Morgunblaðið - 09.04.2014, Síða 25

Sló þá taktinn eða trommaði
með fingrunum. Að leiðarlokum
mætti segja að Geir hefði tekið
lífið með sveiflu. Mun hún lengi
óma eftir að hann er allur.
Ásgeir Ásgeirsson.
Meira: mbl.is/minningar
Ég man fyrst eftir Geir
Zoëga þegar ég leit í heimsókn
til hans með afa mínum, Ólafi
Ófeigssyni skipstjóra. Við átt-
um það til bræðurnir að labba
út Ægisíðuna með afa til að
kaupa grásleppu og þá var oft
komið við hjá Geir og Sigríði
sem bjuggu beint á móti grá-
sleppuskúrunum.
Það var alltaf eitthvað sér-
stakt við að koma til Geirs. Afi
hafði alltaf gaman af því að
heimsækja þau hjón. Ég man
að það var mikið af fallegum
hlutum á heimili þeirra sem
vöktu áhuga minn. Geir og afi
ræddu alltaf eitthvað stór-
merkilegt á meðan við bræð-
urnir lékum okkur eða skoð-
uðum þær gersemar sem
prýddu veggi og hillur Ægisíð-
unnar. Það var alltaf spennandi
þegar móðir Geirs, frú Hall-
dóra, uppeldisystir afa, bauð til
veislu á Öldugötunni. Þar hitt-
ust flestir í ættinni. Ég man að
í þessum veislum hitti ég ætt-
ingja sem ég hitti annars ekki.
Það var líka afar spennandi að
fara á Naustið með afa og
borða og alltaf tók Geir vel á
móti okkur. Það var svo mikill
vinskapur á milli afa og Geirs
að Geir lét afa hafa einkabíla-
stæði á lóð Naustsins sem
merkt var R 8881. Ég gat alltaf
montað mig af því við vini mína
þegar ég gekk framhjá því að
þetta væri stæðið hans afa
míns. Eftir að hann afi minn
deyr hitti ég Geir sjaldnar og
heimsóknum mínum á heimili
hans fækkaði. En alltaf voru
Geir og Sigríður í huga mínum
þegar ég gekk eftir Ægisíð-
unni. Mörgum árum síðar þeg-
ar ég flyt heim frá New York
og hef nýlega kynnst sambýlis-
konu minni Kolbrúnu liggja
leiðir okkar Geirs aftur saman.
Ég var nýfluttur heim og ekki
búinn að kaupa mér húsnæði.
Án þess að ég vissi af því var
Kolbrún vinkona Geirs yngri
Zoëga og konu hans Þóru. Hún
vissi af því að kjallarinn á Æg-
isíðunni væri laus og falaðist
eftir því að ég fengi hann á
leigu í stutta stund. Það var
auðfengið og ég flutti inn. Geir
og Sigríður voru mér góð og
dóttir mín Vigdís Grace hafði
mikið gaman af því að heim-
sækja þau og þá helst til að fá
ís sem hún gat gengið að vísum
í frystinum hjá þeim. Hún segir
alltaf, þegar ekið er fram hjá
Ægisíðunni: „Getum við stopp-
að og fengið okkur ís?“ Ég er
afar þakklátur fyrir að hafa
fengið tækifæri til að kynnast
Geir Zoëga og átt með honum
margar góðar stundir í stofunni
á Ægisíðunni síðustu árin. Þar
sagði hann mér margar
skemmtilegar sögur af afa mín-
um og öðrum sem ég verð æv-
inlega þakklátur fyrir. Geir
Zoëga var góður maður.
Við Kolbrún og dætur okkar
biðjum Guð að blessa fjölskyld-
una.
Ólafur William Hand
(Óli frændi).
Vinur okkar, Geir Zoëga,
hefur nú kvatt okkur eftir
langa og farsæla ævi. Hann var
þar til undir það síðasta dag-
legur félagi okkar í Sundlaug
Vesturbæjar, þar sem menn
synda mismikið en leysa þeim
mun meira af vandamálum
heimsins í pottinum. Þar var
Geir óskoraður leiðtogi og
gjarnan kallaður Foringinn.
