SunnudagsMogginn - 28.02.2010, Side 38

38 28. febrúar 2010
Ferðalög
I
nga er fjallakona, hlaupari og leið-
sögumaður. Hún er með gráðu í líf-
fræði og nemur sjúkraþjálfun við
Háskóla Íslands, ásamt því að vinna
á Veðurstofunni við kortagerð. Inga segir
að hreyfing og útivist séu sér ástríða og
hefur stundað íþróttir frá því að hún man
eftir sér. „Ég hef alltaf verið á kafi í
íþróttum, bæði sem barn og unglingur.
En svo varð vendipunktur þegar ég varð
sautján ára, þá ákvað ég að ganga í Hjálp-
arsveit skáta í Reykjavík og varð alveg
ofvirk í því starfi í tíu ár.“ Inga segir
nýliðaprógrammið hafa verið mjög
strangt og að þar hafi hún lært allt um
fjallamennsku og skyndihjálp.
Hún segist aðeins hafa róast með ár-
unum, enda orðin tveggja barna móðir.
Hún fer þó reglulega á fjöll en það
skemmtilegasta sem hún gerir er að fara á
skíði. „Ég er mikið á gönguskíðum, teg-
und sem kallast telemark og þá labbar
maður upp á fjöll og skíðar niður eða fer í
nokkra daga göngur,“ segir Inga og bætir
því við að vetrarfjallamennskan höfði
sérstaklega vel til hennar. Aðspurð hvar
hún fari í þessar gönguskíðaferðir nefnir
hún Snæfellsjökul, Vatnajökul, Eyja-
fjallajökul og Tröllaskagann. Hún segist
þó frekar stunda fjöllin í nágrenni
Reykjavíkur á veturna en segir mögu-
leikana óþrjótandi.
Erfitt að hreyfa sig ekki
Inga er líka mikill hlaupari en það eru
rúm þrjú ár síðan hún smitaðist af
hlaupabakteríunni. Hún hefur hlaupið
þrjú maraþon og farið Laugaveginn
tvisvar sinnum og stefnir á að fara í þriðja
skiptið í sumar og bæta tímann sinn sem
er mjög fínn, 6:14:45. Aðspurð hvað sé
eiginlega svona gaman við að hlaupa seg-
ir hún um ákveðna útrás að ræða og að
það sé gaman að setja sér ögrandi mark-
mið til að keppa að. Sjálf fór hún að
hlaupa eftir að hafa verið í bootcamp.
„Það var mikil orka í gangi og keyrsla
og hlaupin voru bara eðlilegt framhald,
viðbót. Og svo þegar maður fer að sjá að
maður getur hlaupið fimm kílómetra, tíu
kílómetra, þá fer maður að hlaupa mara-
þon, og það hentaði mér mjög vel, ég get
hlaupið endalaust þó að ég sé ekkert
endilega að fara rosa hratt,“ segir hún.
Í fyrra lenti Inga í því að meiðast aftan
á læri og segir að fyrir hreyfifíkil eins og
sig hafi það verið gríðarlega erfitt að vera
þolinmóð. „Ég gat ekki tekið þátt í þeim
hlaupum sem ég ætlaði mér að taka þátt
í, til dæmis Laugaveginum. Og þetta var
mjög krefjandi tímabil, maður verður að
stoppa og hvílast og endurskipuleggja allt
saman. Það er bara erfitt,“ segir hún og
hlær.
Ekkert mál að byrja
Inga segir að sér finnist gaman og að það
gefi sér mikið, að koma öðrum af stað til
að hreyfa sig. Hún segir að fólk þurfi alls
ekkert að fara langt, það sé nóg að fara til
dæmis í Úlfarsfellið, Mosfell eða bara í
göngutúr út í Gróttu. Það sé alls ekki
nauðsynlegt að eiga einhvern ofurfínan
búnað en hún ítrekar að góður fótabún-
aður, hvort sem um er að ræða göngu-
eða hlaupaskó, sé grundvallaratriði.
Inga hefur stundum starfað sem leið-
sögumaður fyrir Íslenska fjallaleið-
sögumenn og fór meðal annars upp á
Hvannadalshnjúk í fyrrasumar með 80
konur. Í hópnum voru eingöngu kven-
kyns leiðsögumenn og segir Inga stemm-
inguna og orkuna í hópnum hafa verið
einstaka. „Það var bara jákvæðni og góð-
ur andi yfir hópnum. Konur þurfa
kannski stundum meiri hvatningu og það
er svo mikill sigur, ég tala nú ekki um
fyrir konur komnar yfir fertugt, fimm-
tugt sem hefur lengi langað að gera svona
hluti, að drífa sig af stað og þá verður
upplifunin svo mikil. Og ég held að það
smiti út frá sér,“ segir hún. Hún segist
verða vör við meiri samheldni hjá kon-
unum, en ef karlar séu í hópnum þá sé oft
verið að keppa að því að komast á topp-
inn og fara svo hratt niður aftur.
Inga hvetur alla sem eru að velta því
fyrir sér að byrja í fjallamennsku að láta
verða af því. Hún segir það lykilatriði að
komast í góðan hóp fólks sem hafi sama
áhugamál, bæði af því að það sé mjög
hvetjandi og af því að góður félagsskapur
sé einn mesti kostur útivistar og hreyf-
ingu. Hún bendir fólki á að kynna sér
ferðafélög þar sem hægt er að komast í
gönguhópa og að oft sé boðið upp á ferðir
sem eru auðveldar til að byrja með en
verða erfiðari þegar líður á árið og/eða
dagskrána.
Inga segir mikla frelsistilfinningu fylgja
því að komast út í náttúruna. „Útivist-
inni fylgir ákveðið frelsi og kyrrð og ró,
og svo er það náttúrulega ekki síst það að
vera í góðra vina hópi. Takast á við nátt-
úruna og manneskjuna sjálfa, eigin kosti
og bresti.“
Í fyrra var Inga leiðsögumaður í ferð þegar 80 konur gengu upp á Hvannadalshnjúk. Inga segir ferðina hafa verið yndislega og alveg sérstök orka í hópnum.
Hvíld mesta
áskorunin
Inga Dagmar Karlsdóttir er mikill orkubolti og
hefur verið í íþróttum frá því hún man eftir sér.
Hún er mikill fjallagarpur og hlaupari og tekur
að sér leiðsögumannsstörf í hjáverkunum.
Hólmfríður Gísladóttir holmfridur@mbl.is
Inga Dagmar Karlsdóttir
’
Útivistinni fylgir
ákveðið frelsi og
kyrrð og ró, og svo er
það náttúrulega ekki síst
það að vera í góðra vina
hópi. Takast á við náttúr-
una og manneskjuna sjálfa,
eigin kosti og bresti.
Ljósmyndari/Inga Dagmar Karlsdóttir