. ágúst 1954. Hann
lést á heimili sínu,
Hverfisgötu 125 í
Reykjavík, 28. ágúst
sl. Foreldrar hans eru
Sjöfn Guðmunds-
dóttir, f. 17. maí 1935,
og Tómas Sigurpáll
Jónsson, f. 28. ágúst
1933, d. 6. mars 1995.
Þau skildu. Stjúpfaðir
er Guðni Þórðarson, f.
6. september 1939.
Systkini Guðmundar eru Guðrún
Tómasdóttir, f. 21. febrúar 1960,
Hulda Rós Guðnadóttir, f. 13. júní
1973, Sunna Jóna Guðnadóttir, f. 15.
júlí 1975, maki Matej Hlavacek og
Brynja Þóra Guðnadóttir, f. 9. sept-
ember 1976, maki Andri Páll Páls-
son.
Guðmundur eignaðist soninn Þór-
hall Skúlason, f. 21. nóvember 1971,
sem síðar var ættleiddur af eig-
inmanni móður sinnar. Sonur Þór-
halls er Kristján
Gabríel, f. 5. febrúar
2001.
Guðmundur kvænt-
ist Guðbjörgu Hug-
rúnu Björnsdóttur og
eignuðust þau þrjú
börn. Þau skildu. Börn
Guðbjargar Hugrúnar
og Guðmundar eru
Vega Rós, f. 30. nóv-
ember 1977, maki Dyl-
an Kincla, dóttir Ið-
unn Nótt, f. 16.
nóvember 2003,
Sandra Guðrún, f. 21.
janúar 1979 og Andreas, f. 25. maí
1984.
Guðmundur er fæddur og uppal-
inn í Reykjavík en gekk í skóla bæði
í Héraðskólanum á Núpi og Mennta-
skólanum á Akureyri.
Útför Guðmundar fer fram frá
Fossvogskapellu í dag, 4. september,
og hefst athöfnin klukkan 15.
Jarðsett verður í Grafarvogs-
kirkjugarði.
Meira: mbl.is/minningar
Gummi bróðir okkar varð bráð-
kvaddur föstudagsmorguninn 28.
ágúst sl. þrem dögum eftir einstak-
lega ánægjulega afmælisveislu sem
hann hélt fyrir fjölskylduna í tilefni
af 55 ára afmælinu sínu. Eftir tals-
verða heilsubresti á undanförnum
misserum sagði hann við mág sinn
að honum hefði aldrei liðið betur.
Það skein af honum sjálfsöryggið og
ánægjan og er það okkur öllum
huggun á erfiðum tíma, líka fyrir
þau okkar sem misstum af afmæl-
isfagnaðinum.
Afi Guðmundur sagði einu sinni
að nafni sinn væri langklárasta
barnabarnið. Gummi var bráð-
greindur en það endurspeglaðist í
hnyttnum húmor og því hvernig
hann tókst á við veikindi sín og þann
missi sem hann varð fyrir í lífinu.
Eftir situr það sem hann kenndi
okkur og virðing fyrir honum sem
óx samfara okkar eigin þroska og
kynnum af áskorunum lífsins.
Við kveðjum hann Gumma bróður
okkar með ljóðinu Eyrarrósin, sem
nafni hans og afi samdi eitt sinn fyr-
ir löngu.
Það var um haust, ég beið við
bjarkargrein
Og birtu sólar naut ei – ég var ein.
Og laufin féllu’ af greinum, gul og
bleik,
ég grét og þráði vorsins yndisleik.
Þá var það morguns mildi
sunnanblær,
um mína vanga strauk svo undur kær.
Að tárin mín þau stöðvuðust um
stund,
uns stormur vetrar brátt mig lagði’
að grund.
(Guðmundur J. Kristjánsson.)
Hulda Rós og Brynja Þóra
Guðnadætur.
Gummi bróðir hefur nú kvatt
þennan heim og eftir situr ljúf minn-
ing um góðan mann. Mann sem háði,
af æðruleysi, langa og stranga bar-
áttu
við erfiðan sjúkdóm meirihluta
ævi sinnar. Frá því ég var lítið barn
dáðist ég alltaf sérstaklega að
Gumma fyrir það hversu ljúf og góð
sál hann var. Þrátt fyrir að hann
virtist oft vera fjarlægur vegna veik-
indanna sem hömluðu honum á
margan hátt þá sýndi hann manni
aldrei neitt annað en væntumþykju
og ljúfmennsku og það var einstak-
lega auðvelt að elska svona yndis-
legan bróður. Síðasta minningin sem
ég á um Gumma bróður er mér núna
sérstaklega kær en það var þegar
við fjölskyldan fögnuðum með hon-
um 55 ára afmælinu hans nokkrum
dögum fyrir andlát hans. Þá var
hann svo kátur og hress og ánægður
með að við værum þarna svona
mörg með honum. Það var gott að
sjá hann svona glaðan og sú minning
hughreystir og yljar aumum hjarta-
rótum á þessari erfiðu kveðjustund.
Kæri Gummi, ég kveð þig með
sorg í hjarta og þakklæti fyrir allt
það sem þú kenndir mér um lífið
með hugrekki þínu og ljúfmennsku.
Ég mun hugsa til þín, elsku bróðir
minn, meðal engla alheimsins og
veit að þar mun þér líða vel.
