Listin að lifa - 01.06.2005, Blaðsíða 12

Þar sem blátt er blárra
og hvítt hvítara
Guðfinna M. Hreiðarsdóttir ásamt manni sínum
Halldóri Halldórssyni á gönguskíðum uppi á
Breiðadalsheiði í blíðskaparveðri í maí 2005.
Vorið fyrir vestan á engan sinn líka og er upplifun í hvert sinn þó svo
að það sé endurtekið efni frá liðnum árum. Hvergi hefur mér fundist
jafn áþreifanlegt aö sjá náttúruna vakna af vetrardvala og hvergi hef
ég skynjað betur gleði manna og dýra yfir vorkomunni.
Gjörla má sjá hvernig hýrnar yfir
staðfuglunum sem hafa Iátið sig
hafa það að hirast við fjörðinn
yfir veturinn í verstu frostum og norðan
stórhríðum, til þess eins að upplifa eilífa
sumardaga og nætur við lognstilltan
Pollinn þar sem fjöllin standa á haus.
A hverjum degi liggur leið mín eftir
Skutulsfjarðarbrautinni, en hún tengir
byggðina á Eyrinni við Holtahverfið sem
er byggðarkjarni fyrir botni fjarðarins, við
rætur fjallsins Kubba sem er eitt þeirra
fjalla sem móta svipmikinn fjallahringinn
við Skutulsfjörðinn. Yfirleitt fer ég nokkrar
Séð yfir ísafjörð.
ferðir á dag um Skutulsfjarðarbrautina og
hef þá gaman af að fylgjast með og velta
vöngum yfir lífinu á Pollinum. Hver gæti
t.d. ímyndað sér að í augum sumra væri
Skutulsfjarðarbrautin besti staður í heimi
til að stofna heimili og koma afkvæmum
á legg? Þessari hugsun skýtur gjarnan
upp í kollinn á mér þegar fuglar af öllum
gerðum og stærðum eru önnum kafnir við
hreiðurgerð, nánast í vegkantinum enda
fjaran þar beint fýrir neðan með öllum
þeim kræsingum sem þarf til að halda
lífi í ungviðinu eftir að það er skriðið úr
eggjunum.
Af þeim fjölmörgu fuglategundum sem
halda sig í firðinum, hef ég sérstaklega
gaman af að fylgjast með tjaldinum en
yfirleitt eru um 12-15 fuglar sem halda
sig þarna árið um kring og ósjaldan hef ég
vorkennt þeim þar sem þeir hafa staðið í
hnapp í fjöruborðinu, snjóbarðir og kulda-
legir í svartasta skammdeginu. Hjá þessum
greyjum, sem og öðrum skepnum sem eru
úti á Guði og gaddinum, hljóta veturnætur-
nar að vera langar. Þegar vorar færist fjör í
tjaldinn og hann tekur að hegða sér kjána-
lega, eins og þeir sem eru ástfangnir gera
gjarnan. Að tilhugalífinu loknu er hafist
handa við hreiðurgerð en satt best að segja
er ekki lögð í hana mikil vinna heldur er
notast við sama hreiðrið ár eftir ár. Eitt
tjaldpar við Skutulsfjarðarbrautina hefur
vakið sérstaka athygli rnína og verður mér
gjarnan hugsað til sunnudagaskólans þar
sem sungið er um heimska manninn sem
byggði húsið sitt á sandi. Þetta tiltekna par
hefur tekið ástfóstri við lóð steypustöðvar-
innar enda nóg af möl á svæðinu sem er
hið fullkomna hreiðurgerðarefni í augum
tjaldanna sem eru lausir við alla tilgerð og
kjósa að verpa beint í mölina. Vor eftir vor
hefur þetta par talið sig vera búið að finna
hinn fullkomna stað fyrir hreiðrið sitt, en
yfirleitt hefur ekki liðið langur tími áður
en stórvirkar vinnuvélar hafa mokað því í
burtu. í ár fylgdist ég spennt með því hvar
þau myndu koma sér fyrir að þessu sinni,
en það liðu nokkrir dagar áður en ég rak
augun í nýja staðinn. Ætli hann sé ekki
sá versti hingað til, á toppi stórrar malar-
hrúgu sern auðsjáanlega er verið að taka
úr og verður fljót að hverfa, enda fleiri en
fuglarnir sem þurfa efnivið til húsagerðar.
Þarna efst uppi hreykir tjaldurinn sér eins
°g kóngur í ríki sínu, alsæll með þetta frá-
bæra hreiðurstæði og ekki spillir útsýnið.
Já, útsýnið. Svo ótrúlegt og yfirþyrmandi
að stundum stend ég á öndinni þegar ég
stíg út úr húsi snemma á morgnana og
upplifi fæðingu dagsins. Veröldin óspillt