Félagsbréf - 01.03.1961, Síða 56

Félagsbréf - 01.03.1961, Síða 56
46 FÉLAGSB RÉF Næsta leikrit hans, 1953, var Picnic, og fyrir það hlaut hann Pulitzer- verðlaunin, en þau eru æðstu bókmenntaverðlaun Bandaríkjanna. Þriðja leikrit hans á Broadway var Bus Stop, 1955, og hlaut það frábærar við- tökur. Tveimur árum seinna kom hann fram með The Dark at The Top oj The Stairs, og blandaðist nú engum hugur um, að hann var kominn í flokk beztu leikritahöfunda Bandaríkjanna. Það er sameiginlegt með öllum þessum leikritum, að þau fjalla um hversdagsfólk og atvik úr daglegu lífi þess, en lnge fer mjög nærfærnum og listrænum höndum um verkefnin, svo að persónur hans verða bráðlifandi og manni nákomnar. William Inge er sérlega mannlegur höfundur, það andar hlýju og umburðarlyndi í garð þess fólks, sem hann lýsir. Hann dæmir ekki, sýnir aðeins. Hann er frábitinn allri flokkun á mönnum, enda gætir þjóðfélagsins lítið í leikritum Iians. Inge hefur sagt frá því, að hann hafi aldrei verið jafn öruggur með neitt af leikritum sínum og það síðasta, en það sýnir ljósast, hve höfundar eru oft óglöggir á eigin verk, því að A Loss of Roses fékk slæma dóma og það gekk aðeins í 25 skipti. Leik- ritið er um ungan mann, ekkjuna móður hans og uppgjafa leikkonu, sem hefur verið hjá þeim áður og sezt nú upp hjá þeim um tíma. Móðirin er með slæma samvizku út af því að hafa dekrað of mikið við soninn, sem er tilfinningalega mjög háður henni, en sakar hana samt um kaldlyndi og tómlæti. Hann heldur sig mest heima við og fer ekki út með stúlkum. Hann er þó ekki frábitinn leikkonunni, sem er talsvert eldri en hann, velkt og lífsréynd. Einn daginn kemur sonurinn heim með armbandsúr handa móður sinni og vill, að hún hendi gamla úrinu, sem faðir hans hafði gefið henni. Hún er ófáanleg til þess, því, eins og hún segir við leikkonuna, sonur getur ekki tekið að sér hlutverk föður síns að öllu leyti. En í hefndarskyni við móður sína sængar sonurinn hjá leikkonunni og lofar henni eiginorði um nóttina. Þessi kynferðisreynsla verður til að vekja í honum karlmannslund, hann ákveður að fara að heiman, þó ekki með leikkonunni, sem hann kærir sig nú ekkert um, en gefur henni armbandsúrið í sárabætur. Leikkonan fer líka burt út í óvissuna og vafasama framtíð. William Inge segir sjálfur, að þungamiðja verksins séu örlög leikkon- unnar, en ég held að mörgum muni finnast, að það sé þó engu síður sam* band mæðginanna, og þar liggur e.t.v. nokkur smíðagalli.

x

Félagsbréf

Beinleiðis leinki

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Félagsbréf
https://timarit.is/publication/1060

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.