Þessi hópur átti líka margar
góðar samverustundir utan
veggja sundlaugarinnar. Þar
eru ofarlega í huga árlegar
veiðiferðir sem hófust fyrir
u.þ.b. 12 árum. Þetta voru mjög
ánægjulegar samverustundir
þar sem Geir naut sín vel og
var okkur fyrirmynd í fram-
komu og klæðaburði.
Um miðjan desember á ári
hverju fór karlpeningurinn í
pottinum í hádegisverð sem var
bæði í fljótandi formi og föstu
og teygðist oftast úr þeirri sam-
kundu fram á kvöld. Þrátt fyrir
að veikindin hafi verið farin að
setja mark sitt á okkar góða vin
hringdi hann í byrjun desember
sl. og spurði hvort ekkert væri
farið að huga að okkar venju-
bundnu jólamánaðarhátíð. Enda
mætti hann þar fyrstur manna.
Geir og hans kæra Sigríður
voru höfðingjar heim að sækja.
Um það geta býsna margir
vitnað trúi ég. Hann var bæði
stór vexti og stór í lundu í já-
kvæðri merkingu þeirra orða.
Fyrir hönd núverandi og
fyrrverandi pottfélaga sendi ég
Sigríði eiginkonu hans og
þeirra stóru fjölskyldu allri
okkar innilegustu samúðar-
kveðjur með þökk fyrir góða og
innihaldsríka samveru í áratugi.
Finnur Björgvinsson.
Kveðja frá
Oddfellowreglunni
Í dag kveðja Oddfellowar
mikilhæfan og virtan leiðtoga
sinn, fyrrum stórsír, Geir
Zoëga. Hann gekk í Oddfellow-
regluna árið 1959, þá tæplega
þrítugur að aldri og helgaði
hann Reglunni starfskrafta sína
í 55 ár. Geir var fljótt kallaður
til ábyrgðarstarfa innan Regl-
unnar og gegndi þar æðstu
embættum.
Hann sat í yfirstjórn Odd-
fellowreglunnar í sextán ár,
fyrst sem stórritari og síðan
stórsír, sem er æðsti yfirmaður
Reglunnar. Hann var tvívegis
endurkjörinn og gegndi hann
því embættinu í samtals tólf ár
eða til ársins 2005. Í sögu Odd-
fellowreglunnar á Íslandi hefur
aðeins einn stórsír gegnt emb-
ættinu lengur, en það var
Magnús Jochumsson, sem
gegndi embætti stórmeistara
og stórsírs í samtals 20 ár á
tímabilinu 1945-1965.
Á starfstíma Geirs sem stór-
sírs hafði á öðrum tíma ekki
verið önnur eins uppbygging á
starfi Reglunnar. Oddfellow-
reglan dafnaði vel og stofnaði
hann 11 nýjar Regludeildir, eða
næstum eina deild á hverju
starfsári og félögum fjölgaði um
tæplega 800 manns.
Geir átti stóran þátt í að
breyta stjórnarháttum Oddfel-
lowreglunnar þannig að konur
fengu jafnan aðgang að yfir-
stjórn hennar til jafns við karla.
Þetta var eðlilega mikið rétt-
lætismál fyrir konur, en um leið
ákvörðun sem var stórt fram-
faraspor til mikilla heilla fyrir
allt starf Reglunnar í dag.
Uppbygging Oddfellowregl-
unnar á líknardeild Landspítala
í Kópavogi var Geir mjög hug-
leikin og var hann einn aðal-
hvatamanna þess að Reglan hóf
þar framkvæmdir í tilefni af
hundrað ára afmæli Oddfellow-
reglunnar á Íslandi árið 1997.
Geir var einnig áhugasamur
um uppbyggingu Regludeilda á
æskustöðvum sínum í Hafnar-
firði og sýndi hann starfi þeirra
mikinn áhuga og stuðning, sér-
staklega við byggingu Reglu-
heimilisins þar.
