Húnavaka - 01.05.2007, Page 91

HUNAVAKA
89
því að hjónaband þeirra Jóhanns var til mikillar fyrirmyndar að sögn El-
ínar, „og við höfum verið heppin með hjú. Það er allt besta fólk svo að við
getum farið að heiman, þegar svo ber undir, áhyggjulaus".
Antma heldur sögu sinni áfram. „Þá var það mamma þín, Silla mín,
sem tók af skarið og sagði við mig. Mamma mín, mig langar mikið að
vera hjá henni nöfnu minn í Stafholti og Jóhanni í einhvern tíma en ég
vil ljúka burtfararprófmu í skólanum og fermast hérna heima. Þá langar
mig að fara til þeirra ef þið pabbi viljið leyfa mér það.“
Það var auðsótt mál.
Þegar Elínu bar næst að garði, voru henni sögð tíðindin og varð þá
mikill fagnaðarfúndur á Háeyri, eins og í rauninni þegar þau hjón komu
í heimsókn. Þegar þau kvöddu, sagði Elín við mömmu þína, um leið og
hún tók hana í faðm sinn. „Nú kem ég og sæki þig, elsku nafna mín, á
fermingardaginn og kem með góðan hest handa þér.“
Ekki fer allt að óskum
Hinn 24. september 1890 rann upp, bjartur og fagur, og árla dags var
riðið úr hlaði í Stafholti. Þar var Elín ásamt ráðsmanni staðarins þar sem
Jóhann gat ekki fylgt henni í þessa för sökum anna en ráðsmaður þessi
naut fyllsta trausts húsbænda sinna.
Nú segir ráðsmaður frá: „Allt gekk vel hjá okkur frú Elínu, við áttum
aðeins ófarnar nokkrar hestlengdir af Sandskeiði í Svínahrauni þegar
mér varð litið á Elínu og sé að einhver skelfmg er að koma yfir hana,
hendi mér af baki og hleyp að hesti hennar og um leið hnígur hún úr
söðlinum í fang mitt - og er örend. - Mínum tilfmningum get ég ekki lýst.
Eg lagði hana á mjúkan mosabing í hrauninu, leit í allar áttir eftir
mannaferðum því að ég var ráðþrota. Eftir drykklanga stund sá ég þrjá
menn koma niður Svínahraun. Þeir stönsuðu strax hjá mér til þess að
gæta að hvað gerst hefði. Ollum kom saman um að hún hefði látist af
slagi og buðust til að skiptast á að bera hana upp á Kolviðarhól og koma
boðum strax að Háeyri. Einn aðkomumanna bauðst til þess að sitja hjá
fylgdarmanni sem hann sagðist vera þakklátur fyrir þar sem hann væri
engan veginn búinn að átta sig á því sem gerst hafði.“
Hér lýkur sögu ömmu Sigríður unt Elínu, systur hennar.
Sérajóhann Þorsteinsson andaðist 9. febrúar 1930 í Reykjavík.