Húnavaka - 01.05.2007, Page 122

120
HUNAVAKA
skemmtilegustu leiðir sent ég ferðast um en allt tók þetta enda og brátt
var stansað við Staðarskála. Þar var mér sagt að leiðin yfir Laxárdalsheið-
ina væri greiðfær og góð. Beygt var til norðurs hjá Brú og út á Strandir,
fram hjá Borðeyri og brátt greinist vegurinn. Annar liggur áfram út
Strandir en hinn upp á heiðina. Eg ók áfram syngjandi glöð og sátt við
allt og alla.
Ferðin sóttist vel og færið var alveg sæmilegt. Brátt lá vegurinn eftir
Laxárdal sem senn var að baki og ekið var niður í Búðardal til þess að fá
næringu fyrir bílinn. Þóttist nú birg það sem eftir væri leiðar. Inn nteð
Hvammsfirði lá leiðin og veðrið var bjart og gott. Keyrði áfram á jöfnum
lu aða fram hjá stórbýlinu Brautarholti og fleiri bæjum og taldi mig þaul-
kunnuga þessari leið, búin að fara hana nokkrum sinnum en þó ekki ný-
lega.
Seinna mundi ég óljóst eftir að hafa komið að vegamótum en man
ekki eftir neinu vegamerki. Allavega var ég áhyggjulaus og hraðaði för
minni eftir getu. Aður hafði ég komið að Breiðabólstað á Skógarströnd
og hugðist nú fá mér kaffitár þegar þangað kæini. Brátt kom ég að skilti
Jjar sem stóð - BREIÐABÓLSTAÐUR - stórum stöfum. Fannst mér hafa
vel rniðað, drakk kaffið mitt þarna og teygði úr mér. Ekki var tími til dval-
ar og danglaði ég í gamla grána sem brátt lá á skeiði áfram veginn.
Ekki segir af ferðum mínum lengi vel. Eitthvað man ég eftir að sakna
sjávarins á hægri hönd sem mér fannst að ætti að sjást öðru hverju. Þar
kom að vegurinn fór versnandi og brattar beygjur tóku tið. Eitthvað varð
mér hugsað um hvar ég væri stödd en vék því frá mér. Fannst bara að ég
væri orðin gömul og gleymin og brátt myndi vegurinn batna. Það varð
raunar bið á því en ég seiglaðist og hugsaði gott til þess að óðum styttist
leiðin.
Aldrei hvarflaði að mér að ég væri að villast. Eftir langan akstur endaði
|ressi vegur í öðrum sem mér sýndist liggja í austur og vestur en var fljót
að velja leiðina sem var á vinstri hönd.
Batnaði nú vegurinn til muna og ég var alsæl. Eftir að hafa ekið
nokkurn spöl sá ég stórt hús á vinstri hönd sem mér fannst ég kannast
við. Velti því ekki lengi fyrir mér enda hvarf það brátt sjónum. Veðrið var
ennþá gott en mér kont aldrei í hug að ég væri villt, var kærulaus f)TÍr öll-
um staðháttum sem ég átti að þekkja. Umferð óx að miklum mun og
flestir bílar með einkennisstafma A eða R. Halli fór vaxandi og ég keyrði
móti brekkum. Eftir langan akstur kom ég að sæluhúsi rétt við veginn
en átti ekki von á því á þessari leið og fór nú að hugsa minn gang. Keyrði
samt áfram og brátt blikaði á vatn fram undan. Mér fannst eitthvað skrít-
ið við það svo að ég lagði bílnum úti á kanti til að athuga málið. Bílar
streymdu í báðar áttir. Loks stoppa ég jeppamann og spyr hann niður-
lút hvar ég sé stödd. Þú ert á Holtavörðuheiðinni og sérð niður í Hrúta-
fjörðinn og gætir verið á leið til Akureyrar, sagði maðurinn sem horfði á
mig með nokkurri athygli. Ekki treysti ég mér til að lýsa tilfinningum
mínum þessa stundina.