Að leiðarlokum þakka Odd-
fellowar á Íslandi Geir fyrir
samfylgdina og hans miklu og
óeigingjörnu störf í þágu Regl-
unnar. Hann stjórnaði af mynd-
ugleika og hann naut trausts og
virðingar Reglusystkina sinna,
sem völdu hann til æðstu met-
orða. Hans verður minnst sem
eins af okkar fremstu leiðtog-
um.
Eftirlifandi eiginkonu hans,
frú Sigríði E. Zoëga, börnum
hans og fjölskyldu sendum við
einlægar samúðarkveðjur.
Friður sé með sálu hans,
friðhelg veri minning hans.
Stefán B. Veturliðason
stórsír.
Sárt er að kveðja góða vini,
en líkn getur verið í þraut,
kennir lífið okkur. Minningin
um allt hið góða, sem aðrir gefa
okkur, hverfur aldrei, það er og
verður í tilveru okkar ósjálfrátt.
Þannig verður mér hugsað til
æskuvinar míns, Geirs Zoëga,
sem kvaddur er í dag. Báðir
fæddir um svipað leyti í Hafn-
arfirði fyrir rúmlega áttatíu ár-
um, annar rétt fyrir ofan Nýju-
bryggju, en hinn rétt fyrir vest-
an Gömlu-bryggju. Hraunið,
bryggjurnar, fiskvinnslan og
skipin voru okkar leikvöllur.
Svo kom heimsstyrjöldin síðari
1939, þá breyttist umhverfið
nokkuð, en við strákarnir fund-
um okkur vettvang. Breskir
hermenn urðu aldrei lamba-
skelfar, heldur verndarar og
vinir. Faðir Geirs var mikill at-
hafnamaður í hafnfirsku at-
hafnalífi, hafði meðal annars
starfað með íslenskum sjósókn-
urum og breskum útgerðar-
mönnum eins og tíðkaðist fyrr á
árum. Geir eldri þekkti vel til
útgerðarmála og þess sem máli
skipti fyrir íslenska þjóð á
stríðstímum. Af breskum yfir-
völdum, í samráði við íslensk
stjórnvöld, var hann skipaður
fulltrúi Ministry of Food í
London til að skipuleggja og
annast framkvæmd flutnings á
fiski frá Íslandi til Bretlands.
Þessi fiskflutningur skipti máli
í matvælaöflun Breta, sem og
var það Íslendingum mikilvægt
að þessi viðskipti færu snurðu-
laust fram. Við Geir yngri vor-
um aldir upp í þessu umhverfi.
Oft var ég heima hjá Geir í
bungalowum, þar var gott að
vera. Móðir hans Halldóra,
yndisleg kona, sem og amma
hans. Geir eldri var nokkru
fjær, enda margt annað að gera
en að stússast með strákum.
Síðan lá leið okkar Geirs saman
í Verslunarskóla Íslands, bekkj-
arbræður. Þar voru síðar skóla-
systur, Sigríður Einarsdóttir,
Einars í Sindra, og Vildís, syst-
ir mín. Enn hittist lítill kvenna-
hópur þeirra úr Versló. Í bekk
með okkur Geira var Ásmund-
ur, bróðir Sigríðar. Ásmundur
var góður drengur, en féll ung-
ur frá. Var harmdauði okkur
öllum.
Sindrafjölskyldan var afskap-
lega pólitísk. Á Hverfisgötunni
var oft fundað um hag og fram-
kvæmd sjálfstæðisstefnunnar.
Við Geir útskrifuðumst frá
Versló vorið 1948. Í útskrift-
arbók kveður hann mig og segir
m.a.: „Mundu Englandstúrinn.
Geir.“ Sá túr, sem farinn var í
maí-júní 1946, sem var fyrsta
ferðalag okkar á erlenda grund,
var algjört ævintýri. Siglt var
út með norsku flutningaskipi,
„Bautu“, sem flutti sement frá
London til Reykjavíkur. Þar
dvöldum við um borð í HMS
Discovery, sem var við festar á
Thames, rétt hjá Waterloo-
bridge.
Scott hafði siglt því til suð-
urheimskautsins í byrjun aldar.
