Bændablaðið - 29.01.2015, Qupperneq 39

39Bændablaðið | Fimmtudagur 29. janúar 2015
Bækur
Nokkur umræða hefur verið
um að börn í Reykjavík mega
ekki fá gefins reiðhjólahjálma
og tannbursta út af einhverjum
hreinlega fáránlegum reglum
sem Reykjavíkurborg setur, en
á sama tíma má gefa börnum á
landsbyggðinni reiðhjólahjálma
og tannbursta.
Maður hefði haldið að Degi
B. Eggertssyni borgarstjóra, með
sína læknismenntun, ætti að vera
fullkunnugt um gildi forvarna sem
reiðhjólahjálmur og tannbursti er frá
læknisfræðilegu sjónarmiði.
Öryggisgleraugu í
flugeldapökkum má nota eftir
gamlársdag
Sjóvá í samvinnu við Landsbjörg
gefur um hver áramót
öryggisgleraugu með hverjum
seldum heimilispakka af flugeldum.
Mjög gott framtak, en gleraugu þessi
geta komið sér vel við annað en að
skjóta upp flugeldum, sjálfur nota
ég þau einstaka sinnum ef ég þarf
að fara út þegar mikið haglél er úti
og við smíðar og fleira. Gott er að
geyma þessi gleraugu á vísum stað
(með árunum fjölgar gleraugunum í
eigu hvers og eins eftir hver áramót
og ættu þá gleraugu að geta verið á
nokkrum stöðum). Sem dæmi var
það mér til happs fyrir skemmstu
þegar ég var að hella bensíni á tank
að vindhviða sletti nokkrum dropum
í andlitið á mér, þá kom það sér vel
að ég var með öryggisgleraugu sem
vörðu augun fyrir bensíninu.
Mannbrodda ættu fleiri
að nota oftar
Undanfarna tvo vetur hefur verið
mikil klakamyndun víða um land
með tilheyrandi óþægindum.
Samkvæmt lestri á gögnum
frá slysavarðstofunni er þriðja
algengasta orsök komu á slysadeild
að viðkomandi datt í hálku. Nálægt
300 alvarleg slys verða árlega
vegna gangandi fólks sem hrasar
á svelli og hlýtur skaða af. Alltof
fáir nota mannbrodda þegar klaki er
yfir jörð, en mjög víða er hægt að
kaupa mannbrodda á ágætis verði.
Einnig er hægt að fá sérstaka nagla
sem skrúfaðir eru neðan á skó, en
þessa nagla er síðan hægt að skrúfa
úr þegar þeir verða óþarfir og geyma
til næstu hálku.
Notkun forvarnabúnaðar er sjálfsagður hlutur:
Er Reykjavík á móti forvörnum?
liklegur@internet.is
ÖRYGGI – HEILSA – UMHVERFI
Hjörtur L. Jónsson
Félag ljóðaunnenda á Austurlandi
sendi fyrir jólin frá sér nýja
ljóðabók eftir Ágústu Ósk
Jónsdóttur sem ber heitið Undir
berjabrekku.
Þetta er fjórtánda bókin í
bókaflokknum Austfirsk ljóðskáld
og hafa margar þeirra vakið
töluverða athygli. Umsjón með
útgáfu bókaflokksins hefur verið
í höndum Magnúsar Stefánssonar
og er þetta framtak sannarlega
þakkarvert.
Höfundurinn Ágústa Ósk
Jónsdóttir fæddist á Hrærekslæk
í Hróarstungu á Fljótsdalshéraði
árið 1940. Hún stundaði búskap
á Jökuldal ásamt manni sínum,
Sigurjóni Guðmundssyni, fyrst
í Hnefilsdal en lengst af bjuggu
þau á Eiríksstöðum. Þau fluttu
til Egilsstaða árið 2001 þar sem
Ágústa vann sem húshjálp fyrst
í stað.
Ágústa hefur ekki flíkað sínum
ljóðum mikið opinberlega, en
hefur þó birt nokkur ljóð í blöðum
og tímaritum og í bókinni Raddir
að austan árið 1999 og í bókinni
Huldumál árið 2003. Upphafsljóð
bókarinnar Undir berjabrekku,
sem hér er birt, ber mjög dám af
tilfinningum hennar til Jökuldals
sem hún saknar greinilega mikið.
/HKr.
Fornar slóðir
Ung þó tæki tryggð við Dalinn,
Træði í honum flest mín spor,
Tungan, þar sem upp var alin,
Á minn huga sérhvert vor.
Lækjarsöngur, sól og viður
Sumarangan ber til mín,
Lautir, móar, lindakliður,
Ljómar ætíð minning þín.
Ljósi, fagri fjallahringur,
Fljótsdalshéraðs prýðin mest,
Æsku minnar óðinn syngur
Úthéraðið, þar var best.
Undir berjabrekku – ný
ljóðabók að austan