Vera - 01.09.1990, Blaðsíða 21

Vera - 01.09.1990, Blaðsíða 21
l"» konur og við systurnar fórum snemma að hjálpa til. Ef við vor- um að kvarta yfir verkunum, t.d. veigruðum okkur við að fara inn- an í vambir, sagði hún: Hendurn- ar eru bestu verkfæri sem okkur hafa verið gefin, þú færð ekki betri verkfæri en hendurnar á þér og þær hafa þann kost að í hvert skipti sem þú hefur þvegið þær þá eru þær jafn góðar. Það er allt og sumt, sagði hún, ég hlusta ekki á ykkur. Þetta lærðum við og fórum eftir því. Og ef við vorum að kvarta yfir því að eitthvað væri leiðinlegt sagði hún: Ekkert verk er öðru verra. Öll þau verk sem þarf að vinna eiga virðingu skilið og það á að gera þau vel. Aldrei að líta niður á eitt verk, neitt starf. Það á að vinna af alúð. Eg held að mamma hafi ekki þráð að eignast dreng, en hefði eflaust ekkert haft á móti því ef það hefði orðið. Hún átti sjálf bræður og vissi vel hvað það var að vera með stráka. Hún sagði oft að þetta væri miklu þægilegra, fyrst börnin væru svona mörg, að þau væru af þessu og sama kyni. Við systurnar eigum allar fá börn, kannski feng- RANNVEIG LÖVE ið nóg af barnmergðinni. Þetta fyrsta tímabil ævi manns er algjör- lega undir handleiðslu og háö vilja og stjórn foreldra. Þannig var það a.m.k. þegar ég var að alast upp. Það getur vel verið að það sé þannig enn þann dag í dag. Samt finnst mér að það hafi losn- að um það vegna þess hve börnin sem nú koma í skólana eru örygg- islaus og óróleg. En við höfðum mikið öryggi og vorum mjög sátt- ar og rólegar og glaðar. Enda hafði mamma aðra uppeldisað- ferð lfka, hún var mjög skemmti- leg kona. Hún kunni lifandis feikn af málsháttum, vísum og þulum. Og hún ól okkur upp með þeim. Hún lét okkur syngja mikið og ef það var einhver óróleiki í okkur þá fór hún með þulur. Og við lærðum þessar þulur, vísur og málshætti. Mér fannst málshætt- irnir oft erfiðir. Hún sagði stund- um: Sannleikurinn er sagna best- ur. Og ef maður sagði einhvern tíma satt það sem kom sér illa að segja, þá sagði hún: Oft má satt kjurt liggja. Við skyldum það nokkurn veginn, það var ekki ástæða til að segja alltaf alveg satt. En stundum sagði hún líka: Gakktu fyrir hvers manns dyr og segðu aldrei nema satt og þú munnt hverjum manni hvimleið- ur verða. Þá fór ég að verða svolít- ið rugluð: Sannleikurinn er sagna bestur. Stundum má satt kjurt liggja. Segðu aldrei nema sann- leikann og þú verður hverjum manni hvimleiður. Þetta var alveg voðalegt, þetta voru eintómar þversagnir, að mér fannst þá. Það var margt sem ég vildi fá nánari skýringu á. En aðrir málshættir sem hún notaði mikið voru mér auðskildari. Eins og þegar hún var að hvetja okkur til vinnu og við vorum latar, þá sagði hún: Drífið ykkur því að hálfnað verk þá hafið er. Þegar hún vildi að við vönduðum okkur sagði hún: Vandið ykkur, það kemur fram í seinna verkinu sem gert er í því fyrra. Einnig sagði hún oft: Það er betra að veifa röngu tré en öngu, þ.e. það er betra að gera eitthvað heldur en ekki neitt, þó svo að það sé ekki akkúrat það rétta. Það pirraöi okkur oft hvað hún kunni margar vísur. Við sögðum þá við hana: Oj bara þú svarar okkur aldrei þú ferð bara með vísu. Þú kannt vísu við öllu og þú segir 21

x

Vera

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vera
https://timarit.is/publication/858

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.