Nú var það sýningar- og skóla-
skip. Við vorum 15 skátar sem
nutum þessarar ferðar. James
Whitaker, sem var háttsettur
foringi í breska hernum á Ís-
landi, skipulagði dvölina. Við
fórum víða um Bretland og
sigldum síðan heim frá Hull,
með koladalli sem hét Cave-
rock. Þetta var mikið ævintýri
sem skilaði góðum minningum
sem við Geir ornuðum okkur
stundum við. Geir var góður
vinur. Hann var einn af þeim,
sem Ragnheiður heitin, eigin-
kona mín og bekkjarsystir okk-
ar, hafði í huga og sagði þegar
hún kvaddi: „Við fengum að
vera með góðu fólki.“ Ég votta
Sigríði og allri fjölskyldunni
samúð mína. Með virðingu.
Guðmundur H. Garðarsson.
MINNINGAR 25
MORGUNBLAÐIÐ MIÐVIKUDAGUR 9. APRÍL 2014
✝ KolbeinnÓlafsson
fæddist í Hjálm-
holti í
Hraungerðis-
hreppi 3. júní
1940. Hann lést á
Landspítalanum
við Hringbraut 29.
mars 2014.
Foreldrar Kol-
beins voru Ólafur
Ögmundsson,
bóndi í Hjálmholti, f. 2. ágúst
1899, d. 15. febrúar 1982, og
Guðmunda Guðjónsdóttir frá
Hrygg í Hraungerðishreppi, f.
15. ágúst 1914, d. 30. maí
1991. Kolbeinn var annar í
röðinni í stórum systkinahópi:
Ágústa Margrét, f. 6. nóv-
ember 1937, d. 20. september
2004, gift Birni Sigurðssyni, f.
6. júlí 1935; Ögmundur, f. 9.
september 1943, d. 6. júní
1944; Kristinn, f. 11. mars
1945, kvæntur Guðbjörgu Sig-
urðardóttur, f. 10. janúar
1951; Kristín Lára, f. 4. júní
1946, gift Guðmundi Kristni
Jónssyni, f. 14.
september 1946;
Guðjón, f. 4. nóv-
ember 1949, d. 12.
mars 1950; Þor-
móður, f. 26. nóv-
ember 1951,
kvæntur Valdísi
Bjarnþórsdóttur, f.
23. maí 1961; Sig-
urður, f. 17. sept-
ember 1953; Berg-
ur Ingi, f. 12. júlí
1958, kvæntur Ásdísi Finns-
dóttur, f. 22. ágúst 1957.
Kolbeinn var ókvæntur og
barnlaus, en systkinabörn
hans voru honum mjög kær.
Kolbeinn ólst upp hjá for-
eldrum sínum í Hjálmholti.
Þrátt fyrir nokkra fötlun bjó
hann heima og tók þátt í lífi
og störfum í Hjálmholti til árs-
ins 2003 er hann flutti að Ási í
Hveragerði. Síðasta hálfa árið
bjó hann hann á Kumbaravogi.
Útför Kolbeins fer fram frá
Hraungerðiskirkju í dag, 9.
apríl 2014, og hefst athöfnin
kl. 13.30.
Kolbeinn var annað barn
hjónanna í Hjálmholti sem þá
bjuggu þar, Guðmundu Guðjóns-
dóttur og Ólafs Ögmundssonar,
en Ágústa systir hans var
þriggja ára þegar hann fæddist.
Kolbeinn hlaut nafn langafa síns
Kolbeins Sigurðssonar frá Gelti
í Grímsnesi sem lengst af var
bóndi á Seli í sömu sveit. Kol-
beinn flutti að Hjálmholti þegar
Ögmundur sonur hans kvæntist
Ágústu Margréti Ólafsdóttur, en
hún var dóttir Ólafs Þormóðs-
sonar sem bjó þar rausnarbúi á
19. öldinni. Fljótlega mun hafa
komið í ljós að Kolbeinn myndi
eitthvað vanheill vera, því þurfti
hann mikla umönnun í æsku og
uppvexti. Fylgdi hann foreldrum
sínum í Hjálmholti alla tíð á
meðan þau lifðu og var hús-
maður hjá bræðrum sínum er
þeir tóku við búi. Þar sem Kol-
beinn var bagaður til gangs,
sinnti hann einkum heimilis-
störfum. Hann annaðist síðan
yngri systkini sín og var ávallt
tilbúinn að grípa í litla hönd og
hjálpa þeim fyrstu skrefin.
