Fréttablaðið - 26.10.2013, Síða 38

26. október 2013 LAUGARDAGUR| HELGIN | 38
Mér fannst rosaleg-ur heiður að Gísli skyldi hringja í mig og spyrja hvort ég ætlaði ekki að koma að
æfa. Hann skildi ekkert í því hvar
ég var. Ég hafði einhvern veginn
misst kjarkinn og þróttinn,“ segir
Hafdís Sigurðardóttir um afdrifa-
ríkt símtal haustið 2004.
Frjálsíþróttaþjálfarinn Gísli
Sigurðsson var þá byrjaður að
þjálfa frjálsíþróttafólk á Akur-
eyri. Gísli, sem gert hafði garð-
inn frægan sem þjálfari tug-
þrautarkappans Jóns Arnars
Magnússonar og hlaupadrottn-
ingarinnar Guðrúnar Arnardótt-
ur, vissi af efnilegri íþróttakonu
og heyrði í henni hljóðið. Óhætt er
að segja að eitt símtal getur gert
kraftaverk.
Hafdís, sem í dag er Íslandsmet-
hafi í langstökki, var þá tiltölulega
nýflutt til Akureyrar frá Tjarnar-
landi í Ljósavatnsskarði í Suður-
Þingeyjarsýslu þar sem hún er
alin upp. Nám í Verkmenntaskól-
anum var á dagskrá auk þess sem
æfa skyldi frjálsar af kappi.
„Ég var svolítið til baka og átti
erfitt með að komast inn í hópinn,“
segir Hafdís sem fékk auk þess
beinhimnubólgu sem olli henni
miklum sársauka.
„Við æfðum tvisvar í viku í
sveitinni auk skólaleikfimi,“
segir Hafdís sem var ekki tilbúin
í miklu meira og öðruvísi æfinga-
álag í höfuðstað Norðurlands.
Með leiðsögn Gísla og miklum
aga tókst henni á tveimur árum að
vinna bug á beinhimnubólgunni –
halda henni niðri að minnsta kosti.
„Ég lyfti mikið og hljóp í vatni
til að minnka álagið á fæturna,“
segir Hafdís sem verður sjaldnast
vör við hana í dag. Beri svo undir
veit hún hvernig bregðast á við.
Sunna eins og Usain Bolt
Tvær æfingar í viku þykir ekki
mikið hjá efnilegu íþróttafólki
sama til hvaða íþróttagreinar er
litið. Hafdís lýsir því þannig að
hún hafi verið ung en aldrei sú
efnilegasta.
„Ég var alltaf í fremstu röð
en aldrei súperstjarna. Nú er ég
gömul og sæmileg,“ segir hin 26
ára Hafdís og hlær. Ekki er hægt
að taka undir orðavalið enda Haf-
dís ein af okkar fremstu íþrótta-
konum. En hún hefur þurft að hafa
fyrir hlutunum.
„Ég er ekki endilega fædd í
frjálsar heldur hef ég unnið gríð-
arlega fyrir þessum árangri,“
segir Hafdís. Bætingin hefur verið
nokkuð stöðug á milli ára og toppn-
um náð síðastliðið sumar, hingað
til, þegar Íslandsmetið í langstökki
var staðreynd.
„Ég hef horft löngunaraugum
á þetta met frá því ég var lítil
stelpa,“ segir Hafdís. Metið var í
eigu Skagfirðingsins Sunnu Gests-
dóttur sem Hafdís leit mikið upp
til.
„Þegar ég keppti við hana fannst
mér hún á pari við Usain Bolt. Hún
var svo rosalega fljót og sterk,“
segir Hafdís, sem að mörgu leyti
hefur fetað í fótspor Sunnu. Fjöl-
hæfni er þeirra styrkleiki enda er
Íslandsmetið í 100 metra hlaupi
enn í eigu Sunnu. Hafdís viður-
kennir að hún renni hýru auga
til metsins. Fyrst ætli hún sér þó
að bæta Íslandsmet Sunnu í lang-
stökki innanhúss. En af hverju
ekki að setja allan tímann og
orkuna í eina grein?
„Það er svo rosalega gaman að
geta gert þetta allt saman. Svo
hjálpar auðvitað að hlaupa hratt
í atrennunni í langstökki,“ segir
Hafdís, sem hleypur einnig 200
metra og 400 metra. Íslandsmet
Guðrúnar Arnardóttur í fyrri
greininni er innan seilingar og
engin hljóp 400 metrana hraðar
en Hafdís í sumar.
Vildi borða nammi uppi í sófa
Versti óvinur íþróttamannsins eru
meiðsli. Þau gera sjaldnast boð á
undan sér. Áður var vikið af bein-
himnubólgu Hafdísar þegar hún
var 17 ára. Þá tognaði hún aftan í
læri í langstökki í upphafi sumars
árið 2007.