Þín systir,
Sunna.
Með þessu erindi vil ég kveðja og
heiðra minningu elskulegs barnsföð-
ur míns.
Guð er eilíf ást
engu hjarta er hætt.
Ríkir eilíf ást,
sérhvert böl er bætt.
Lofið Guð sem gaf,
þakkið hjálp og hlíf.
Tæmt er húmsins haf,
allt er ljós og líf.
(Stefán frá Hvítadal.)
Guðbjörg Hugrún Björnsdóttir
Guðmundur Jóhannes Tómasson
var fyrsta barnabarn foreldra okk-
ar, fæddur þegar við þrjú vorum enn
í foreldrahúsum. Foreldrar hans,
Sjöfn og Tómas, bjuggu þar líka
með okkur og þar af leiðandi varð
Guðmundur á sínu fyrsta æviskeiði
eins og eitt systkina okkar enda
stutt á milli hans og Guðjóns eða
fimm ár. Við munum hann sem kát-
an og fjörugan, uppátækjasaman og
bráðgreindan. Hafði hann mjög
gaman af tónlist, og dillaði sér oft
undir útvarpstónlistinni. Það var
engin lognmolla þar sem hann var.
Síðar meir fékk hann áhuga á rokk-
tónlist og John Mayell var í miklum
metum hjá honum og átti hann mik-
ið plötusafn með honum. Oft sofnaði
hann til skiptis hjá okkur systkinun-
um eftir að við höfðum sagt honum
sögur eða sungið og skrafað við
hann.
Þá voru foreldrar okkar á besta
aldri og voru þau dugleg að ferðast
um landið, þótti þeim ekkert mál að
taka alla fjölskylduna með. Við vit-
um að Guðmundur átti margar
minningar frá þessum ferðum okkar
sem hann deilir með systur sinni
Guðrúnu. Þetta var áður en hálf-
systur hans fæddust. Þá var gist í
litlum veiðihúsum hér og þar um
landið, einnig oft í Munaðarnesi í fé-
lagsbústað á vegum ríkisstarfs-
manna og síðast en ekki síst í höll-
inni okkar í Hítardalnum, gömlum
áhaldaskúr sem nokkrar fjölskyldur
áttu saman og var nefndur Skóg-
arsel, og stóð við veiðiána Grjótá.
Það var aldrei svo margt að ekki
væri hægt að finna svefnpláss fyrir
einn í viðbót. Eins var með bílana,
alltaf hægt að koma einum fyrir.
Þetta var var fyrir tíma bílbelta og
barnabílastóla. Börnin fengu það
hlutverk að bera vatn úr Grjótá fyrir
ömmu sem stóð tryggan vörð við
kolaeldavélina ef ekki að útbúa eitt-
hvað notalegt fyrir hópinn, þá að
skara í eldinn á nóttunni svo engum
yrði kalt.
Svo óx hann úr grasi, og kom að
því að hann hitti unga stúlku, Önnu,
og eignuðust þau soninn Þórhall.
Leiðir þeirra skildi. Seinna giftist
hann Guðbjörgu Hugrúnu. Guð-
mundi þótti afar vænt um uppruna
sinn og var stoltur af honum og var
hann mjög tryggur við ömmur sínar
og afa og fór hann oft með Guggu í
heimsókn til þeirra. Gugga og Guð-
mundur eignuðust þrjú mannvænleg
börn. Eftir að Guðmundur veiktist
skildi leiðir þeirra. Alltaf héldu þau
góðu sambandi og fylgdist Guð-
mundur vel með börnunum og var
mjög stoltur af þeim þótt hann gæti
ekki tekið þátt í uppeldi þeirra. 25.
ágúst sl. varð hann 55 ára og var
honum haldin veisla sem gladdi
hann mikið, þar voru saman komin
börnin hans og barnabarn, móðir
hans og stjúpfaðir og systur hans
tvær sem búa erlendis og eru stadd-
ar hér á landi ásamt mökum sínum
og börnum. Þriðja systirin kom til
landsins nóttina sem hann dó. Hon-
um leið vel, en nýlega hafði hann
farið í hjartaaðgerð og sagði að sér
liði svo miklu betur en áður. Gugga
hafði orð á því að hann væri alveg
eins og fyrrum, glaður og hress.
Hann andaðist á afmælisdegi föður
síns. Við trúum því að hann hafi
fengið kærkomna hvíld og tökum
undir með Guðrúnu systur hans að
nú sé hann kominn til föður síns og
hvíli þar í friði.
Heba, Ágústína og Guðjón.
Guðmundur Jóhannes
Tómasson
✝
Eiginmaður minn,
JAKOB J. HAVSTEEN
lögfræðingur,
Háteigsvegi 28,
lést á gjörgæsludeild Landspítalans við Hringbraut
miðvikudaginn 2. september.
Útförin fer fram í kyrrþey að ósk hins látna.
Ragnheiður Eggertsdóttir.
✝
Ástkær sonur minn og bróðir,
JÓN INGI ÓSKARSSON,
Álfaskeiði 51,
Hafnarfirði,
varð bráðkvaddur þriðjudaginn 1. september.
Elsa Guðjónsdóttir,
Þórhallur Frímann Óskarsson.