Það eru nú liðin 52 ár síðan
fyrstu kynni okkar bar að er ég
gekk að eiga stóru systur hans,
hana Ágústu, og flutti hún þá
hingað að Úthlíð. Kolli kom oft í
heimsókn og ávallt mikill au-
fúsugestur og enn á ný voru
komnar hér litlar hendur til að
grípa í og styðja við fyrstu
skrefin. Stuttu síðar komu fleiri
systkinabörn og stækkaði hópur
Kolla fljótt en hann kunni á
þeim full skil, fylgdist með þeim
á þeirra skólagöngu og þekkti
alla afmælisdaga í fjölskyldunni.
Þá komu nýir einstaklingar inn í
stórfjölskylduna í Hjálmholti
þar sem fjölskyldan kom saman
við margvíslegar stórhátíðir, s.s.
afmæli, skírnir, fermingar og
giftingar.
Alltaf kom Kolli brosandi til
dyra og fagnaði að hætti hús-
bænda á þeim bæ. Þegar halla
tók undan fæti með heilsuna fór
Kolli að Ási í Hveragerði og
dvaldi þar í tíu ár og síðar í
stuttan tíma á Kumbaravogi.
Alls staðar kom hann sér vel og
batt kunningsskap við starfsfólk
og vistmenn. En smátt og smátt
gekk á þrekið og ýmsar aðgerð-
ir gerðar til að létta síðustu
stundirnar. Öllum þeim sem
komu að þeim málum eru færð-
ar alúðarþakkir sem og þeim
sem veittu honum líknaraðstoð
til hinstu stundar.
Ég kveð mág minn og vin
með þakklæti fyrir hálfrar aldar
samveru. Guð blessi þig, Kolli
minn.
Björn Sigurðsson.
Nú er hann elsku Kolli frændi
okkar fallinn frá. Kolli fæddist
fatlaður og var ekki talið að
hann yrði langlífur. Sennilega
hefur létta lundina hans og
gleðin að vera meðal fólks gefið
honum langt og gott líf.
Hann fylgdist vel með sveit-
ungum og ættingjum og vissi
alla afmælisdaga hjá allri ætt-
inni upp á hár þrátt fyrir að
stöðugt bættist í hana. Hann
vissi líka hvað allir voru að sýsla
og hafði áhuga á því. Hann var
mikil barnagæla og vildi alltaf ef
mögulegt var fá krakka í fangið
til sín og hélt þá þétt og fast ut-
an um þau þannig að þau þorðu
sig varla að bæra.
Það var mikill missir fyrir
Kolla þegar mamma hans, sem
hann var alltaf litli strákurinn
hjá, lést. Hann var áfram í
Hjálmholti hjá bræðrum sínum í
12 ár á eftir og eiga þeir bræður
Dommi, Siggi, Beggi og konur
þeirra miklar þakkir skildar fyr-
ir það hversu vel Kolla leið að
geta verið „heima“.
Gaman fannst honum að fara
á bæjaflakk, t.d. í mjólkurbíls-
ferðir um allar sveitir og stund-
um alveg austur í Skaftafells-
sýslu. Kolli hafði svo gaman af
því að hitta fólk og spjalla og
var hann velkominn á alla bæi,
til dæmis í Þverspyrnu þar sem
þeim var boðið í kaffi. Veislur
voru í uppáhaldi hjá honum.
Hann hélt mikið 70 ára afmæli
fyrir 4 árum og nú í veikind-
unum var hann farinn að tala
um hvernig hann ætlaði að hafa
75 ára afmælið þó það væri nú
alveg rúmlega ár í það.
Kolli kom oft upp í Úthlíð og
stoppaði í nokkra daga. Sérstak-
lega fannst honum gaman að
koma þegar Réttin var komin og
meira líf í tuskunum. Þegar
hann kom þangað lét hann eins
og hann væri á sólarströnd og
bað um bjór og sígó og hafði
gaman af.