„Það var mikið áfall og ég var
frá allt sumarið,“ segir Hafdís,
sem gerði þó örvæntingarfulla til-
raun til að keppa á Meistaramótinu
í lok sumarsins. Tognunin endur-
tók sig og fram undan var endur-
hæfing og sjúkraþjálfun. Aftur
varð Hafdís fyrir áfalli í nóvember
í fyrra þegar liðþófi í hné gaf sig.
Það var gríðarlegt áfall enda hafði
hún lagt afar hart að sér og Evr-
ópumótið innanhúss á næsta leiti.
„Ég var á ógeðslega erfiðum
æfingum hjá Gísla en ég fann að
þetta var að gerast. Allt var létt-
ara en áður og ég gat gert meira
en nokkru sini fyrr,“ segir Hafdís.
Áfallið var mikið og segist Hafdís
hafa verið rosalega langt niðri.
„Ég gat ekki farið á æfingu.
Hvað átti ég að gera? Liggja uppi í
sófa og borða nammi? Mig langaði
það kannski en ég gerði það ekki,“
segir frjálsíþróttakonan. Löng-
unin og ástríðan hafi verið ofar
öllu. Og viti menn. Hafdís mætti
á sitt fyrsta mót í janúar, hunds-
vekkt yfir að hafa misst úr mánuð
við æfingar en bætti sig engu að
síður. Svo fór að hún bætti sig í
öllum greinum innanhúss síðast-
liðinn vetur.
„Ég hafði byggt upp rosalega
vel. Svo kom mjög löng hvíld með
engu álagi. Svo byrjaði ég aftur
rólega og náði að uppskera. Samt
ekki alveg nógu mikið því ég náði
ekki lágmarkinu á EM.“
Gæti ekki flutt suður
Hafdís hóf nám í iðjuþjálfun við
Háskólann á Akureyri nú í haust.
Flestir hefja háskólanám upp úr
tvítugu en í tilfelli Hafdísar er
hún nær þrítugu.
„Ég hef frestað því að fara í
skóla þar til núna því ég vildi taka
íþróttirnar á annað stig,“ segir
Hafdís. Hún viðurkennir að hún
velti mjög oft fyrir sér hvort þær
séu þess virði.
„Þegar maður kemst varla upp
stigann þegar undirbúningstíma-
bilið er gjörsamlega að drepa
mann. Þegar mann langar ekki
á æfingu vegna þreytu. Þegar
fjárhagsstaðan er svo slæm að
þú ræður ekki við hana.“ Hún er
þó fljót til svars hvers vegna hún
haldi, þrátt fyrir þetta, áfram.
„Þegar maður nær að upp-
skera eins og ég gerði í sumar
þá er þetta margfalt erfiðisins
virði,“ segir Hafdís. Nú finnst
henni hún að vissu leyti vera að
fórna árangri í frjálsum með því
að setjast á skólabekk. Auk þess
vinnur hún lítillega með þessu
öllu saman. Hver króna skiptir
máli.
„Ég hef aldrei fengið neina
afreksstyrki frá Íþrótta- eða
Frjálsíþróttasambandinu,“ segir
Hafdís. Hennar styrkir komi að
norðan og úr sveitinni. Ekki hjálpi
landsbyggðarfólkinu sá kostnaður
sem til fellur við ferðalög til höf-
uðborgarinnar að keppa.
„Maður verður stundum móðg-
aður þegar fólkið að sunnan
kemur norður á eitt mót. Svo höld-
um við annað og spyrjum hvort
þau ætli ekki að mæta. Þá er svar-
ið að þau séu búin að koma norður
í sumar,“ segir Hafdís. Á meðan
fara félagarnir úr UFA kannski
sex ferðir yfir veturinn og sama
gildi um sumarið. Við bætast
utanlandsferðir sem hefjist með
ferð til Reykjavíkur. En gæti hún
hugsað sér að flytja suður?
„Ekki séns. Ég kem því ekki í
orð hve fegin ég er og hamingju-
söm að vera hér. Það eru forrétt-
indi að fá að vera hérna í friði. Ég
er í vernduðu og flottu umhverfi
og aðstaðan er fín.“
Kolbeinn Tumi
Daðason
kolbeinntumi@frettabladid.is
Eitt símtal og úr varð stjarna
Frjálsíþróttakonan Hafdís Sigurðardóttir hefur þurft að hafa mikið fyrir afrekum sínum. Henni
leist ekki á blikuna og var svo gott sem hætt þegar síminn hringdi hjá sveitastelpunni á sautjánda
aldursári. Hungrið hefur fleytt henni í gegnum erfiðar æfingar, óvænt meiðsli og baráttuna við
greiðslukortareikninginn. Allt saman vel þess virði þegar maður uppsker á frjálsíþróttavellinum.
