Listin að lifa - 01.06.2005, Blaðsíða 30

Hvergi betra að verða gamall
en á Isafirði!
Jón Þórðarson Fanndal vitnar hér í orð Ólafs
Gunnarssonar læknis, og ætlar sjálfur að leggja sitt af
mörkum. Vinir hans segja hann bjartsýnan, sjálfur segist
hann raunsær, en lífshlaupið sýnir hugmyndaríkan mann.
Frábært fyrir ísafjarðarfélagið að fá slíkan mann til forystu.
J| ón er alinn upp á Laugalandi í Djúp-
| inu. Jarðhitinn heillaði hann út í
f garðyrkjunám til Hveragerðis, þar var
ann með fyrstu garðyrkjunemum. Síðar
sótti hann sér starfsreynslu í Banda-
ríkjunum. Jón stofnaði nyrstu gróðrar-
stöð í heimi og sá öllum Vestfjörðum
fyrir tómötum, agúrkum og sumar-
blómum í 25 ár. Nú er hann veitinga-
maður flugfarþega á ísafjarðarflugvelli,
þótt hann sé kominn yfir sjötugt. Jón á
sterkar hugsjónir, ein þeirra er jarðgöng í
gegnum Kollafjarðarheiði.
„Allra leiðir liggja suður - markmið
Isfirðinga er fjögra tíma akstur til Reykja-
víkur! Jarðgöng undir Kollafjarðarheiði ná
því markmiði og láglendisvegi alla leiðina.
Það versnar í því, þegar maður fer að
klifra upp á heiðarnar!" Jón var oddviti i
Nauteyrarhreppi í 16 ár og veit hvað hann
er að tala um.
Jón stendur á bak við veitingaborðið á
flugstöðinni, þegar lent er á Isafirði. „Hér er
glæsilegt að vera,“ segir hann og kann vel
við sig í hringiðu mannlífsins, hittir fjölda
fólks daglega, fylgist með hverjir koma og
fara. „Um 50 þúsund manns fara um völlinn
árlega, þeir voru 45 þúsund þegar ég byrjaði,
en aukningin var 15% á síðasta ári - þá flugu
56 þúsund manns til og lfá Isafirði. Eg er
verktaki svo ekki þarf að segja mér upp, þótt
ég sé kominn yfir sjötugt."
Nú eru Jón og Margrét Magnúsdóttir,
konan hans, búin að búa á ísafirði í 11
ár og mjög ánægð. „Ég var verkstjóri í
skrúðgörðum Reykjavíkur í 10 ár og hef
plantað mörgum þeim trjám sem nú prýða
Reykjavík. Ég kunni ágætlega við mig í
Reykjavík. Þar giftum við Margrét okkur
og hófum búskap 1958. Fyrsta heimilið
okkar var á Blómvallagötu 13 í vestur-
bænum.
En mig langaði út á land, vildi annað
umhverfi. Vestfirðir eru geysilega gróður-
sælir, enginn landshluti geymir eins mikið
af skógi eins og Djúpið. Horfðu á Álftafjörð,
Mjóafjörð og Hestfjörð. Áberandi hvað
gróður og kjarr nær hátt upp í hlíðarnar.
Þá eru Kaldalón og Skjaldfannardalur
nánast skógivaxin milli fjalls og fjöru.
Hér er líka gott að búa fyrir eldra fólk.
Margrét vann áður á Svæðisskrifstofu
fatlaðra, varð að hætta þegar hún varð
sjötug, en var fljótlega beðin um að koma
aftur. Nú vinnur hún frá 1-4 og tekur auka-
vaktir um helgar.
Ég get ekki ímyndað mér betra fyrir eldra
fólk en að fá að vinna styttri vinnutíma og
geta umgengist sína vinnufélaga.“
Jón er búinn að lifa tímana tvenna og
lætur hér fylgja sögur af atburðum sem
höfðu mest áhrif á hann í lífinu.
Lífið er undarlegt
„Norðaustan sortabylur var þegar ég
fæddist á Laugalandi í Skjaldfannardal 10.
febrúar 1933. Ekki náðist í ljósmóður svo
að pabbi þurfti að annast ljósmóðurstörfin.
Ég er næstyngstur sjö systkina sem öll
fæddust á Laugalandi, og ólst þar upp
við mikið ástríki. Við höfðum alltaf nóg
að bíta og brenna, enda faðir minn með
stórt bú miðað við þess tíma mælikvarða. í
seinni tíð hef ég oft hugsað um hve margt
var erfitt þá miðað við nútímaþægindi,
en fólk kvartaði aldrei. Móðir mín sagði
um þennan samanburð: „Þetta er mikill
munur, en mér finnst að fólk hafi verið
ánægðara áður fyrr.“ Orð hennar væri rétt
að íhuga á allsnægtatímum nútímans.
Litlu munaði að ég hyrfi af sjónarsvið-
inu strax á unglingsárunum. Sá atburður
sýnir vel aðstæður þess tíma. Frá Lauga-
landi eru tæpir 4 km til sjávar. Síminn
var nýkominn, en aðeins kerruslóði niður
á ströndina. Pabbi var nýbúinn að kaupa
Willisjeppa sem kom með Fagranesinu, en
hvernig átti að koma honum í land, engin
bryggja? Fleki var smiðaður og dreginn
með árabát að skipinu, jeppinn síðan
hífður á flekann og dreginn upp í sand-
fjöru. Þetta var fyrsti jeppinn í sveitínni.
Ég hafði verið sendur niður að Melgras-
eyri með hest og kerru til að sækja varning
sem komið hafði með Djúpbátnum. A