Hann var fyndinn hann Kolli
og alltaf brosandi. Hann reyndi
að taka þátt í samræðum sem
voru í gangi, sama um hvað þær
voru. Man ég eftir þegar
mamma var að ræða við mig
saumaskap á gardínum hvort ég
teldi þetta nógu langt eða sítt og
alltaf kom Kolli með athuga-
semdir eins og hann væri þaul-
vanur í gardínusaumaskap.
Árið 2003 flutti Kolli svo í
Hveragerði þar sem hann dvaldi
á Elliheimilinu Ási. Hann bjó í
litlu húsi í Frumskógum með
öðrum vistmönnum. Fyrstu árin
eftir að Kolli flutti í Hveragerði
naut hann þess að vera þar.
Hann tók þátt í Félagi eldri
borgara í Hveragerði sem bauð
gott félagslíf og svo voru það
ferðalögin í kringum landið.
Naut hann þess að koma á og
sjá staði sem hann hafði heyrt
talað um. Nú er Kolli farinn í
sínu hinstu ferð og það held ég
að vel hafi verið tekið á móti
honum af foreldrunum og
mömmu sem hann saknaði alla
tíð eftir að þau féllu frá.
Við eigum eftir að sakna
Kolla okkar sem hefur fylgt
okkur alla tíð. Sé hann fyrir mér
brosandi út að eyrum eins og
alltaf trallandi með einhverju
góðu íslensku lagi því hann hafði
gaman af tónlist og skella upp
úr annað slagið.
Blessuð sé minning Kolla
frænda sem sýndi okkur hvað
maður kemst langt á gleði og já-
kvæðni.
Hjördís og Jónína
Björnsdætur frá Úthlíð.
Kolbeinn
Ólafsson
Fyrir 10 árum
síðan lágu leiðir
okkar og Eyrúnar
saman þegar við
ákváðum að setjast
aftur á skólabekk í Tæknihá-
skólanum sem síðar varð Há-
skólinn í Reykjavík. Þarna hitt-
ust fimm einstaklingar sem
komu úr ólíkum áttum en urðu
mjög góðir vinir frá fyrsta degi
og höfum haldið hópinn (Group
Eyrún
Ingvaldsdóttir
✝ Eyrún Ing-valdsdóttir
fæddist 9. nóv-
ember 1967. Hún
lést 19. mars 2014.
Útför Eyrúnar fer
fram 26. mars 2014.
5) síðan. Því er sárt
að sjá á eftir klett-
inum úr hópnum og
söknuðurinn er
mikill.
Eyrún var frá-
bær persónuleiki,
góðhjörtuð, ljúf og
hógvær, mikill
húmoristi og gerði
grín að sjálfri sér
sem og öðrum. Hún
var afskaplega dug-
leg og gat sinnt mörgu í einu
eins og sýndi sig þegar hún var í
náminu, vann fullt starf sam-
hliða ásamt því að sinna fjöl-
skyldunni og áhugamálum. Þær
voru ófáar stundirnar sem við
áttum saman við lærdóm í Danól
þar sem Eyrún var drifkraft-
urinn í hópnum og hélt okkur
við efnið þegar athyglisbrestur-
inn bankaði upp á. Eftir að námi
lauk og í hvert sinn sem hóp-
urinn ákvað að hittast heyrðist
frá Eyrúnu:
„Nefnið stað og stund og ég
mæti.“ Síðasta samverustund
okkar allra saman var í lok jan-
úar þegar Eyrún ákvað að við
myndum hittast og fór hópurinn
út að borða saman og átti ynd-
islegt kvöld. Margar sögur voru
sagðar og mikið hlegið eins og
alltaf þegar við hittumst. Eigum
við frábærar minningar frá þess-
um samverustundum okkar sem
munu ávallt ylja okkur um
hjartarætur.
Elsku Siggi, Elfa, Andri og
fjölskylda, hugur okkar er hjá
ykkur og megi minningar um
yndislegu Eyrúnu okkar veita
ykkur styrk. Kærleikskveðja.
Lilja, Fanney,
Einar og Anna.