FÓR AÐ HÁSKÆLA
Hafdís stökk 6,31 metra á móti
norðan heiða snemma síðasta
sumar. Íslandsmet í langstökki
var staðreynd en met Sunnu
Gestsdóttur var 6,30 metrar.
„Þegar ég heyrði töluna og að
vindurinn hefði verið löglegur
fór ég að háskæla,“ segir Hafdís.
Einn sentimetri er einn senti-
metri. Gísli þjálfari sagði henni
að taka sig saman í andlitinu og
klára keppnina með stæl.
„Ég var búin að setja Íslands-
met og langaði bara að fagna.
Sem betur fer missti ég mig
ekki því ég bætti metið frekar í
seinasta stökkinu,“ segir Hafdís
og enn streymdu tárin.
„Ég hringdi svo í mömmu og
grét enn meira. Það ætlaði eng-
inn að trúa þessu.“
EKKI FYRIR HÁSTÖKK
OG GRINDAHLAUP
Hafdís æfði fjölmargar greinar á
yngri árum en ákvað snemma að
hástökk væri ekki fyrir sig.
„Ég lenti einu sinni svo illa
á ránni og fór að grenja. Þá
ákvað ég að ég skyldi aldrei æfa
hástökk. Það var eitthvað sem
ég beit í mig. Aldrei aftur,“ segir
Hafdís sem gaf grindahlaupi líka
tækifæri. Í eitt skiptið varð hún
Íslandsmeistari í greininni þrátt
fyrir að finnast grindahlaupið
ekki skemmtilegt. Hún gekk því
til þjálfarans, Jóns Friðriks Ben-
ónýssonar, og tilkynnti að hún
væri hætt keppni í greininni við
mikla undrun þjálfarans.
„VIÐ HÖFUM
TRÚ Á ÞÉR“
Hinn 10. júní síðastliðið sumar
barst Hafdísi góður glaðningur.
Heiðrún systir hennar hafði
staðið fyrir söfnun henni til
stuðnings og lögðu á sjöunda tug
manna sitt af mörkum. Ávís-
unin hljóðaði upp á 330 þúsund
krónur og skilaboðin þau að
fólkið styddi við bakið á Hafdísi á
leið hennar á toppinn.
„Þú ert einstök persóna sem
og íþróttamaður og vitum að
framtíð þín er björt. Hafðu trú á
þér og þínum markmiðum. VIÐ
höfum trú á þér!“
LÖMBIN KALLA
Hafdís er alin upp á bóndabæ
þótt foreldrarnir séu ekki
bændur. Það er hins vegar föður-
systir hennar og afi sem býr í
nágrenninu. Þangað fer Hafdís ár
hvert í maí.
„Ég flyt þangað, vaki á nótt-
unni og tek á móti lömbunum,“
segir hún. Gísli þjálfari hefur
skilning á þörf hennar auk þess
sem tímasetningin er ágæt.
Keppnistímabilið handan við
hornið og tími til að fækka
æfingum og hvíla.
„Sauðburðurinn er svo sem
ekki mikil hvíld þannig séð. En
maður fær góða orku út úr því.“
FLUGA Í AUGAÐ
Illa hafði gengið hjá íþróttakon-
unni á móti í Gautaborg á síðasta
ári. Fyrir lokagreinina, 400 metra
hlaup, var hún að spá í að sleppa
greininni. Hún var þjálfaralaus en
Gísli taldi hana á það símleiðis
að keppa.
Allir bestu hlaupararnir hlupu
í sama riðli en á því áttaði
Hafdís sig ekki. Hún náði for-
ystu og hafði hana enn í seinni
beygjunni þegar hún fékk flugu
í augað.
„Ég klára hlaupið og öskra
strax upp í stúku að ég hafi
fengið flugu í augað,“ segir
Hafdís og uppskar mikinn hlátur
nærstaddra. Hún hafði miklar
áhyggjur af því að hafa stigið á
línuna í beygjunni þegar hún átti
erfitt með sjón en svo reyndist
ekki vera.
„Ég bætti mig um tæplega
sekúndu,“ segir Hafdís, sem
bætti tímann aftur síðastliðið
sumar– flugulaus.
➜ Skemmtilegar sögur
frá viðburðaríkum
ferli Hafdísar
Á HLAUPUM OG Í HÁLOFTUM Hafdís átti frábært síðasta keppnistímabil og stefnir ótrauð á bætingu á komandi tímabili. MYNDIR/GUNNLAUGUR JÚLÍUSSON OG BJÖRN INGVARSSON