Strandapósturinn - 01.06.1985, Síða 22

við Gagnfræðaskólann á Akureyri og síðar við Menntaskólann í
Reykjavík. — Einn vetur, meðan Guðmundur bjó á Kjörseyri, brá
hann sér utan og las jarðfræði við Hafnarháskóla. Stundaði hann
ávallt jarðfræðirannsóknir eftir það og skrifaði margt um þau efni,
uppgötvaði meðal annars nákuðunginn sem frægt varð.
Guðmundur fékkst töluvert við lækningar. Hann átti hlustunar-
pípu og kunni að telja æðaslög. Hann var oft fenginn til að skrifa
sjúkdómslýsingar, þegar senda þurfti eftir meðölum til læknis.
Einnig hafði hann undir höndum bóluefni gegn barnaveiki og
bjargaði mörgu barni.
Það var oft gaman að heyra þá rífast tengdafeðgana, Guðmund
og Finn á Kjörseyri. Þar kom fram kynslóðabil þeirra til mála.
Stundum risu hárin á höfði gamalmennisins. Guðmundur trúði á
vísindin en Finnur hélt fast við það sem hinn fyrrnefndi kallaði
hjátrú og hindurvitni. Til dæmis stóð eitt sinn mikill slagur um
það, hvort óhljóðseyru í hjörtum kinda væru æt eða óæt. Guð-
mundur hélt því fram að þau væru æt en Finnur fullyrti að þau
væru óæt, jafnvel baneitruð. Varð engri málamiðlun né sætt þar
við komið.
14. Guðjón Ljótsteð rauðskeggur
Guðjón Guðmundsson kom að Ljótunnarstöðum 1895, fyrst
sem húsmaður á parti af jörðinni, síðan leiguliði á jörðinni allri,
fékk hana keypta 1909 og bjó þar síðan til dauðadags 1954, síðustu
17 árin á móti Skúla syni sínum. Hann var lengi vegaverkstjóri í
Bæjarhreppi og á Laxárdalsheiði, stundaði sjó á Hrútafirði og var
formaður Búnaðarfélags Bæjarhrepps allmörg ár.
15. Kristján pæklar kjöttunnur
Kristján Jónsson bjó í Jónsseli, síðar í Bæ, en keypti hálfa Kjörs-
eyri á móti Halldóri Jónssyni og bjó þar til dauðadags. Hann and-
aðist úr lungnabólgu á miðjum aldri en ekkja hans, Margrét Sig-
valdadóttir, bjó þar með börnum þeirra lengi eftir að maður
hennar lézt.
Vafalaust er það rétt að Kristján hafi pæklað kjöttunnur. Annars
fóru lidar sögur af Kristjáni. Hann tranaði sér ekki fram til mann-
20